Многу одамна во една многу далечна галаксија...
ВОЈНИ НА ЅВЕЗДИТЕ
Епизода V ИМПЕРИЈАТА ГО ВОЗВРАЌА УДАРОТ
Има тешки времиња за бунтот.
Иако е Смрта на Ѕвездите уништена...
...империјалните трупи ги протераа побуненички сили и нивните тајни бази...
...и престанаа да ги прогонуваат по целата галаксија.
Избегнувајќи ја империјалната ѕвездена флота...
...со група на борци за слобода предводена од Лук Скајвокер...
...оформи нова тајна база на ледената планета Хот.
Лошиот Дарт Вадер, опседнат од желбата да го пронајде младиот Скајвокер...
...испрати илјада шпиунски сонди во оддалечените делови од космосот...
Ехо 3 го бара Ехо 7. Хан, пријателу, ме слушаш ли?
Одлично, мали. Што има?
Па, ја завршив обиколката. Не најдов никакви знаци на живот.
На оваа коцка лед нема доволно живот за да се вклопи вселенскиот Круизер.
– Сензорите се на место. Одам назад. – Добро. Се гледаме наскоро.
Овде во близина падна метеор. Сакам да го видам. Нема долго.
Мирна, мирна. Што се случи?
Нешто пронајде?
Чуи! Чуи? Чуи!
Во ред, не се нервирај. Одма се враќам да ти помогнам.
– Соло? – Нема траги на живот, генерале.
Сензорите се на место. Ќе знаете ако нешто излезе.
Дали се врати командантот Скајвокер?
Не. Проверува метеор кој паднал во негова близина.
Со толку активност на метеорите овед, ќе биде тешко да приметиме каков било брод.
– Генерале, морам да одам. Веќе не можам да останам. – Жал ми е што го слушам тоа.
Главата ми е уценетата. Ако не го исплатам Џаба де Хут, јас сум мртов човек.
Не е лесно да живееш со смртна пресуда над главата. Ти си добар борец, Соло.
– Мразам што те губам. – Фала ви, генерале.
– Значи, Ваше Височество, претпоставувам дека е тоа. – Така е.
Па сега, немојте да бидете тажни. Збогум, принцезо.
Хан!
– Да, Ваше Височество? – Мислев дека си одлучил да останеш.
Ловецот на уцени на Орд Мантел ме натера да го променам мислењето.
Хан, потребен си ни!
– На нас? – Да.
– Ох, мислиш дека тебе ти требам? – Ти ми требаш?
– Немам поима за што зборуваш. – Претпоставувам дека немаш.
– А што точно треба да знам? – Ма дај!
Сакаш да останам поради твоите чуства за мене.
Да. Ти си ни од голема помош. Ти си роден лидер.
Не! Тоа не е тоа. Ма дај!
– Аха! Ајде! – Си замислуваш.
Навистина? А зашто тогаш ме пратиш мене?
Се плашиш дека ќе си отидам и нема да ти дадам проштален бакнеж?
– Попрво би го бакнала Вуки. – Можам тоа да го средам.
Би ти требал добар бакнеж!
Не се ни обидувај мене да ме обвиниш. Не барав од тебе да го уклучиш грејачот. Само приметив...
...дека е ладно во одаите на принцезата.
Па, и треба да е ладно. Како иначе би ја исушиле нејзината облека? Навистина незнам.
Ох, изгасни се.
Зашто ги расклопи? Се обидувам да не избавам одовде...
– ...и потоа ќе ги повлечеш и двете... – Извинете, господине.
– Одма состави ги. – Може ли да разговарам со вас?
– Што сакаш? – Па, принцеза Леа, господине. Се обидуваше...
– ...да ве добие на комуникаторот. – Го изгасив, не сакам да зборувам со неа.
Принцезата Леа се гржи за господарот Лук.
Сеуште се нема вратено. Она незнае каде е тој.
– Ни јас незнам каде е. – Никој незнае каде е.
– Како тоа мислиш, никој незнае? – Па, видете...
– Дежурен офицер! Дежурен офицер! – Извинете, господине. Може ли да...
– Да, господине? – Знаеш ли каде е командантот Скајвокер?
Не сум го видел. Можно е да влегол на јужниот влез.
Можно е? Зашто не го провериш тоа? Станува се помрачно.
Да, господине.
Извинете, господине, може ли да ве прашам што се случува?
Зашто да не?
Неверојатен човек. Ајде, Р2, да ја најдеме принцезата Леа.
Меѓу нас, мислам дека господарот Лук е во опасност.
Господине, командант Скајвокер не влегол на јужниот влез.
– Можеби заборавил да се пријави. – Се сомневам. Дали летачите се спремни?
Сеуште не. Имаме проблем да ги подесиме на ладното.
– Тогаш мораме да одиме на Таунтан. – Господине, температурата пребрзо опаѓа.
Така е. И мојот пријател е надвор.
Вашиот Тантан ќе се замрзне пред да стигнете до првата ознака.
Тогаш се гледаме во пеколот.
Мораш да одиш сега, Р2. Не можеме веќе ништо да направиме.
А и моите споеви се смрзнуваат.
Не зборувај така! Секако дека ќе го видиме господарот Лук повторно.
Он ќе биде добро, ќе видиш.
Глупава мала машино. Ќе биде он сосема добро.
Господине, сите патроли се тука. Сеуште немаме...
Сеуште нема контакт со Скајвокер и Соло.
Госпоѓице Леа, Р2 кажува дека не можел да фати никаков сигнал.
До душа, признава дека дометот му е премал за да не ја изгубите цела надеж.
Ваше Височество, веќе ништо не можеме да направиме вечерва. Мораме да ја затвориме заштитната врата.
– Затворете ја вратата. – Во ред, господине.
Р2 кажува дека шансите за опстанок се 725:1.
До душа, познато е дека Р2 знае и да погреши.
Од време на време. Боже, боже.
Не се грижи за господарот Лук. Сигурен сум дека ќе биде во ред.
Он е многу паметен, знаеш, за еден човек.
Лук.
Бене?
– Ќе отидеш во Дегоба системот. – Дегоба систем?
Таму ќе учиш од Јода.
Учителот на Џедаи кој ме учеше и мене.
Бен... Бен.
Лук! Лук!
Не го прави тоа, Лук. Ајде, дај ми знак дека си жив.
– Нема многу време. – Бене... Бене...
Држи се, момче.
Дегоба систем.
– Ова ќе смрди, момче... – Јода.
...ама ќе те стопли... додека не направам склониште.
А мислев дека само надвор смрди!
Ехо база, имам нешто! Не е бог знае што, ама би можело да биде облик на живот.
Команданте Скајвокер, дали ме слушате? Овде Црвен 2.
Капетане Соло, дали ме слушате?
Команданте Скајвокер, дали ме слушате? Овде Црвен 2.
Добро утро. Убаво од вас, момци, што навративте.
Ехо база, овде Црвен 2. Ги пронајдов. Повторувам, ги пронајдов.
Господару Лук, драго ми е што се повторно во функција.
Р2 е исто така среќен.
Како се чуствуваш? Фино изгледаш.
Всушност, изгледаш како да би можел да и ги исчупаш учите на Гандарка.
– Благодарение на тебе. – Тоа се две услуги кои ми ги должиш, јуниоре.
Значи Ваше Височество, изгледа дека успеавте да ме задржите.
Не сум имала ништо со тоа. Генерал Рајкер мисли дека е опасно...
...да го напуштите системот пред активирањето на енергетскиот штит.
Добра фора. Сепак мислам дека неможеш да дозволиш...
...да се тргне ваков лепотан од вид.
Незнам од каде ти се тие визии, глупавко.
Само ти смеј се.
Не не виде нас насамо во јужниот пролаз.
– Потполно емоционално ми се предаде. – Ма...
...слушај, ти вообразен... празноглав...
...парталав... навредувач!
Кој е парталав?
Мора да сум ја погодил многу штом вака се накострештила?
Што, мислиш дека знаеш се за жените?
Главниот персонал да се јави во командниот центар.
– Само полека. – Извинете не, ве молам.
Принцезо, имаме посетителка.
Забележавме нешто надвор од базата во зоната 12, се движи на исток.
– Од метал е. – Тогаш не е еден од они ѕверови кои го нападнаа Лук.
– Да не е нашиот летач? Еден од нашите. – Не, чекајте.
Се слуша нешто многу слабо.
Господине, познавм 6 милиони видови на комуникација.
Овој сигнал не го користи Алијансата. Би можело да биде империјален код.
Не е пријателски, чив и да е. Чуи, ајде да видиме што е.
Испрати Црвен 10 и 11 до станицата 38.
– Се плашам дека не останало многу. – Што се случи?
Некоја врста на дроид. Не сум го оштетил многу. Морал да има уред за самоуништување.
– Империјална дроид сонда. – Се кладам дека Империјата знае каде сме.
Подобро да почнеме со евакуација.
– Адмирале. – Да, капетане.
Мислам дека имаме нешто, господине. Извештајот е фрагментиран.
Го праќа сондата во системот Хот. Ама тоа е најдобрата трага која ја имаме.
Имаме 1000 наши сонди кои ја пребаруваат галаксијата. Сакам докази, не траги!
– Ама, сликата укажува на постоење на живот. – Тоа може да биде било што.
– Кога би ја прателе секоја трага... – Ама, господине во системот Хот...
– ...не би требало да има човечки живот. – Најдовте нешто?
Да, господару.
Тоа е тоа. Побунениците се тука.
Господару, постојат многу населби кои ги нема на мапите.
– Би можело да бидат криумичар или... – Тоа е тој систем.
И сигурен сум дека Скајвокер е со нив. Одредете курс за Хот системот.
– Генерале Вирс, спремете ги луѓето. – Адмирале.
Група 7 и 10 ќе останата да ги возат летала.
Центарот за евакуација веднаш ќе одобри полетување на секој натоварен транспортер.
Разбирам, господине.
Добро, тоа е тоа. Вклучи го.
Изгаси! Изгаси!
Изгаси!
Господине, ќе потрае додека се евакуира Т-47.
Заборавете на тешката опрема. Имаме доволно време...
...да се малите модули да ги ставиме на транспортерите.
– Чувајте се, господине. – Фала.
Чуи, чувај се, добро?
Еј, во ред е...
Здраво, мали.
Мора да има причина за тоа. Погледни на другиот крај.
Чекај момент.
– Дали си во ред? – Да.
Чувај се.
И ти.
Генерале, флотата на Ѕвездените уништувачи излегува од хиперкосмосот во сектор 4.
Насочете ја цела снага во енергетскиот штит.
Мораме да ги задржиме додека транспортерите не излезат.
Припремете се за копнен напад.
– Што е, генерале? – Господару, флотата излезе со брзина на светлината.
Скенерот откри поле на енергија кое го штити просторот околу 6 планети...
...на Хот системот. Полето е доволно јако за да одбие бомбардирање од било која врста.
Побунениците знаат за нас.
Адмирал Озел излезе со брзина на светлината близу системот.
– Мислеше дека е мудро да ги изненади. – Он е смотан колку што е и глуп.
– Генерале, спремете ги трупите за напад на површината. – Да, господару.
Господару Вејдер. Флотата излезе со брзина на светлината и се спремаме да...
Последен пат ме изнервира, адмирале.
– Капетан Пиет. – Да, господару.
Спреми се да ги симнеш трупите позади енергетското поле...
...и постави ја флотата така да никој да не може да излезе од системот.
– Сега ти си главен, адмирале Пиет. – Фала ви, господару Вејдер.
Сите носачи нека се групираат на северниот влез.
Големите транспортни бродови ќе отидат чим ќе бидат натоварени.
Бродовите ќе ги штитат само по два ловци.
Енергетскиот штит ќе биде отворен за брзо време...
...така да морате да останете близу до транспортерите.
Два ловци против Ѕвездените уништувачи?
Јонскиот топ ќе испали неколку истрели...
...така да ги одврати сите непријателски бродови од вашиот курс.
Кога ќе поминете низ штитот, продолжете до точката за собир.
– Јасно? – Во ред.
– Тогаш, среќно. – Добро. Сите на позиции. Одиме!
Нивната примарна цел ќе бидат погонските генератори. Припремете се да го отворите штитот.
– Побуненичките бродови влегуваат во нашиот сектор. – Добро. Нашиот прв улов за денес.
Контрола на јонскиот топ, спреми се.
Пукај!
Првиот транспортер се проби.
– Дали сте добро, господине? – Како нов, Дак. А ти?
Сега се чуствувам дека можам сам да ја поразам Империјата.
Знам на што мислиш.
Ехо Станица 3-Т-8. Ги гледаме Империјалните шетачи!
Империјални шетачи на северниот гребен.
Ехо станица бара 5-7. Тргнавме накај целта.
Во ред момци, држете се сега.
– Лук, немам прилазен вектор. Не сум подесен. – Полека, Дак.
Завземете делта формација. Тргајте сега!
Во ред е. Одам на целта.
Хоби, сеуште ли си со мене?
Тој оклоп е прејак за бластерите.
Црвена Групо, користите харпуни и кабли.
Нишанете на нозете. Тоа ни е единствена шанса да ги спречиме.
Во ред, биди спремен, Дак.
Лук, имаме дефект во контролната. Морам да преминам на резервните команди.
Само држи се. Држи се, Дак. Спреми се тука да го испукаш кабелот.
Дак? Дак!
Да, господару Вејдер. Дојдовме до главниот генератор.
Штитот ќе биде спуштен во секој момент. Можете да почнете со слетувањето.
– Црвен 3. – Слушам, Црвен лидер.
Виџ, ги изгубив стрелците. Ти мораш да го погодиш ова. Јас ќе те покривам.
Подеси го харпунот. Прати ме на следниот пролаз.
Приоѓам, Црвен лидер.
Мирно, Црвен 2.
Активирај го харпунот.
Добар погодок, Џенсон.
– Уште еден пролаз. – Приоѓам.
Кабелот спремен! Отпушти го!
Ослободи го кабелот.
Кабелот ослободен.
Ајде!
– Ура! Тоа го среди! – Гледам, Виџ. Добра работа.
Мислам дека не можеме да заштитиме 2 транспортери во исто време.
Ризично е, ама нема да можеме уште долго да издржиме. Немаме избор.
– Лансирај патроли. – Евакуирај го остатокот од копнениот екипаж.
Не, не и не!
Ова оди овде, ова оди таму. Разбираш?
Р2, добро чувај го господарот Лук, важи?
А и води сметка и за себе.
Боже, боже.
Сите трупи да се истоварат за копнен напад. Спремете се за погодок на главниот генератор.
– Црвен 2, дали си во ред? – Да. Со тебе сум, Црвен лидер.
Подеси го харпунот. Јас ќе те покривам.
– Приоѓам. – Пазете на вкрстени истрели, момци.
Завземав позиција три. Биди спремен.
Останете збиени! Продолжете да летате ниско!
Хоби! Погоден сум!
– Дали си добро? – Зашто си сеуште тука?
– Слушнав дека командниот центар е погоден. – Имаш одобрување да одиш.
Не се грижи ќе отидам. Прво ќе те испратам до бродот.
Ваше Височество, мораме да го искористиме овој последен транспортер. Тоа нам ни е единствена надеж.
Пратете ги сите трупи од секторот 12 на јужната падина, да ги заштитиш ловците.
Империјалните трупи влегоа во базата. Империјалните трупи влегоа...
– Ајде... тоа е тоа. – Дај сигнал за евакуација.
– И тргнете на кај вашите транспортери! – Еј! Чекајте ме!
Почнете со повлекување! Повлечете се!
– Одалеченост од генераторот? – 17,28.
Нишани! Максимална снага на ласерот.
Транспортер, овде Соло.
Одете, не можам да дојдам до вас. Јас ќе ја однесам во „Сокол“.
Ама каде тргнавте? Еј, вратете се назад!
Чекајте! Чекајте ме! Чекајте! Застанете!
– Типично. – Доѓај наваму!
Побрзај, златен, или ќе останеш овде засекогаш.
Застанете! Застанете!
– Може ли ова? – Дали би помогнало ако би излегла и би гурнала?
– Капетане Соло! Капетане Соло! – Можеби и ќе сака!
Господине, може ли да ви предложам да...
Може да причека.
Со оваа конзерва никогаш нема да ја пројдеме блокадата.
Ово бебе крие некои изненадување, душо.
Ајде! Ајде! Препсои го тоа! Само да не прегори се.
– Дали виде? – Еден ден ќе погрешиш...
...и се надевам дека ќе присустувам тогаш.
Нагази!
Р2.
Спреми се за полетување.
Среќно, Лук. Се гледаме на точката на состанок.
Не се грижи, Р2. Поаѓаме, поаѓаме.
Се е во ред, Р2.
Само внесувам нов курс.
Нема да се состанеме со останатите.
Одиме во Дегоба системот.
Баш така, Р2.
Тоа е во ред. Уште некое време ви управувал рачно.
– Ги видов! Ги видов! – Што виде?
Ѕвездените уништувачи. Двајца бра. Одат право на нас.
– Господине, господине! Може ли да ви предложам... – Замолчи го или изгаси го!
Провери го штитот за одбивање!
Ох, сјајно. Мислам дека сепак можеме да им помогнеме.
Избегни ги!
– Спремете се за брзината на светлината. – Ама, господине!
– Се се поблиску! – О, да? Гледај го сега ова.
Кое?
– Мислам дека сме во неволја. – Ако смеам да реќам, господине...
...веќе порано приметив дека хиперпогонот е оштетен. Невозможно е да одиме со брзина на светлината.
Во неволја сме.
Хоризонтални бластери.
Алувијални дампери.
Не, не е тоа во прашање. Донеси ми го хидроклучот!
Ако знаеме како да се ослободиме од ова.
Чуи!
Ова не беше ласер. Нешто не погоди.
Хан, качи се овде!
Ајде, Чуи!
– Астероиди! – О, не!
– Чуи, подеси 2-7-1. – Што правиш?
– Нема да одиш веројатно во астероидното поле? – Би биле луди за да на пратат, зар не?
– Не мораш ова да го правиш за да ме импресионираш. – Господине, можноста за навигација...
– ...низ астероидното поле е приближно 3720:1! – Никогаш не ми зборувај за можности!
Видете! Ау!
Рече дека сакаш да бидам присутна кога ќе погрешиш. Па, срце, ова ти е можна прилика.
Го повлекувам тоа. Ќе бидеме разнесени ако останаме овде.
– Нема за тоа да зборувам. – Разнесени?
– Ќе се приближам на еден од оние големите. – Да се приближиш?
Да се приближиш?
– Ох, тоа е самоубиство! – Таму. Тоа изгледа прилично добро.
– Што изгледа прилично добро? – Да. Тоа ќе биде тамам.
Извинете, госпоѓо, а каде одиме?
– Се надевам дека знаеш што правиш. – Се надевам и јас.
Да, тоа е тоа. Дегоба.
Не, нема да се предомислам.
Не отчитувам ни градови ни технологии.
Отчитувам крупни траги на живот. Има нечиј живот, таму доле.
Да, убеден сум дека е совршено за дроиди.
Знам, знам! Цела оптика е мртва. Не гледам ништо!
Само држи се. Почнувам да се спуштам.
Не, Р2, остани тука. Ќе погледам наоколу.
Р2? Р2!
Каде си?
Р2!
Биди внимателен.
По оној пат, Р2.
Р2!
Ох, не!
Дали си во ред? Ајде.
Имаше среќа што не си многу вкусен.
Да не скрши нешто?
Ако кажеш дека доаѓањето овде беше лоша идеја, почнувам да се сложувам со тебе.
О, Р2, што правиме ние овде?
Ова како да е... како да е сон, или...
...незнам. Можеби почнувам да полудувам.
– Да, адмирале? – Нашите бродови го следеа...
...„Милениумскиот Сокол“, господине. Ама он влезе во полето на астероиди, а ние не можевме да ризикуваме...
Астероидите не ме грижат, адмирале. Го сакам тој брод, а не објаснувања.
Да, господару.
Исклучи се освен напојувањето за итни случаи.
Господине, скоро се плашам да прашам, ама дали тоа значи дека и мене ќе ме исклучите?
Не. Ми требаш да позборувам со „Сокол“ и да отркиеш што не чини со хиперпогонот.
Господине, можно е овој астероид да не е целосно стабилен.
Не е целосно стабилен? Е, драго ми е што те имаме да ни го кажеш тоа.
Чуи, одведи го професорот позади и вклучи го во хиперпогонот.
Некогаш навистина не го разбирам однесувањето на луѓето.
Па, мајко му, јас само се обидувам да ја работам работата...
Пушти ме.
– Пушти ме, те молам. – Не се возбудувај.
Капетане, тоа што ме држите не е доволно да се возбудам.
Извини, срце. Немам време за ништо друго.
Спремен за малку енергија? Добро.
Да видиме. Стави го тоа тука. Така. Готов си.
Се што треба да направам е да го најдам Јода, ако воопшто постои.
Многу чудно место за да го најдеш учителот на џедаите.
Се ежам од ова место.
Сепак...
...ова место ми е познато.
Незнам. Се чуствувам како...
– Се чуствуваш како? – Како некој да не гледа!
Тргни го оружјето! Не ти сакам зло!
И се прашувам јас, поради што си ти овде?
– Барам некого. – Бараш?
Си нашол некого, би рекол, а?
Баш така.
Можеби ќе ти помогнам. Даа.
Мислам дека не можеш. Јас барам голем воин.
Голем воин!
Војните никого не го прават голем.
Спушти го тоа, да... Еј! Тоа ми е вечера.
Како толку порасна, хранејќи се со ваква храна?
Слушај пријателу, не мислевме да слетаме во оваа бара. Ако можеме да го извлечеме бродот, ќе го извлечеме...
– ...ама не можеме, а зашто тогаш ти не би... – Својот брод не можеш да го извлечеш?
Еј! Тргни се оттаму!
– Не! – Еј, можеше да го скршиш ова.
Не го прави тоа.
Правиш неред.
– Еј, дај ми го тоа! – Мое е! Или ќе ви помогнам или нема!
Не ја сакам твојата помош. Ја сакам својата лампа.
Ми треба за да одам низ овие лигавици.
Лигавици? Мој дом е ова!
Дај, Р2, остави му ја.
– Моја е! Моја е! Моја е! – Р2!
Дали би се тргнал сега, мал пријателу? Голема работа не чека нас.
Не, не! Ќе останам и ќе ви помогнам да го најдете својот пријател, а?
Не барам пријател, го барам учителот на џедаите.
Учителот на џедаите? Јода?
– Ти го бараш Јода! – Го познаваш?
Ќе те однесам до него, јас сакам.
Да, да. Ама сега мораме да јадеме. Дојди!
Добра храна. Дојди!
Дојди! Дојди!
Р2. Остани и припази на логорот.
Каде е сега Р2 кога ми е потребен?
Господине, незнам каде вашиот брод научил да комуницира...
...ама користи најчуден дијалект. Ми кажува, дека енергијата се поларизирала...
...на спојката на негативната оска. Се плашам дека ќе мора да ја замените.
Па, секако дека ќе морам да ја заменам.
Еве ти! Е, да, Чуи...
...мислам дека би требало да ја замениме негативната спојка.
Ваше Височество, само се обидувам да помогнам.
– Ќе сакаш ли да престанеш да ме викаш така? – Секако, Леа.
– Е баш си тежок понекогаш. – Да, навистина сум.
И ти би можела да бидеш малку попријатна.
Ајде, признај, понекогаш помислуваш дека сум навистина во ред.
Можеби понекогаш...
Кога не се однесуваш како бараба.
Бараба? Бараба?
Ми се допаѓа како звучи тоа.
– Престани. – Со што?
Престани со тоа. Рацете ми се нечисти.
И моите. Од што се плашиш?
– Се плашам? – Се тресеш.
Не се тресам.
Ти се допаѓам затоа што сум бараба. Во твојот живот нема многу бараби.
– Јас сакам само фини момци. – Јас сум фин.
Не, не си. Ти си...
Господине, господине! Ја издвоив спојката од негативната оска.
Е, баш, ти фала! Многу ти благодарам!
Нема на што, господине.
Тоа, господару Вејдер, беше последниот пат кога ги видовме.
Со обзир на штетата која ја претрлеа, они мора да се уништени.
Не, капетане, живи се.
Сакам сите бродови да го пребараат астероидното поле се додека не бидат пронајдени.
Господару Вејдер.
– Да, адмирале. Што е? – Императорот наредува да му се јавите.
Потргнете го бродот од астероидното поле, за да можеме да имаме појак сигнал.
Да, господару.
Што наредувате, мој господару?
Голема е конфузијата во Силата.
– Го почуствував тоа. – Имаме нов непријател...
...Лук Скајвокер.
– Да, мој господару. – Би можел да не уништи.
Он е само момче. Оби Ван веќе не може да му помогне.
Силата е јака во него. Синот на Скајвокер...
...не смее да стане Џедај.
Ако би го преобразиле, би станал моќен сојузник.
Да. Да.
Би ни бил од голема помош. Може ли тоа да се направи?
Или ќе ни се придружи или ќе умре, господару.
Види, сигурен сум дека е вкусно. Не разбирам зашто не можам да го видам Јода сега.
Трпение! Време е џедајот да јаде.
Јади, јади!
Жешко!
Добра храна, а? Добра е, нели?
Колку има до Јода? Дали ќе ни треба многу време за да стигнеме таму?
Не далеку. Јода не далеку. Трпение. Наскоро ќе бидеш со нив.
Лисја од корења. Јас готвам.
Зашто сакаш да станеш Џедај?
– Највеќе поради мојот татко. – Твојот татко? Моќен џедај беше тој.
– Моќен џедај. – Ма дај!
Како го знаеш татко ми? Не знаеш ни кој сум јас.
Што правам јас овде? Само го губам времето.
Неможам да го учам. Момчето нема трпение.
Ќе научи.
Многу бес има во него. Како кај татко му.
Дали јас бев поинаков кога ме подучуваше?
Не. Он не е спремен.
Јода?
Спремен сум! Јас... Бене! Можам да бидам џедај.
– Бене, кажи му дека сум... – Спремен си?
Што знаеш ти за спремноста?
Веќе 800 години учам џедаи.
Себе ќе се прашам за мислење кого да подучувам!
Џедајот мора да има најдлабока посветеност.
И најсериозен ум.
Овој долго го посматрав.
Цел живот гледаше.
Во иднината. Во хоризонтот.
Никогаш не му беше умот таму каде му се нозете!
Што правеше?
Авантури. Возбудувања.
Џедајот не треба да биде тоа. Лакомислен си ти!
И јас бев таков, ако се сеќаваш?
Престар е. Да, престар за да започне со учење.
Ама јас толку научив.
– Ќе го завршиш ли она што го започна? – Нема да ве изневерам.
Јас не се плашам!
Ќе се плашиш.
– Господине, ако би можел да понудам мислење... – Навистина не ме интересира твоето мислење, Ц3ПO.
Нешто е надвор!
– Каде? – Надвор.
Еве го. Слушајте! Слушајте!
– Одам надвор. – Луд ли си?
Само што ја направив оваа канта. Не сакам нешто сега да ја скрши.
Тогаш одам со тебе.
Мислам дека е подобро да останам и да го чувам бродот.
О, не.
Навистина чудно тло.
Не изгледа како камен.
– Застрашувачки е влажно овде. – Незнам.
– Имам лошо претчуство околу ова. – Баш така.
Пази!
Во ред е. Во ред е.
Да.Баш она што го мислев. Мајнок.
Чуи, провери го остатокот од бродот да не се закачил уште некој.
– Они џвакаат кабли. – Мајноци?
Влезете внатре, ќе ги истепаме ако има уште некои.
Аај! Бегајте, бегајте, гнаси едни! Иш! Иш!
Само момент...
– Ајде, Чуи, да се губиме одовде! – Империјата е сеуште надвор.
– Мислам дека не е мудро... – Немам време за дебата како во комитетот.
Не сум ти јас комитет!
Не можеш да одиш со брзина на светлината во астероидното поле.
Седи, срце. Ќе полетаме!
– Види! – Гледам, гледам.
– Готови сме! – Пештерата се руши.
– Ова не е пештера. – Што?
Трчај!
Да. Џедајот својата снага ја црпи од Силата.
Ама, од мрачната страна чувај се!
Бес, страв, агресивност тоа се темната страна на Силата.
Ќе ти дојдат лесно, брзаат да се придружат во борба.
Еднаш кога ќе појдеш на мрачната страна ќе завладее со твојата судбина засекогаш!
Ќе те проголта, како што го проголта ученикот на Оби Ван.
Вејдер.
– Дали е темната страна јака? – Не, не.
Не. Ама е брза, лесна, заводлива.
Ама како ќе ја разликувам добрата од лошата страна?
Ќе ја разликуваш. Кога си мирен.
Смирен.
Пасивен.
Џедајот ја користи силата...
...за знаење и одбрана. Никогаш за напад.
– Ама кажи ми зашто не можам... – Не и не! Не постои зашто.
Повеќе денес нема да те подучувам.
Исчисти го умот од прашања.
Нешто не е во ред овде.
Чуствувам ладно, смрт.
Мрачната страна на Силата. Многу е јака на тоа место.
Тоа е во сопственост на зло.
Ќе мораш внатре.
Што има внатре?
Само она што со себе ќе го понесеш.
Оружјето твое нема да ти треба.
Ловци на уцени. Не ни треба тој улош.
– Да, господине. – Тие побуненици нема да ни побегнат.
Господине, имаме приоритетна врска за ѕвездениот уништувач „Осветник“.
Голема награда го чека оној кој ќе го пронајде „Милениумскиот Сокол“.
На располагање ви се сите средства кои сметате дека ви се неопходни.
Ама ги сакам живи. Никако дезинтегрирани.
– Ќе биде како што сакате. – Господару Вејдер!
Гоподару, ги имаме.
Е, фала богу, излеговме од астероидното поле.
Да бегаме одовде. Спремни за брзина на светлината?
1...
...2...
...3!
Па, ова не е фер.
Сите кола за пренос работат. Не е моја грешка!
– Немаме брзина на светлината? – Не е моја грешка.
Господине, само што го изгубивме задниот штит.
Уште еден директен погодок од позади и готови сме.
Сврти го бродот!
Сврти го бродот, кога ти кажувам! Ја префрлам цела снага во предниот штит.
– Ќе ги нападнеш? – Господине, шансите да се преживее директен судар...
– ...со ѕвездените уништувачи на империјата се... – Замолчи!
Се спремаат за напад.
Дигни ги штитовите!
Пратете ги! Можеби уште еднаш ќе прелетаат.
Капетане Нида, бродот исчезна од радар.
Не е можно тоа. Така мали бродови немаат уред за невидливост.
Им нема трага, господине.
Капетане, господар Вејдер бара извештај за потерата.
Спреми ми брод.
Ќе ја превземам цела одговорност и ќе се извинам на господарот Вејдер.
– Во меѓувреме, продолжете да го пребарувате подрачјето. – Да, капетане Нида.
Употреби ја Силата. Да.
А сега... камен.
Почуствувај го.
Концентрирај се!
О, не. Сега повеќе нема да го извлечеме.
Сигурен си во тоа?
Секогаш кажуваш дека неможе да биде направено нешто.
– Слушаш ли што ти зборувам? – Учителу, да ги помрднете камењата е едно...
– ...а ова е нешто сосема друго. – Не! Не е поинакво!
Поинакво е само во твојата глава! Мораш да се одучиш од она што учеше.
– Во ред, ќе пробам. – Не! Не пробувај.
Направи го или не го прави. Нема да пробам.
Не можам. Преголем е.
Големината не е битна. Погледни ме.
Судиш за мене према тоа колкав сум?
Е, не би требало така да судиш...
...бидејќи мој сојузник е Силата.
А моќен сојузник е таа.
Животот ја создава. Од него настанува.
Енергија Сила не окружува нас и не носи нас.
Ние сме битиа кои зрачат. Ние сме сиров материјал!
Мораш да ја осетиш Силата околу себе.
Овде, измеѓу тебе... и мене...
...и ова дрво... и камен. Секаде!
Да...
...дури и измеѓу земјата и тој брод!
Бараш невозможно.
Не можам... Не можам да поверувам!
Затоа и не успеаваш.
Извинувањето е прифатено, капетане Нида.
Господару Вејдер, нашите бродови ја завршија потрагата и не најдоа ништо.
Ако „Милениумскиот Сокол“ отишол со брзина на светлината сега е веќе на другата страна на галаксијата.
Дајте узбуна на сите команди. Израчунајте ги сите можни локации...
...според последната нивна положба.
– Да, господару. Ќе ги најдеме. – Немојте повторно да ме изневерите.
Адмирале.
Узбуна на сите команди. Раширете ја флотата.
Капетане Соло, овој пат сте отишле предалеку.
Не, нема да молчам, Чубака. Зашто никој не ме слуша?
Флотата се раздвојува.
Оди назад и стави го кодот за рачно одвојување.
Не гледам како ова може да помогне.
Во екстремни случаи, предавањето е совршен избор.
Империјата, можеби ќе биде доволно милостлива...
– О, фала ти. – Што мислеше следно да направиш?
Ако се држиме на стандарните империјални процедури ќе не исфрлат од бродовите...
...пред да прејдат на брзина на светлината.
И што тогаш?
Само да најдеме некое сигурно пристаниште овде некаде.
– Имаш ли некоја идеја? – Каде сме ние сега?
– Во системот Аноат. – Системот Аноат. Немно многу таму.
Не. Всушност, чекај. Ова е интересно.
– Лендо. – Лендо систем?
Лендо не е систем. Тоа е човек. Лендо Калрисијан.
Кратач, коцкар. Бараба. Ќе ти се допадне.
– Фала ти. – Беспин. Далеку е, ама мислам дека можеме да успееме.
– Рударска колонија? – Да, Тибанскиот рудник на гас.
Лендо го доби на коцка.
Лендо и јас се знаеме оддамна.
– Може ли да му се верува? – Не.
Ама не ја сака Империјата. Тоа можам да ти го кажам.
Одиме, Чуи. Спремен?
Откачи!
Имаш свои моменти.
Не многу, ама ги имаш.
Концентрирај се. Почуствувај ја Силата како тече.
Да.
Така.
Смирено. Да.
Низ Силата работите ќе ги видиш.
Други места. Иднина, минато.
Пријатели оддамна изгубени.
Хан!
Леа!
Контрола, контрола. Мораш да се научиш на контрола.
Видов... град во облаци.
Имаш пријатели таму.
– Патеа! – Таа иднина ја гледаш ти.
Иднина?
Ќе умрат ли тие?
Тешко е тоа да се види.
Во постојано движење е иднината.
Морам да одам до нив.
Мораш да одлучиш како најдобро ќе им служиш.
Ако одиш сега можеби и ќе им помогнеш, ама...
...ќе уништиш се за што се борат и патат.
Не, немам дозвола за слетување.
Ми треба Лендо Калрисијан.
– Еј! Чекајте малку! Остајте ме да објаснам! – Останете на вашиот досегашен курс.
– Баш допирливо, зар не? – Мислев дека ја познаваш таа личност.
Тоа беше оддамна. Сигурен сум дека заборавил.
Имате дозвола да слетате на платформата 327.
Фала ви.
Нема причина за грижа. Лендо и јас се знаеме оддамна.
Кој се грижи?
– Никој не не дочека. – Не ми се допаѓа ова.
– Што сакаш ти? – Сепак ни дозволи ја да слетаме.
Гледај, не се грижи. Се ќе биде во ред. Верувај ми.
Гледаш? Мојот пријател.
Внимавај, добро?
Еј!
Ти лигав, превртлив, преварант!
Имаш храброст да дојдеш овде, после се.
Како си, стар гусару? Драго ми е што те гледам!
Па, делува многу пријателски.
Да... многу пријателски.
– Што правиш овде? – Поради поправка. Мислев дека можеш да ми помогнеш.
– Што ми направи од бродот? – Твојот брод?
Еј, се сеќаваш поштено го освоив.
Како си, Чубака?
Сеуште си со овој губитник?
Здраво Што имаме овде?
Добре дојдовте. Јас сум Лендо Калрисијан, го водам овој простор.
– А која сте вие? – Леа.
Добродојдовте, Леа.
Во ред, во ред, стар заводнику.
Здраво, господине. Јас сум Ц3ПO, протоколарен киборг.
Моите услуги ви се.. Е, па навистина!
– Што му фали на „Соколот“? – Хиперпогон.
– Ќе им речам на луѓето да го поправат. – Добро.
Знаеш, тој брод ми го спаси животот многу пати. Најбрза канта во галаксијата.
Како гасен рудник? Дали сеуште се исплати?
Не онолку колку што сакам јас. Ние сме мала станица и не толку успешна.
Имаме многу проблеми со снабдувањето и работници...
Што е така смешно?
Ти си смешен. Слушни се само. Звучиш како деловен човек...
...одговорен лидер. Кој би го помислил тоа?
Знаеш, ми враќан некои спомени.
– Да. – Да, сега сум одговорен.
Тоа е цена на успехот.
Убаво е да видиш некој познат.
Каков простак!
Тоа звучи како Р2 единица внатре.
Баш ме интересира дали... Здраво? Здраво?
– Интересно. – Кој сте вие?
О, мој Боже. Ужасно ми е жал. Јас не мислев да сметам.
Не, ве молам немојте да станувате.
Лук, мораш да ја довршиш обуката.
Не можам да ја истерам онаа визија од главата. Пријатели ми се. Морам да им помогнам.
– Не смееш да отидеш! – Ама Хан и Леа ќе умрат ако останам.
Ти тоа не го знаеш.
Дури ни Јода не може да ја види нивната судбина.
Ама јас можам да им помогнам! Ја чуствувам Силата!
Ама неможеш да ја контролираш.
Ова е опасно време во кое...
...ќе те искушува мрачната страна на Силата.
Да, да! Слушаај го Оби Ван!
Пештерата. Сети се на неуспехот во пештерата!
Ама толку многу одтогаш научив. Учителу Јода, ветувам дека ќе се вратам...
...и ќе го довршам тоа што го започнав. Го имате мојот збор.
Тебе и твоите способности ги сака Императорот.
Затоа твоите пријатели ќе патат.
Баш затоа морам да одам.
Лук, не сакам Императорот да те однесе како што го однесе Вејдер.
Нема да ме изгубиш.
Мора да бидат запрени. Од ова се зависи.
Само прав џедај со Сила...
...може да ги порази Вејдер и Императорот.
Ако ја прекинеш обуката сега и одбереш полесен пат, како Вејдер...
– ...ќе станеш агент на злото. – Биди трпелив!
И да ги жртвувам Хан и Леа?
Ако ја почитуваш нивната борба, да!
Ако избереш да се бориш со Вејдер, ќе мораш сам да го направиш тоа.
Јас не можам да се мешам.
Разбирам.
Р2...
...вклучи ги трансформаторите.
Лук, не се предавај на омразата.
Тоа води на мрачната страна.
Вејдер е јак. Сети се што научи. Тоа може да те спаси.
Ќе се сетам. И ќе се вратам, ветувам.
Ти реков. Лакомислен е он.
Сега... работите се многу полоши.
– Тоа момче е наша последна надеж. – Не е. Има уште една.
Бродот е скоро готов. 2 или 3 работи и повторно сме во форма.
Што побрзо тоа подобро. Овде нешто не е во ред. Ц3ПO не е виден, ниту се знае што е со него.
Предолго го нема.
Опушти се. Ќе зборувам со Лендо и ќе видам што можам да дознаам.
– Не му верувам на Ледно. – Ни јас не му верувам.
Он ми е пријател. Освен тоа, наскоро си одиме.
А после тоа си одиш и ти, зар не?
Што било?
Каде?
Го најде на отпадот?
Каков неред. Чуи, можеш ли да го поправиш?
– Лендо има луѓе кои можат да го поправат. – Не, фала.
– Жал ми е. Дали прекинувам нешто? – Не, навистина не.
Апсолутно убаво изгледате.
Сигурно припаѓате меѓу нас, кои живееме во облаците.
– Фала ви. – Ќе ми се придружиш ли на мало освежување?
Сите се поканети, секако.
– Имате проблем со вашиот дроид? – Не, нема проблем. Зашто?
Видете, ние сме мала станица, и не потпаѓаме под, ова...
...јуридистикцијата на империјата.
– Тогаш сте дел од рударското здружение? – Не, не сме.
Многу сме мали за да не приметат.
Што е добро, бидејќи нашите муштерии не сакаат...
...да бидат приметени.
Зар не се плашиш дека Империјата ќе дознае за вас? И ќе дојде да не затвори?
Таа опасност постојано ни виси над глава.
Ама развивме сигурност.
Постигнавме договор кој ќе ја држи Империјата засекогаш подалеку од нас. Засекогаш.
Би ни било чест да ни се придружите.
Немав избор. Стигнаа пред вас.
Жал ми е.
И на мене.
Не, Ц3ПO е со нив.
Држи се. Скоро стигнавме.
Ужасно ми е жал. Јас не мислев да сметам.
Не, ве молам немојте да станувате.
Не!
Молскавичен војник? Овде? Во опасност сме.
Морам да им кажам на останатите. О, не! Погоден сум!
Господару Вејдер.
Можеш да го однесеш капетанот Соло на Џаба Хут штом го фатам Скајвокер.
Мртов не ми вреди ништо.
Нема да биде трајно оштетен.
Господару Вејдер, што ќе правиме со Леа и Вуки?
Они никогаш не смеат да го напуштат овој град.
Не се договоривме така. Ниту договорот беше Хан да биде предаден на оној ловец на уцени!
Можеби мислиш дека према тебе не се постапувало ферски?
– Не. – Добро. Би било лошо...
...ако овде морам да ја оставам работата.
Овој договоро станува се полош и полош.
О, да тоа е навистина добро. Ми се допаѓа.
Нешто не е во ред бидејќи сега не гледам.
Сега е веќе многу подобро.
Чекај. Чекај! О, мој боже! Што направи?
Си ме свртел наопачки. Крзнен и гаден!
Само некој како тебе би можел да биде доволно глуп...
Се чуствувам ужасно.
Зашто го прават ова?
Ништо не ме прашаа.
Лендо.
– Бегај одовде, Лендо! – Замолчи и слушај! Вејдер се согласи...
– ...да ми го препушти Леа и Чуи. – На тебе?
Ќе мора да останат овде, ама бар ќе бидат на сигурно.
– А што ќе биде со Хан? – Вејдер ќе го даде на ловецот на уцени.
– Вејдер нас сите не сака мртви. – Ма, не ве сака воопшто.
Он бара некој по име... Скајвокер.
– Лук. – Господарот Вејдер му постави замка.
– А ние сме мамката. – Он е на пат наваму.
Совршено. Добро не измами, зар не?
Пријателу мој.
Престанете.
Направив се што можам.
Жал ми е што не можеше подобро, ама имам и јас свои проблеми.
Да. Ти си прав херој.
Баш знаеш за луѓето.
Ова постројување е примитивно...
...ама ќе биде доволно за Скајвокер за да го испратиме на Императорот.
Господару Вејдер, доаѓа брод. Класа X-крила.
Добро. Пратете го Скајвокер и оставете го да слета.
Господару Вејдер, ова го користиме само за карбонско замрзнување.
– Ако го ставите внатре може да умре. – Не сакам поклонот за Императорот да биде оштетен.
Ќе ја тестираме справата на капетан Соло.
Да ми ги споеше нозете, не би бил во оваа ужасна позиција.
Запамти, Чубака, одговорен си за мене.
Затоа не прави ништо глупаво.
Што се случува?
Те ставаат во карбоснко замрзнување.
Што ако не преживее? Многу ми вреди.
Ако умре, Империјата ќе ти надокнади. Ставете го внатре!
Чекај, Чуи, чекај! Чекај!
Да, чекај, те молам! Не сум спремен да умрам.
Еј, еј! Слушни ме! Чуи!
Чуи, тоа не ми помага! Чувај ја силата.
Ќе има прилика.
Принцезата! Пази на неа.
Дали ме слушна?
Те сакам!
Знам.
Што... што се случува? Сврти се, Чубака, не гледам ништо.
Ох, го ставија во карбонатот.
Би требало да биде добро заштитен, ако го преживее замрзнувањето.
Па, Калрисијан, дали преживеа?
Да, жив е. Совршена хибернација.
Твој е, ловецу на уцени.
Подесете ја сега комората за Скајвокер.
Скајвокер само што слета господару.
Добро. Погрижи се да не најде.
Калрисијан, одведи ги принцезата и Вуки на мојот брод.
Рековте дека ќе останат во градот под моја јурисдикција.
Го менувам договорот. Моли се да не го променам повторно.
Лик! Лук, не, тоа е замка!
Тоа е замка!
Силата е со тебе, млад Скајвокеру.
Ама ти сеуште не си џедај.
Добро направено.
Ставете ги во сигурносниот торањ. И без галама. Тргај!
– Што правиш? – Не вадам одовде.
Одма знаев дека тоа е грешка.
Мислиш дека ќе ти веруваме после се она што му го направи на Хан?
Немав избор...
Што правите? Верувајте ми, верувајте ми!
О, да. Ние го разбираме тоа, зар не, Чуи? Немал избор.
– Само сакам да помогнам... – Не ни треба твојата помош.
Што?
– Звучи како Хан. – Сеуште има шанси да го спасиме Хан...
...на источната...
...платформа.
Чуи!
Ужасно ми е жал поради сево ова. Впрочем, он е само обичен Вуки.
Ставете го капетанот Соло во теретниот дел.
Р2! Р2! Па, каде беше?
Чекај! Сврти се на другата страна, ти волнен...
Побрзај! Побрзај! Се обидуваме да го спасиме Хан од ловецот на уцени.
Бар си во еден дел!
Види што ми се случи на мене!
Не! Чуи, тие се зад тебе!
Научи многу, младичу.
Ќе видиш дека сум полн со изненадувања.
Твојата судбина е со мене, Скајвокер.
Оби Ван знае дека ова е вистина.
Не.
Прелесно е.
Можеби не си така јак како што мислеше Императорот.
Импресивно.
Многу импресивно.
Добро те научил Оби Ван.
Си го совладал стравот.
А сега ослободи го бесот.
Само твојата омраза може да ме уништи!
– Ја смениле сигурносната шифра! – Р2, речи на компјутерот...
...да го заобиколи сигурносниот систем.
Побрзај, Р2!
Внимание! Зборува Ледно Калрисијан. Империјата ја превзема контролата на градот.
Ги советувам сите да си одат пред да стигнат уште империјални трупи.
– Наваму. – Па, не ме обвинувај мене. Јас сум само преведувач.
Не е мое да разликувам компјутерски терминал од сигурносна спојка.
Што зборуваш? Не не интересира хиперпогонот на „Милениумскиот Сокол“. Поправен е!
Само отвори ја вратата, глупава канто.
Не се сомневав во тебе ни секунда. Убаво!
Тоа боли!
Тргни се ти празноглав...
Леа!
Ајде!
Мислев дека тој ѕвер ќе ми дојде.
Секако дека изгледав подобро.
Поразен си, не се напнувај.
Немој да дозволиш да те уништам како Оби Ван.
Немаш излез.
Не ме терај да те уништам.
Лук, ти сеуште не ја разбираш својата битност.
Тек почнуваш да ги откриваш своите моќи.
Придружи ми се и јас ќе те обучам до крај.
Заедно...
...можеме да направиме многу...
...и да ја донесеме галаксијата во ред.
Никогаш нема да ти се придружам.
Кога само би знаел колку е моќна темната страна.
Оби Ван никогаш не ти кажал што се случи со татко ти.
Ми рече доволно.
– Ми рече дека си го убил. – Не.
Јас сум ти татко.
Не! Не!
Тоа не е вистина!
Тоа е невозможно.
Преиспитај ги твоите чуства. Ќе знаеш дека е вистина.
Не!
Лук. Ти можеш да го уништитш Императорот.
Он ова го предвидел. Тоа е твојата судбина.
Придружи ми се и ќе владееме со галаксијата...
...како татко и син.
Дојди со мене.
Тоа е единствениот пат.
Бене.
Бене, те молам...
Бене.
Леа!
Слушни ме.
Леа!
Лук!
– Мораме да се вратиме. – Што?
– Знам каде е Лук. – А што ќе правиме со они ловци?
– Чуи, самои ти тоа направи го. – А Вејдер?
Во ред, во ред, во ред.
Спреми ми брод.
Гледајте! Некој има, таму горе!
Тоа е Лук. Чуи, успори!
Успори да се поставиме испод него. Лендо, отвори го горниот влез!
Добро. Полека, Чуи.
– Лендо? – Се е во ред, одиме.
Леа.
Во ред е, Чуи. Одиме сега.
Ќе се вратам.
Ѕвезден уништувач.
Во ред е, Чуи. Спреми се за брзина на светлината.
Под услов твоите луѓе да го поправиле хиперпогонот. Сите координати се подесени. Сега или никогаш.
Нагази!
Ми рекоа дека е поправен.
Им поверував дека е поправен! Не е моја грешка!
За некој момент ќе бидеме во дометот на зракот, господару.
Дали твоите го деактивираа хиперпогонот на „Милениумскиот Сокол“?
– Да, господару. – Добро.
Припремете одред за дочек и подесете ги оружјата.
– Да, господару. Поручнику! – Одма, господине.
Ти. Зашто едноставно не влеземе со брзина на светлината?
Не можеме?
Како знаеш дека хиперпогонот не работи?
Главниот градски компјутер ти рече?
Р2-Д2, подобро би ти било да не веруваш на непознати компјутери!
Ај! Пази малку што правиш.
– Лук. – Тато?
Сине, дојди со мене.
Бене...
...зашто не ми рече?
Чуи!
Тоа е Вејдер.
Лук, тоа е твојата судбина.
Бене...
...зашто не ми рече?
Сигнализација на сите команди.
Спремете го зракот!
Р2, одма врати се! Не заврши со мене.
Ти незнаеш да поправаш хиперпогон. Чебака го знае тоа!
Стојам овде во парчиња, а ти лебдиш во облаците!
Успеа!
– Лук, спремни сме за полетување. – Среќно, Лендо!
Кога ќе го најдеме Џабу Хата и оној ловец на уцени, ќе контактираме.
Ќе се сретнеме на точката на состанок, на Татуин.
Принцезо, ќе го најдеме Хан. Ветувам.
Чуи, чекам твој сигнал. Чувајте се вие двајца.
Силата нека биде со вас.