Nei, nei, nei, nei, nei. –Hvað?
Taskan mín er horfin. –Hvaða taska?
Brúna taskan mín. –Hvaða brúna taska?
Heima fylltu brúnu töskurnar þínar heilt herbergi.
Hvaða brúna taska?
Krókódílataskan. Þessi sem mamma gaf mér.
Hún er inni í skáp við hliðina á skjalatöskunni minni.
Það er strútataska.
Róaðu þig nú niður og andaðu.
Andaðu.
Það er David. David hlýtur að hafa tekið hana.
Ásamt síðustu vonarglætunni. –David tók bara sínar töskur.
Er þér alvara? Hann hefur áreiðanlega veðsett hana
til að geta splæst á sig handsnyrtingu.
Af hverju í ósköpunum hefði David átt að taka eina af töskunum þínum?
Það nær bara ekki nokkurri átt.
Handklæði. Frábært.
Frú Rose. Þú ert komin fram úr.
Var ég nokkuð að trufla?
Nei, við vorum bara að leita að verðmætum og...
Syni ykkar?
Nei, það var reyndar brún taska. Syni okkar líka.
Hafið þið heyrt eitthvað frá David?
Ég vildi að ég væri svona barnaleg.
Hann er löngu horfinn, elskan.
Hann stakk af og skildi okkur eftir.
Ég gæti alveg hringt í fólk og látið vita.
Það er fallega hugsað, Stevie. Mjög fallega hugsað, takk.
Þetta lýsir mikilli umhyggjusemi.
Ég veit að þið David áttuð náin kynni.
Ég kom annars bara til að afhenda ykkur þessi handklæði.
Er þetta Stevie? Nennirðu að spyrja hana hvort hún eigi auka rúmteppi?
Ég er hérna enn.
Komdu þá aðeins inn fyrir. –Komdu endilega inn.
Eigið þið nokkuð stærri rúmteppi?
Hvern fjandann ertu að gera, Alexis?
Ég er bara að reyna að búa til aðeins meira pláss.
Það gengur ýmislegt á í lífi mínu þessa dagana.
Ted spyr mig látlaust um það hvort ég ætli að giftast honum
og svo er þetta Mutt–dæmi líka í gangi sem er mjög flókið og sexí.
Ég veit bara ekki hvað ég á að gera.
Þú hefur þá væntanlega ekki heyrt neitt í David?
Já og svo er David líka týndur.
Já, hann er týndur.
Ég finn hann hvergi. Hvað myndir þú segja um það?
Ég held að mamma þín yrði alls ekki ánægð
með að þú talaðir svona við mig.
Ég samhryggist þér.
Hvað sögðu þeir? –Ekkert.
Ég er að verða stressaður, Moira.
Hafðu engar áhyggjur, það er allt í lagi með hann.
Þetta er ekki í fyrsta sinn sem David strýkur frá okkur.
Manstu þegar hann var í gaggó
og tók stundum þotuna í leyfisleysi?
Já, en nú á hann enga peninga. –Hann á þá núna.
Ef David veit eitthvað er það verðgildi kvenmannstösku.
Væri þér sama þótt við hættum nú að tala um þessa tösku?
Taskan, taskan, taskan. –Hún er erfðagripur, John.
Langamma mín tók hana með sér þegar hún fór frá manninum sínum.
Hún hefur gengið í erfðir frá kvenleggnum í fjölskyldunni
sem neyðartaska ef ske kynni
að við þyrftum að yfirgefa mennina okkar um miðja nótt.
Það er hughreystandi.
Það er óþarfi að hafa áhyggjur, elskan.
Ég mun aldrei þarfnast hennar.
Þú veist samt að Alexis mun þurfa hana.
Oftar en einu sinni, geri ég ráð fyrir.
Ég elska þessa tösku. Ég hef passað svo vel upp á hana í öll þessi ár
og nú er hún einhvers staðar á flandri. Dauðhrædd og alein.
Við munum finna hana. Við finnum töskuna þína.
Við finnum töskuna, Moira. –Það er líka eins gott.
Já, við finnum hana. –Gerðu það.
Hæ. Ég ætti ekki að koma inn.
Þú stendur reyndar á stofugólfinu heima hjá mér.
Þú hleyptir þér sjálf inn. –Já, ég veit það.
Varðandi kvöldið þarna um daginn...
Það var rosalega gaman.
Ég myndi segja að ég hafi ekki skemmt mér betur allt árið.
Það var rosa gaman.
Ég væri reyndar alveg til í að skemmta mér svona vel núna.
Mér finnst æðislegt að þú skulir segja það
en þegar við vorum saman hélt ég að fjölskyldan væri á förum héðan.
Nú erum við hætt við það.
Ég vildi gjarnan vera leiður yfir því
að foreldrum þínum tókst ekki að selja bæinn en...
Það er svo sorglegt.
Mamma er eins og lifandi lík og pabbi er byrjaður að stama.
Vegna þess að við erum ekki á förum eru málin orðin flóknari.
Varðandi Ted.
Ég hélt að öllu væri lokið á milli ykkar Teds. –Ég líka.
Hann virðist samt hafa fengið misvísandi upplýsingar.
Frá hverjum? –Mér.
Þangað til þetta leysist allt af sjálfu sér
hef ég ákveðnar skyldur gagnvart Ted.
Hendurnar á þér eru svo mjúkar
miðað við mann sem vinnur bara erfiðisvinnu.
Takk. Ég er duglegur að nota handáburð.
Það er mjög mikilvægt. Rosalega mikilvægt.
Ég get alveg beðið. –Takk fyrir það.
Þú lítur mjög vel út í dag.
Komið þið sæl, Rose–hjón. Komuð þið til að segja mér
að Alexis hefði látið sig hverfa með garðsláttumanninum mínum?
Roland, þetta fólk hefur þolað nóg.
Það er ekki í skapi fyrir brandarana þína núna.
Hún er það.
Ég var í símanum í morgun við þá hjá mannshvarfadeildinni.
Hafið þið nokkuð frétt? –Nei.
Komið endilega inn.
Ég get ekki ímyndað mér hvernig það sé að missa barn.
Ég hef ekki misst hann. Ég veit nákvæmlega hvar hann er.
Hann er á Happy Hour án mín.
Hann fór fyrir þremur dögum og við höfum ekkert heyrt frá honum.
Ég veit að þú veist þetta ekki, Johnny,
en tölfræðin segir okkur að það líði að minnsta kosti
48 klukkustundir þangað til hægt sé að telja fólk af.
Ég var að enda við að segja að það væru liðnir þrír dagar.
Eigum við þá að hætta leitinni? –Guð minn góður.
Ég skil.
Roland Schitt hér.
Já.
Já, já.
Já, einmitt.
Já, ég er bara hress, en þú? Akkúrat.
Hvar?
Ég skil þetta. Frábært.
Við hittumst þá bara þar seinnipartinn.
Ég færi ykkur fréttir. Bíllinn er fundinn.
En David? –Það bar ekki á góma.
Af hverju spurðirðu ekki?
Þeir voru bara svo ánægðir með að hafa fundið bílinn.
Hringdu aftur í hann. –Hringdu.
Hringdu aftur í hann. –Ég hef ekki númerið.
Ég er samt með heimilisfangið.
David er áreiðanlega hjá bílnum, heldurðu það ekki, Roland?
Þeir hefðu örugglega sagt mér frá því
ef þeir hefðu fundið lík við hliðina á bílnum.
Láttu mig bara hafa heimilisfangið.
Komdu með heimilisfangið.
Minntist hann nokkuð á töskur? –Nei.
Við vorum búin að tala um þetta.
Voru töskur í bílnum?
Besta vinkona mín á leikskólanum strauk að heiman
en foreldrar hennar tóku ekki eftir því.
Það endaði með því að forrík asísk fjölskylda í Vancouver
ættleiddi hana en síðan eignuðust þau sitt eigið barn
og þess vegna var hún svolítið vanrækt.
Ég man bara ekki hvort hún sé aftur komin á götuna.
Svo tók hann líka sléttujárnið sitt þótt hann viti alveg
að ég nota það miklu meira en hann.
Mér finnst þetta bara mjög mikil sjálfselska.
Alexis. –Ted!
Ég hef reynt að ná í þig í síma. –Já, ég veit það.
Það hefur bara verið svo brjálað að gera eftir að David hvarf.
Ég hef ekki getað sofið og ekki borðað heldur.
Samt varstu að panta þér ís.
Ég sé hann sífellt fyrir mér á botni einhvers stöðuvatns.
Nei, nei, hann var alræmdur alki
og var dreginn upp úr vatninu í síðustu viku.
Guði sé lof að þú ert hérna.
Auðvitað. Ég hef lagt mig fram um að vera til staðar fyrir þig.
Þú hefur líklega ekki fengið skilaboðin frá mér
eða ég hef kannski ekki sent þau á réttan hátt.
Þetta er fallega sagt.
Það er fjarri mér að beita þig þrýstingi
í sambandi við giftinguna en... –Takk, Ted.
Það er bara svo erfitt að einbeita sér
að einhverju svoleiðis einmitt núna.
Ég hef fullan skilning á því.
Þú sagðir samt að þig langaði að giftast mér
ef þú færir ekki héðan og þú fórst ekki...
Ég skil alveg hvað þú meinar.
Tæknilega má samt segja að eitt okkar hafi farið
og það er því ekki útséð með það hvort við förum öll.
Ekki ennþá. –Einmitt.
Auðvitað langar mig að vera með þér.
Ég er bara svo hrædd.
Um David eða að vera með mér? –Já, einmitt það.
Það eina sem við vitum
er að bíllinn varð bensínlaus við Amish–býli.
Hefur David þá haldið sig á Amish–býli í þrjá daga?
Við höldum það. –Vonandi er það rétt.
Stevie mín.
Ekki taka þetta óstinnt upp en býrðu í þessum bíl?
Hvað meinarðu?
Þú ert væntanlega hætt við að borða þessa samloku. –Já.
Það eru samt kleinuhringir undir sætinu. Þeir eru ennþá góðir.
Alexis! Við höldum að bróðir þinn sé kominn í leitirnar.
Ég er rosa þreytt eftir allt labbið.
Þú ert bara þreytt því þú varst stressuð vegna Davids.
Hann er samt fundinn. Þú ættir að fara.
Alexis! –Já, ég veit.
Þetta er einmitt það sem David vill.
Hann vill að við keyrum um allt á einhverri bíldruslu
og leitum að honum. Þetta er úthugsað.
Þetta eru klókindi.
Þú gætir verið að hrapa að ályktunum, Moira.
Ég kenndi honum allt sem hann kann.
Hann átti ekki að skilja mig eftir. Þetta átti ekki að vera svona.
Þið tvö hafið verið hræðilega dramatísk síðan David fór.
Eruð þið búin að gleyma því þegar sómölsku sjóræningjarnir
tóku mig í gíslingu um borð á skútunni
hans Davids Geffens í heila viku
en enginn svaraði SMS–unum mínum?
Ég var nýbúin að láta lita á mér augnhárin. Ég sá allt í móðu.
Gætum við kannski einbeitt okkur aðeins?
David hefur dvalið á bóndabæ undanfarna þrjá daga.
Með Amishfólki.
Guði sé lof.
David.
Ég er komin, David.
Við erum hérna, David! –Ég veit það.
Gerðu svo vel að koma, David.
Hættið þessum köllum, David. Komdu hingað.
Við erum komin til að fara með þig heim.
Þremur dögum síðar.
Það vissi enginn hvar þú værir.
Það var líka slökkt á símanum þínum.
Ég sendi Alexis SMS.
Fyrirgefðu að ég skyldi ekki svara einu SMS–i frá þér, David.
Ég var að farast úr áhyggjum, vinur.
Hvar er David? Hvar eru töskurnar hans?
David. –Hvað?
Manstu eftir Mutt? –Já.
Það er komin upp flókin staða. –Hvað gerðist?
Við sváfum saman.
Jæja, Alexis. Við skulum tala um þetta á leiðinni heim.
Leyfðu okkur að hjálpa þér með töskurnar þínar.
Hvað ef ég er ekki tilbúinn til að koma heim?
Það er padda á kjólnum þínum. –Oj bara.
Miriam er svo flink að búa til smjör.
Hún byrjar reyndar að strokka það hálftíma of snemma á morgnana
en það bragðast alveg eins og smjörið á Ritz í París.
Kannastu við það? Það er svona ósaltað smjör.
Enn og aftur þökkum við ykkur fyrir
að hafa annast David á erfiðum tíma.
Við ættum að þakka ykkur. Fyrir að hafa komið.
Við höfum verið andvaka undanfarnar nætur
vegna þess sem hefði getað gerst ef enginn kæmi.
Að við sætum uppi með hann.
Elsku barnið mitt.
Ég myndi borga ykkur fyrir ómakið en ég er mjög blönk þessa dagana.
Dvöl Davids hérna kenndi okkur
dýrmæta lexíu í þolinmæði, fyrirgefningu... –Stillingu.
Það virðist sem þið hafið passað eigur okkar mjög vel.
Ég vona að þetta hafi ekki verið of mikill átroðningur.
Ég er ekki viss um að ég sé tilbúinn til að fara heim strax.
Samt er tími þinn hjá okkur liðinn undir lok.
Þessir þrír dagar sem þú varðir hér hjá okkur, David,
munu varðveitast í minningunni
í marga, marga daga og margar, margar nætur.
Þakka ykkur fyrir góðvildina
þegar enginn annar sýndi mér góðvild
og samúðina þegar enginn annar sýndi mér...
Fyrirgefðu, vinur.
Er það ekki gamall og góður siður
að þiggja staðgóða máltíð hjá Amishfólki?
Ekki alltaf. Góða ferð.
Nú, jæja.
Þakka ykkur fyrir.
Hvar erum við?
Veistu hvað ég hef oft þurft að biðja Roland afsökunar?
Þú mátt ekki bara aka burt á annarra manna bílum, David.
Hvað varstu eiginlega að hugsa?
Það sem þú gerðir var hvatvíst, duttlungafullt og dramatískt.
Það var líka rangt.
Allt í lagi. Það var öllum sama þegar Alexis hvarf.
Ég hvarf ekki, David.
FBI vissi allan tímann hvar ég væri.
Það sem skiptir mestu er að við endurheimtum David,
við endurheimtum töskuna og við erum öll hérna saman.
Hvaða tösku? –Þú stalst töskunni minni.
Áttu við þessa tösku?
Hún leit út fyrir að hafa verið ónotuð í heila öld
og þess vegna notaði ég hana undir snyrtidótið mitt.
Hvernig dettur þér í hug að ég færi að stela þessari tösku?
Ég veit það ekki, David.
Af hverju stalstu augnblýantinum mínum?
Það var bara ákveðið tímabil þegar ég var í gaggó.
Komuð þið til að ná í mig eða þessa tösku?
Við komum til að sækja þig. –Amma mín átti þessa tösku.
Ég húkkaði mér far um hánótt.
Ég var svartklæddur og nánast bað um að ekið yrði á mig.
Af hverju?
Þú sagðir mér að Diane Sawyer hefði gefið þér þessa tösku.
Líka að hún væri eftirlíking. –Ég vildi ekki að þú tækir hana.
Ég hef sagt fjölmörgum að Diane Sawyer seldi falsaðar töskur.
Ég svaf í bílskotti. Um hánótt.
Guð minn almáttugur! Hver hefur ekki gert það?
Hæ.
Hvað get ég gert... –Hvernig hefurðu... –Ha?
Ég kem færandi hendi. –Þvílíkt örlæti.
Ég held að bílnum þínum veitti ekki af því að vera þrifinn.
Er þetta dauður íkorni þarna í hettunni?
Þau sögðu að þú hefðir spurst fyrir um mig.
Mér fannst það fallegt af þér. –Ég gerði það ekki.
Þau sögðu að þú hefðir gert það. –Það var misskilningur hjá þeim.
Nú, jæja.
Ég vonaði reyndar að þú kæmir ekkert aftur.
Þetta eru líklega hlýlegustu móttökur
sem ég hef fengið enn sem komið er.
Yfirleitt þegar maður segist vera hrifinn af einhverjum
og það næsta sem hann gerir er að bruna beinustu leið út úr bænum
vonar maður bara að maður þurfi aldrei að sjá hann aftur.
Mér til varnar hafði ég ætlað mér að vera miklu lengur í burtu
en ég var orðinn blankur og gleymdi líka hleðslutækinu fyrir símann.
Þér gekk samt gott eitt til.
Það er samt ekki eins og ég hafi ekki hugsað um það sem þú sagðir.
Eftir að við töluðum saman
hugsaði ég um að þarna færi eini vinur minn í burtu.
Prófaðu að segja það upphátt. Það er mjög drungalegt.
Við verðum bara að vinna úr þessu, er það ekki? –Jú.
Ef það er það sem þú vilt. Ég vildi það mjög gjarnan.
Segðu mér bara hvað þú vilt að ég geri og ég skal gera það.
Byrjum á því að þú farir út af skrifstofunni minni
og síðan skulum við sjá til.
Það er best að ég fari út af skrifstofunni þinni.
Ég ætla sem sagt að koma mér út af skrifstofunni þinni.
Vertu margblessuð. –Kærar kveðjur.
Áttu við að þessari mynd hafi verið dreift um bæinn?
Hún var tekin áður en ég fór í nefaðgerðina.
Hvernig átti að vera hægt að þekkja mig?
Það er einstakur hæfileiki að afskræma hégómann
en samt tókst þér það.
Fjandinn sjálfur.
Sæl, Rose–fjölskylda.
Getur þetta ekki beðið þangað til við höfum borðað morgunmatinn?
Þetta tekur enga stund.
Mikið er ég ánægður að sjá þig heilan á húfi, David. –Takk.
Þú þarft ekki að hafa áhyggjur, ég ætla ekki að kæra þig.
Fólk mun hugsa sig tvisvar um
áður en það reynir að stela bílnum mínum.
Skammastu þín, David.
Viltu ekki segja eitthvað við Roland?
Mér þykir leitt að hafa tekið bílinn þinn í leyfisleysi.
Það voru mistök sem munu ekki endurtaka sig.
Guð minn góður.
Mér líður mjög illa vegna þess.
Er það, David.
Allt í lagi þá. Ég samþykki afsökunarbeiðnina.
Takk fyrir það. –Gott.
Þá skulum við ræða aðeins um bensínið.
Ég var að spá í svona 50 kall á kílómetrann.
Ég held að þetta sé komið hjá okkur, Roland.
Gefðu mér safann þinn. –David!
Íslenskur texti: Berglind Anna Sigurðardóttir