Heyrðu, Ronnie. Mig vantar talnaröðina á öryggishólfinu.
Þetta er öryggishólfið þitt. Þú veist talnaröðina.
Þá vantar mig númerið hjá lásasmiðnum.
Ég hringdi í þennan um helgina. Gwen læsti mig úti.
Fyrir slysni.
Af hverju þarftu að opna öryggishólfið, Roland?
Ég var að koma frá barnalækninum
og ég er með upplýsingar um kyn barnsins.
Við Joce ákváðum að það ætti að koma á óvart.
Konan þín á fimmtugsaldri er ófrísk.
Viltu endilega að fleira komi á óvart?
Þetta er bara svona hefð í Schitt–fjölskyldunni, Ronnie.
Ég verð víst að finna út úr þessu sjálfur.
Það var annaðhvort afmælisdagurinn minn eða Gloriu Estefan.
Mucho días, mes ami. –Daginn.
Viltu heyra boðskap sögunnar?
Ég fékk mér nýja lyklakippu og geymi svefnpoka í bílnum.
Það var afmælisdagur Gloriu. 1. september 1957.
Hver lagði þessa draugamynd á skrifborðið mitt?
Ég trúi ekki á þig að hafa opnað þetta.
Þetta var á skrifborðinu mínu.
Þetta er sónarmyndin af barninu okkar.
Ég hef lagt mig fram um að líta ekki á hana.
Við viljum ekki vita kyn barnsins.
Það er vonlaust að ætla að sjá nokkuð út úr þessu, Roland.
Og þó, maður sér það hérna neðst niðri. –Ekki orð!
Þetta er ekki sanngjarnt, Roland.
Hví skyldi ég þurfa að vera sú eina sem burðast með þessar upplýsingar?
Ronnie, eigum við kannski að rabba aðeins saman í bakherberginu?
Nei, Moira. Ég fell ekki fyrir þessu.
Ég get fullvissað þig um að ég ætla að segja þér safaríka frétt
sem tengist bæjarpólitíkinni.
Robert? –Takk.
Jæja, ég ætla bara að segja það.
Við opnuðum fyrir þremur tímum en það hefur ekki komið
einn einasti viðskiptavinur inn um dyrnar.
Ég frétti reyndar að það hefði verið gefin út stormviðvörun.
Hvernig útskýrirðu þá gærdaginn?
Kannski var stormviðvörunin fyrir gærdaginn.
Hvernig útskýrirðu þá daginn í dag? –Ég hef ekki svör við öllu.
Vorum við búnir að athuga hvort dyrnar væru ólæstar?
Ég held að við verðum að grípa til einhvers konar aðgerða.
Við getum ekki bara beðið eftir því að fólk birtist bara allt í einu.
Við þurfum að finna betri leiðir til að ná til íbúanna hérna.
Jafnvel bara eina leið til þess að ná til íbúanna.
Þarna er einhver sem ætlar á kaffihúsið.
Veistu hvers vegna fólk sækir kaffihúsið svona mikið?
Þar líður því eins og það sé heima hjá sér.
Það er þægilegt að vera þar.
Áttu við að ég láti fólki líða eins og það sé ekki velkomið?
Manstu eftir opnunardeginum hér? –Já. Það var opnunardagurinn.
Það var áfengi á boðstólum og fólk er fyllibyttur.
Það kom hingað samt sem áður.
Við þurfum að gera eitthvað til að laða viðskiptavinina að
þannig að þá langi að koma hingað.
Gott og vel. Ég er opinn fyrir uppástungum.
Hvað ef við byðum fólki að vera með uppistand hérna?
Ég er tilbúinn til að hlýða á uppástungur.
Ég stóð fyrir svona uppákomu þegar ég var í menntaskóla.
Það var kaffihús á horninu í götunni minni
og þar var lítið svið.
Þetta laðaði að fjöldann allan af fólki.
Þetta var sem sagt staður
þar sem þú og hinir og þessir félagar þínir
gátuð safnast saman, lesið upp ljóð og sungið?
Já, það passar. –Ó, Guð.
Stöku sinnum komu sönghópar líka. –Mér er eiginlega óglatt.
Þú hlærð kannski að þessu núna, David,
en svona kvöld geta samt verið mjög skemmtileg.
Það versta sem gæti gerst væri að fólk kæmi hingað í búðina.
Það versta sem gæti gerst væri að ég þyrfti að horfa á þetta.
Fyrst vil ég þakka ykkur fyrir að hitta mig í dag.
Er þetta virkilega nauðsynlegt?
Það er góð spurning og svarið er já.
Ég ætla bara að segja það.
Það þarf að taka til hendinni hérna.
Það er nauðsynlegt að taka allt í gegn eins og það leggur sig.
Ég held að þú eigir við að við þurfum að ráðast í endurbætur.
Nei, ég á við að það þarf að umbylta öllu hérna.
Tökum ábendingaspjöldin sem dæmi.
Það er alveg augljóst að þið lesið ekki á þau.
Þau eru bara eins og lyfleysa fyrir kvartsjúkt fólk.
Maður verður að taka þessum umkvörtunum með fyrirvara.
Það er bara biturt og kvartandi lið sem skrifar á þessi spjöld.
Fjölmörg spjaldanna eru frá mömmu.
Sum eru hins vegar frá fólki sem reynir að benda ykkur á
að þið hafið ekki einu sinni sett upp vefsíðu.
Við erum með vefsíðu. –Nei.
Ég fletti henni upp og þar var ekkert nema mynd af verkamanni
með skilti sem á stóð: "Við komum strax aftur."
Síðan er í vinnslu. Símabókanirnar ganga líka alveg prýðilega.
Reyndar finnst fólki símabókanakerfið ruglingslegt
og konan sem svaraði í símann var með "einkar fráhrindandi rödd".
Ég var með streptókokka á þessum tíma.
Ég ætla að bjóða ykkur upp á kynningu
í almannatengslum og markaðsherferðum. Ókeypis.
Ef ykkur líst vel á kynninguna getum við tekið þetta alla leið
og gert samning við mig og séð síðan til.
Þetta er ekki rétti tíminn til að vera kærulaus, Stevie.
Ef við erum með kynningarfulltrúa á okkar snærum...
Myndum við segja að hún væri kynningarfulltrúi?
Ég vil frekar vera vörumerkjastjóri.
Ég hef líka útbúið einstaklega einfalda
fjölþrepaáætlun fyrir mótelið.
Það hljómar reyndar spennandi.
Við ættum kannski að hinkra aðeins og hugsa málið.
Það er víst enginn skaði skeður þótt við kynnum okkur
fyrsta þrep þessarar áætlunar. –Frábært!
Fyrsta þrep þessarar áætlunar var nefnilega þessi kynning
og hún gekk ótrúlega vel.
Þar sem ég er nú markaðs– og kynningarfulltrúi mótelsins
verð ég að segja að byrjunin lofar mjög góðu.
Nei, ég held ekki.
Hafðu engar áhyggjur, Moira.
Ég ætla ekki að spyrja þig hvort ég eigi von á dreng eða stúlku.
Dásamlegt.
Roland sagði mér frá því sem gerðist í dag.
Mér finnst alveg ferlegt að hafa komið þér í þessa aðstöðu.
Hafðu ekki áhyggjur af því.
Þetta er vandlega geymt í minningabankanum.
Þér hlýtur að finnast þetta ósköp kjánalegt.
Það er samt hefð í fjölskyldunni hans Rolands
að halda kyni barnsins leyndu.
Ég held að hann hafi einmitt sagt það líka.
Það á sér mjög langa sögu
sem nær alla leið aftur til Salem í Massachusetts.
Langalangalangalangamma hans skaut réttilega á
að hún gengi með stúlku og var síðar brennd á báli fyrir galdra.
Þú getur því skilið ástæðuna. –Ógn og skelfing.
Roland hefði aldrei átt að skilja umslagið eftir
á borðinu þínu. Nú þarft þú að burðast með þetta leyndarmál.
Þig hlýtur að dauðlanga til að hrópa hátt og snjallt
að þetta sé drengur eða að þetta sé stúlka.
Er þetta stúlka?
Ágætistilraun, Jocelyn. –Ég var bara að prófa þig.
Ég vil vitanlega ekki rjúfa þessa hefð í fjölskyldunni hans Rolands.
Þessi heimska norn.
Að sjá til þín, Jocelyn. –Ég veit það.
Ég skammast mín fyrir það hvernig ég hegða mér.
Þú ert svo ótrúlega sterk, Moira.
Mér finnst ótrúlegt að þú getir haldið
þessum upplýsingum bara fyrir þig.
Veronica!
Hún hlýtur að hafa gleymt töskunni sinni.
Varstu að tala um eitthvað?
Sumir tóku sér aldeilis langan kaffitíma.
Fyrirgefðu, missti ég af kvöldösinni? –Já, reyndar.
Það kom einn viðskiptavinur hingað. Ég vísaði honum til vegar.
Ég færi þér góðar fréttir.
Ég útvegaði leyfi fyrir okkur annað kvöld.
Ronnie segir að við getum farið í kringum vínveitingaleyfið
ef við látum gestina borga aðgangseyri.
Fyrir hvað er þetta leyfi? –Uppistandið.
Ætlum við sem sagt að hafa uppistandskvöld hérna?
Já, við ætlum að gera það.
Fólk er reyndar mjög spennt fyrir þessu.
Vissirðu að Bob semdi ljóð í frítíma sínum? –Nei.
Hvað er nú þetta?
Þetta heitir gítar. –Ég skil.
Þegar við töluðum um uppistands– kvöld hélt ég að þú ætlaðir
að stjórna því en ekki koma sjálfur fram.
Það er venjan að gestgjafinn spili í það minnsta eitt lag. –Ég skil.
Þú ætlar þá að spila á gítarinn þinn fyrir framan annað fólk.
Á almannafæri. –Ég ætla líka að syngja.
Syngja líka.
Ég var að hugsa um að flytja frumsamið lag. –Frumsamið?
Svo hugsaði ég með mér að líklega væri best
að halda sig við eitthvað klassískt. –Já, klassískt.
Mér heyrist þú ekki hafa mjög mikla trú á mér. –Það er ekki rétt.
Það er auðvitað hvorki ógnvekjandi né asnalegt
að manneskjan sem maður er með ætli að syngja til manns
og spila á gítar fyrir framan annað fólk.
Mér finnst það eiginlega bara frekar svalt.
Þetta verður allt í lagi, David. Þetta er bara tilraun
til að fá fólk til að koma inn í búðina, skilurðu?
Já, auðvitað. Ef þú hefur ekki áhyggjur af því að þú sjálfur
eða samband okkar bíði hnekki þá styð ég þig alveg 87%.
Gott að vita það.
Eina spurningin er hvort ég eigi að vera í kögurvestinu eða ekki.
Já. –Það sem meira máli skiptir...
Ætti ég að vera í einhverju innan undir því?
Þetta er myndin sem við ætlum að nota
til að auglýsa nýju vefsíðuna
og hún þarf að senda ákveðin skilaboð.
Stevie og hr. Rose.
Það sem við ætlum að ná fram hérna eru tveir smábæjarvinir
sem bjóða fólk velkomið á litla mótelið sitt.
Ætti ég kannski að halda á lykli? –Nei, hr. Rose.
Ekki nema þú ætlir viljandi að vera hallærislegur.
Einmitt, algjör lúði og engan veginn í takti við tímann.
Segjum það þá. Enginn lykill.
Horfið bara á myndavélina eins og hún væri gestur.
Ef myndavélin væri gestur, hvernig mynduð þið þá heilsa henni?
Ég veit það ekki.
Vertu velkomin á mótelið í Schitt's Creek.
Ég heiti Johnny Rose. –Já, einmitt.
Samt ekki.
Ekki segja það berum orðum.
Talaðu við gestinn með svipnum á þér. Brostu með augunum.
Hvað í fjandanum þýðir það?
Hvað ertu að gera við hendurnar á þér, Johnny?
Alexis, ég er ekki sáttur við að þú kallir mig Johnny.
Erum við búin að þessu?
Líklega er það mín sök
en ég held að ég hafi ekki náð nógu góðri mynd.
Það er eitthvað sem mér finnst ekki alveg ganga upp hérna.
Hr. Rose, gætirðu kannski tekið eitt skref til vinstri...
Þrjú skref í viðbót til vinstri, takk.
Jæja þá, Stevie.
Hinn vinkillinn sem ég hafði hugsað mér að nota
var að einblína bara á þig. Þú verður agnið.
Fallega sveitastelpa sem er alveg sama um allt stórborgarstúss
eins og klæðnað og útlit.
Við gætum meira að segja kallað hótelið "Staðinn hennar Stevie".
"Staðurinn hennar Stevie" hljómar eins og athvarf fyrir lúbarða menn.
Þetta var nú bara svona uppástunga
en við gætum kannski kallað mótelið "Budd–Inn".
Þegar ég segi þetta upphátt heyri ég strax
að við munum ekki gera það.
Samt vil ég að þú verðir í forgrunni.
Er þetta teymisfundur? Ég er hluti af teyminu.
Nei, þetta er allt í lagi. Við ætlum að taka einstaklingsmynd.
Einstaklings?
Ekki taka því persónulega, hr. Rose.
Líklega er það bara vegna þess að þú vissir ekki
hvað þú ættir að gera við hendurnar á þér.
Kannski er það vegna þess að svipurinn á þér
er eins og þú hafir innbyrt eitthvað súrt.
Kannski... –Takk, Ray. Ég náði þessu.
Ég er alls ekki sátt við þetta.
Þú verður að vera sjálfsöruggari vegna þess að þú sérð um þetta.
Allt saman.
Ég þarf smástund til að undirbúa mig.
Það var reyndar ekki gert ráð fyrir því í áætluninni.
Segjum það samt.
Mætti ég fá athygli ykkar eitt augnablik?
Við höfum legið undir feldi í langan tíma
og við Roland höfum ákveðið að...
Við ákváðum að fá að vita kyn barnsins, Moira.
Hamingjan góða.
Gætuð þið beðið á meðan ég hringi rétt sem snöggvast í Gwen?
Er þetta virkilega ennþá til umræðu?
Þú þarft ekki að vera hérna ef þú vilt það ekki, Ronnie.
Ég er hérna núna.
Ég er ekki svo viss um að ég vilji segja ykkur þetta.
Ég veit hvað langalangamma þín mátti þola
og ég ætla ekki að axla ábyrgð á því
að nornasveimur verði endurvakinn hér.
Gwen setti pílates– myndbandið á pásu.
Gætirðu drifið í þessu?
Jæja.
Þetta er stelpa.
Tammy!
Eða strákur. –Ha?
Kannski er þetta strákur. –Hvort er það?
Öll þessi óviðbúna athygli sem ég hef fengið
hefur látið mig efast um það sem ég sá.
Ég leit bara rétt sem snöggvast á myndina.
Ég man alveg eftir að hafa séð þarna stafina KK og KVK.
Ég man bara ekki utan um hvora skammstöfunina hringurinn var.
Gætirðu reynt það? –Þetta er þér að kenna.
Þú sagðir að ég yrði að þegja yfir þessu
og það er nákvæmlega það sem ég gerði.
Ég leyndi því meira að segja fyrir sjálfri mér.
Það er óþarfi að örvænta. Hvað gerðirðu við myndina?
Ég setti hana í öryggishólfið.
Ég skrifaði nýju talnaröðina á lítinn miða. –Frábært.
Hvar settirðu þennan litla miða?
Ég held að þessi litli miði sé reyndar líka í öryggishólfinu.
Ég verð að viðurkenna að þar gerði ég axarskaft.
Ertu þarna ennþá, Gwen? Halló?
Ég ætla heim.
Það er ekki ætlunin að þrýsta á þig
en þessar tíu mínútur sem þú fékkst eru orðnar tuttugu.
Mér finnst þetta bara svolítið yfirþyrmandi.
Ég skil það, elskan.
Þú ert áreiðanlega að velta fyrir þér
hvort þú hafir valið rétta farðann
eða hvort þú sért ekki í rétta bolnum.
Þegar öllu er á botninn hvolft...
Við Ray vorum að fíflast aðeins. Hann tók nokkrar myndir af mér
þar sem ég var ekki með hendur í vösum
og hann heldur að ef hann fótósjoppar þær
gæti þær orðið alveg þokkalegar.
Er allt í sómanum hérna?
Stevie er að renna á rassinn með þetta.
Ég veit að þér finnst þetta svolítið yfirþyrmandi, Stevie.
Ef þú vilt auka umsvifin verðurðu að taka þátt í þessum leik.
Kannski vil ég ekki vera með í þessum leik.
Kannski vil ég ekki auka umsvifin.
Þar sem ég er bæði framkvæmda– og forstjóri kynningarsviðs
verð ég að segja að það er alltaf æskilegt
að reyna að auka umsvif sín.
Því meiri sem umsvif okkar verða því meiri verða umsvif mótelsins
og þá græðum við meiri peninga. Því meiri peninga sem við græðum,
því líklegri eruð þið til að fara héðan
og þá verð ég alein hérna og þarf að axla miklu meiri ábyrgð
en ég kærði mig nokkurn tímann um.
Af hverju heldurðu að mig langi að hætta þessum rekstri?
Fyrir utan þá staðreynd að konan þín talar um það daglega
að þið séuð á förum?
Afsakið að ég skuli trufla en ég held að við hefðum
átt að tala um þetta áður en við réðumst í myndatökuna.
Hvaða ákvarðanir sem við tökum munum við gera það saman.
Það ætlar enginn að skilja þig eftir.
Get ég fengið það skriflegt? –Já.
Þú getur fengið það skriflegt.
En hvað þetta er krúttlegt. Ray ætti að sjá ykkur.
Þú ættir að sjá þetta, Ray. Johnny er næstum eðlilegur.
Hæ. –Sko?
Ég sagði þér þetta. Það þurfti ekki meira en þetta
til að ná fólki út úr húsi í miðri viku.
Það eru reyndar fjölmargir að versla og drekka.
Ég held að við þurfum ekki á uppistandinu að halda.
Við þurfum víst á því að halda. –Er það? –Já.
Ég held að það væri ágætt að við færum að vinda okkur í þetta.
Hvernig hafið þið það?
Kærar þakkir fyrir að mæta á það sem ég vona
að verði aðeins eitt af fjölmörgum uppistandskvöldum
hér í Apóteki Rose.
Við David erum mjög ánægðir að sjá ykkur.
Ég sé að fólk hefur birgt sig upp af drykkjarmiðum.
Það er ánægjulegt.
Ég ætla að keyra partíið í gang
um leið og ég hef stillt þessa elsku.
Þú ert ótrúlega hugrakkur að leyfa kærastanum þínum
að skemmta sjálfum sér á þennan hátt.
Ég átti ekki hugmyndina að þessu.
Mig langar að tileinka þetta lag manneskju
sem á sérstakan stað í hjarta mínu.
David Rose.
Þarna er hann. Hann fer ekki fram hjá neinum.
Láttu mig vita ef þú vilt að ég setji brunabjölluna í gang.
Já.
Moira!
Ég var búin að segja ykkur að ég viti ekki...
Við vitum það samt. Við hringdum í lækninn.
Já, var það? En gaman.
Viltu ekki vita þetta? Þú mátt giska þrisvar.
Við munum eignast dreng, Moira! –Dreng?
Ég var búin að segja ykkur það. En yndislegt.
Nú er drengurinn minn einmitt
að hlýða á sírenusöng kærastans síns.
Þú ert langbestur.
Þakka ykkur kærlega fyrir.
Ég hlakka svo til að sýna ykkur þetta.
Þetta hefði komið miklu meira á óvart
ef ég hefði ekki heyrt skruðninga og læti síðan í morgun.
Þú mátt taka bindið frá augunum, Stevie.
Tíu, níu...
Taktu bindið frá augunum.
Sko, Stevie. Núna erum við bæði þarna.
Af hverju heitir þetta ekki frekar Rose–mótelið?
Rosebud er eitthvað svo klént.
Eftirnafn Stevie er samt Budd. –Þá er þetta alveg ágætt.
Reyndar er það skrifað með tveimur D–um.
Það væri samt eitthvað bogið við það.
Ég vissi það heldur ekki.
Getum við núna fengið okkur morgunverð?
Við skulum fagna þessu.
Það er ekki ætlunin að monta mig
en ég fékk 7,7 í einkunn fyrir þetta verkefni.
Hefurðu einhvern tímann fengið A? –Þetta er nóg, David.
Íslenskur texti: Berglind Anna Sigurðardóttir