Ej, Hughie.
Pytam, jak długo będziesz się boczył
jak jakiś ciotowaty emo z kreską wokół oczu.
Dobra, słuchaj,
trochę mnie poniosło i ci przyfasoliłem.
No więc...
Przepraszam?
Powiedziałem to. Jesteśmy kwita?
-Hej, spokój. Spokój, młody. -Zabiję cię, kurwa.
-Kurde, chłopakowi odbiło. -Spokój.
Zostaw go. Nie.
Oddychaj.
Mógłbyś?
Ja pierdolę.
-Oddychaj. -Dobra.
-Nic mi nie jest.
Jak stoimy z czasem?
Zespół będzie za kilka godzin.
Za kilka godzin?
Jestem cywilem. Już nie mogę po prostu wcisnąć guzika.
Cel zabezpieczony? Nikt go nie widział?
Jesteśmy pięć kilometrów od brzegu, to jak myślisz?
Myślę, że jeśli da się to spieprzyć, zrobisz to.
Chcę tylko odzyskać żonę.
Wiem.
Daj Langley terrorystę, a będziesz ją miał.
Słyszałeś kiedyś o supce z dawnych czasów zwanej Liberty?
Co to, kurwa, ma do rzeczy?
Jeszcze nie wiem.
Jak twoja załoga?
W porządku.
Mamy tu kupę śmiechu, bez dwóch zdań.
Cel jest bratem tej dziewczyny?
Tak, no więc?
Nie stanowi to zagrożenia dla jej lojalności?
Cóż...
W razie czego...
zneutralizuję ją.
Wzruszające, ile masz współczucia dla swoich ludzi.
Tak się tylko mówi.
CHŁOPAKI
Pamiętasz, jak w obozie
byłeś taki głodny, że stale płakałeś,
a ja wślizgnęłam się do składziku i ukradłam dla ciebie ryż?
Opiekowałam się tobą.
I dalej tak będzie.
Pamiętam też, jak cię dopadli za kradzież.
Powiedziałem, że ja to zrobiłem, więc połamali mi ręce.
Jesteś moją starszą siostrą,
ale ja też cię bronię. Bronimy siebie nawzajem.
Wiesz...
Amerykanie będą mnie torturowali.
Nie pozwolę im.
Jak im przeszkodzisz?
Musisz mnie puścić.
Nikogo nie zaatakuję.
Nikomu nie zrobię krzywdy.
Jestem twoim bratem.
Teraz mamy tylko siebie.
Proszę.
Przepraszam.
Dziękuję.
201-555-6921 - ZADZWOŃ!
Muszę lecieć.
-Lecę. -Dobra.
Śniadanie na stole.
Jeden czy dwa, kolego?
-Tylko jeden. -Tak, tylko jeden.
Syropu klonowego?
Poproszę.
Jeszcze trochę.
Dziękuję. Cudnie.
Miło.
-Mamá? -Tak.
-Co to? -Hiszpański.
W poniedziałki mamy śniadanie en español.
Hej, Ryan.
Chcesz tu zostać i uczyć się hiszpańskiego
czy wyjść na dwór i pobawić się ze swoim starym?
-Myślę, że powinien... -Mamo, mogę z nim wyjść?
Oczywiście, że może, prawda, mamo?
-Chodź. -Pewnie.
Proszę, mistrzu.
Jesteście gotowi?
Najazd.
Widzimy Homelandera lecącego w stronę domu Martineza w Miami.
Martinez daje nogę.
Octavio przyspiesza, ale Homelander przepala laserowym wzrokiem opony.
Martinez wysiada z samochodu,
jest oszołomiony. Patrzy w górę.
Homelander.
„Jesteś aresztowany”.
Skuwa Martineza, gliny go zabierają,
Homelander odwraca się do reszty bohaterów.
„Powinniśmy częściej pracować razem”.
„To znaczy jako zespół?”
„Właśnie. Cała siódemka”.
Jasna cholera.
To jest moment,
w którym siódemka stała się Siódemką.
Porywająca muzyka.
Hans Zimmer.
Plansza tekstowa: Świt Siódemki. Ściemnienie.
-To jest kapitalne. -Dziękuję.
Jestem pod wrażeniem.
Bardzo dziękuję.
A to tylko zajawka.
To jest nie tylko superbohater...
Fatalnie wyglądasz.
Miałem ciężką noc.
Chcę to sfilmować z ręki.
W stylu Greengrassa, bardzo reporterskim.
Chcę porwać widzów i cisnąć w wir akcji.
-Co z Translucentem? -Dobre pytanie.
Weźmiemy kaskadera, wsadzimy w kombinezon i wygenerujemy komputerowo.
Kurwa, nie chcę zapeszyć,
ale Lin-Manuel Miranda chce podłożyć głos.
-Kocham Hamiltona. -Cały świat kocha Hamiltona.
-Boże, myślisz... -Przepraszam.
-Wybacz, że przerwę te peany. -Nie, jasne.
-Chcę uczestniczyć. -Zrozumiałe.
To...
-Świetna robota. -Dzięki.
Ten scenariusz to dobry początek.
Naprawdę solidna podstawa.
Mam tylko kilka uwag.
Absolutnie. Możemy podrasowywać dialog aż do dnia produkcji.
Nie myślę o podrasowaniu.
Tu chodzi o całość.
Dobra, jasne, o czym...
O czym myślimy?
Wszystkie kobiety pokazujesz jako
kretynki z Hitchcocka albo ruchadła z Michaela Baya.
Kumam, że nawyk walenia gruchy przy Transformersach
nie zapewnia ci wzięcia u kobiet,
ale miło byłoby, gdybyś zdobył się na mały wysiłek.
Przepraszam,
ale mam dwie siostry, wielkie dzięki.
I przepraszam, ale Homelander jest zachwycony scenariuszem.
-Tak. No więc... -Dobra. Gdzie on jest?
Ashley?
Dobra.
Róbcie dalej to, co robicie.
Muszę się wziąć za swoje... Muszę...
Muszę się zająć następną sprawą.
Mam...
Mam w południe...
Może mi ktoś otworzyć?
Mam jeszcze kilka uwag.
Panie Edgar.
Jeśli to wszystko prawda,
opracuję strategię wraz z zarządzaniem kryzysem i PR.
Na razie nie trzeba.
-Czy to prawda, co mówią? -Sprawdzamy to.
Muszę coś panu powiedzieć.
Musimy powiedzieć Homelanderowi i muszę się do czegoś przyznać.
Nie masz bladego pojęcia, gdzie jest Homelander.
Dowie się, kiedy ja będę chciał, żeby wiedział.
Po prostu trzymaj w ryzach resztę dzieciarni z 99 piętra.
Dla tych, którzy właśnie dołączyli, mamy wiadomość z ostatniej chwili.
Superbohaterzy nie rodzą się, są produkowani.
W rzeczywistości tworzy ich chemiczna substancja, Związek V,
produkowany i aplikowany przez Vought International,
firmę, która jest korporacyjną twarzą superbohaterów
od dziesięcioleci. Nie wiemy...
Co ty zrobiłaś?
Nie wiem, o czym mówisz.
Daj spokój, widziałem cię z V w ręku.
Tak, i pozwoliłeś mi go zatrzymać.
Tak więc to też twoja wina.
Jeśli ja pójdę na dno, ty ze mną.
Prawdopodobnie zabiją nas oboje.
Nie jarzysz.
Nie rozpierdala się źródła kasy.
Nie rozpierdala się.
Wszystko stracimy.
Samochody, domy, bonusy...
Są ważniejsze rzeczy.
Tak mówią tylko ci,
którzy dorastali w bogactwie.
...dostarczył dowodu na to, że Vought
podawał dzieciom Związek V od dziesięcioleci.
Nasze własne dochodzenie sugeruje,
że także rodzice otrzymywali bardzo hojne wynagrodzenie.
Zaczęło się, jak miałem dziewięć lat.
Byłem w galerii.
Mijaliśmy sklep zoologiczny.
I usłyszałem złote rybki,
które błagały o życie.
Błagały.
A potem...
Plaża, akwarium, homary w knajpach.
Myślałem, że wariuję.
Ale mama powiedziała, że to dar.
Że taki się urodziłem.
Ale tak nie było.
Nie musiałem taki być.
Mogłem być normalny.
...pierwsze przejawy mocy
mogą wywoływać u obdarzonych nimi dzieci lęk i niepokój.
Zwłaszcza gdy nie są pomału przeprowadzane przez ten proces.
Jak dotąd Vought odmawia wydania oświadczenia.
Również dr Jonah Vogelbaum,
były naczelny strateg firmy, odmawia udzielenia komentarza.
Żyje w odosobnieniu,
odkąd został sparaliżowany wskutek wypadku...
Cześć. To ty?
Zrobiłaś to.
My to zrobiliśmy.
Oddzwoń, jak dasz radę.
...cen ich akcji, które już spadają.
Co zrobiliście?
...może być katastrofalne dla wyniku finansowego Vought.
To twoja robota?
Tak.
Głównie Starlight. To pewne.
Ja ją tylko dopingowałem.
Hughie...
Hughie, tak!
Spójrz, co zrobiłeś.
Dotykacie się penisami?
Patrz, młody zrobił.
Ja i Starlight.
-Petit Hughie? -Cholerny młody.
O kurde.
Właśnie.
Nie.
Ładnie.
Tylko tyle powiesz?
Próbujemy to zrobić od lat,
Vought wreszcie polegnie dzięki młodemu i tylko „ładnie”?
Dobra. Bardzo ładnie.
Nawet tego mi nie przyznasz, co?
Nie mam prawa do sukcesu.
Coś ci powiem.
Jak to się skończy,
kupię ci solidną butelkę lubrykantu z górnej półki
i będę ci łaskotał jaja, aż zaczniesz wyć, żebym przestał,
ale nie przestanę.
Nic z tego.
Ale teraz
mamy pod pokładem superterrorystę
i wszystko może się spieprzyć ot...
Dlatego macie nie spuszczać gał z piłki.
Nie przejmuj się nim.
Jebać go. Świetnie się spisałeś.
Prawda, że fajnie?
Tak.
Mama cię tu kiedyś zabrała?
-Nie. -Nie.
Pewnie, że nie.
Dlatego chłopcu potrzebny jest ojciec.
Myślę, że już czas.
Tak. Jesteś gotowy?
Gotowy do czego?
Do skoku.
Nie mówisz poważnie. Nie skoczę.
Ryan, jesteś moim synem.
Możesz latać tak jak ja.
Nie chcę.
Weź głęboki oddech, zrób krok,
a resztą zajmie się twoje ciało.
Przejmie kontrolę.
Nie umiem latać.
-Po prostu spadnę i... -Hej, kolego.
Spodoba ci się.
Obiecuję.
Nie jestem taki jak ty.
-Nie umiem latać. -Umiesz.
Daję słowo, że umiesz.
Tato, proszę.
Nie każ mi skakać.
Stary.
Nazwałeś mnie tatą.
Ryan? O Boże.
-Co ty zrobiłeś? -Nic się nie stało.
To tylko sześć metrów. Spokojnie.
Pieprzony potwór. Chodź.
Nie podnoś go. Niech sam wstanie.
Ryan, musisz się ocknąć.
Słonko? Słyszysz mnie? Jestem tu.
On chyba nie oddycha.
-Nic mu nie jest. -Chyba nie oddycha.
Mamo?
-Cześć! -Widzisz?
Mówiłem.
Boli cię coś? Złamałeś coś sobie?
Rany boskie. Złamał?
Spójrz. Nie ma nawet zadrapania.
Wiesz dlaczego? Bo to mój syn.
A ty wychowujesz go na cipę.
-Nie mów mi, jak mam wychowywać syna. -Jestem jego ojcem.
Nie po tym, co mi zrobiłeś.
Zrobiłem ci tylko to, że dałem ci syna,
którego wychowujesz jak dziewczynkę.
Puść mnie.
On jest mój.
Zostaw ją!
Grzeczny chłopiec.
Widzisz? Mówiłem ci.
Jesteś taki jak ja.
Nie. Wcale nie jestem taki jak ty!
Nienawidzę cię! Zostaw nas!
W porządku. Nie gniewam się.
-Ryan! -Idź sobie!
-Kolego, to... -Zostaw nas!
Ryan, to jest coś dobrego.
To jest paskudztwo ze sproszkowanego sera,
ale jeśli jesteś głodny...
Wal się.
Czyli znasz angielski.
Chcesz pić?
To, jak rozmawiasz z siostrą,
nie przypomina żadnego języka migowego.
Chcę jej tylko pomóc.
Mogę jej pomóc.
Rozumiesz?
Jak zabili naszych rodziców,
Kimiko po prostu przestała mówić.
Nie może mówić.
Nigdy więcej nie wydała dźwięku.
W obozie
byliśmy sami całymi tygodniami,
tylko we dwoje, przez lata.
Wymyśliliśmy język,
żeby przez to przebrnąć.
To nas uratowało.
Oboje.
Nauczysz mnie?
Proszę.
Wal się.
Uważam, że twoja siostra jest wyjątkowa.
I bardzo cię kocha.
OJCIEC QUEEN MAEVE ZABIERA GŁOS
Nie wiem nic o żadnym Związku V.
Jeśli ktoś podał go mojej małej Maeve, nic o tym nie wiedziałem.
Akurat, nie wiedział.
Pamiętam taki weekend,
kiedy musiałam trzy razy wystąpić w galerii i być na sesji w Teen Vogue,
żeby zarobić na aparat na zęby,
który on potem przegrał przy 5-dolarowym stole w Circus Circus.
Może na to czekałyśmy.
Jak to?
Okłamywali cię od początku, wszyscy.
Nie jesteś im nic winna.
Może mamy szansę odejść.
Elena, jak to zrobimy, wiesz, co będzie.
Oddzwonię.
Nie przeszkadzam?
-Nie, skądże. -Super.
To zabawne, wiesz...
Z nich wszystkich
ciebie znam najdłużej.
Tak.
Czasem...
czuję, że tylko na tobie mogę polegać.
Tak, czuję to samo.
Tak?
Oczywiście.
Ty...
Oż kurwa.
Życie, co?
Szaleństwo.
Kim jest Elena?
To stara przyjaciółka.
Od kiedy masz przyjaciółki?
Musiałam spuścić parę po tym zasraństwie.
Po jakim zasraństwie?
Nie słyszałeś?
Gdzie byłeś?
Co jest, kurwa?
Policja Nowego Jorku.
Ta łódź została skradziona, jesteście aresztowani.
Powtarzam, tu policja Nowego Jorku. Ta łódź...
Nie mówiłeś, że ona należy do przyjaciela?
Obcy to przyjaciel, którego jeszcze nie poznałeś.
Nie spierdol tego.
Nie spierdolę.
Vought prawie padł, my prawie możemy wrócić do domu...
Mówię, że nie spierdolę.
Ahoj, panowie, jestem kapitanem Moich wielkich mokrych snów.
Mam tu podpisane przez właściciela dokumenty
wynajmu tej jednostki.
To musi być jakieś nieporozumienie.
Uwaga!
Trzymajcie mu ręce.
Zmywamy się.
Co robisz? Musimy im pomóc.
Już nie żyją.
Nie wiadomo. Musimy spróbować.
Hughie, pruje tu teraz kto żyw.
Jak zostaniemy, też zginiemy.
No co?
Nie ja to spierdoliłem.
Wiem, jak się czujesz.
Też jestem dziwadłem.
Ty strzelasz z łuku.
Ja jestem amfibiotyczny.
Daj ten telefon.
Rozłącz się.
Zamawianie pizzy nie pomoże.
Skąd wiesz, co pomoże? Nic o mnie nie wiesz.
Wyrecytujmy piętnaście założeń. Razem.
Nie, wal się ze swoimi pomysłami. Jestem głodny.
Deep, już czas.
Na co?
Na ciebie. Czas na powrót do Siódemki.
-Co? -To przyszło od samego Alastaira.
Jasny gwint.
Od kogo?
Od Alastaira Adany, lidera naszego Kościoła.
Jest pierwszym przewodniczącym.
Ekstra.
Przy tym wszystkim, co się dzieje,
chyba nie dam teraz rady.
Nie, Deep.
To twoja podróż.
Jesteś gotowy.
Cały czas byłeś gotowy.
Idź tam i bądź bohaterem.
KONGRESMENKA VICTORIA NEUMAN DOMAGA SIĘ DOCHODZENIA
Mój tata mawiał: „Nie ma dymu bez ognia”.
Vought okłamał nas w sprawie Związku V. Na jaki jeszcze temat nas okłamuje?
Spadliśmy o 68% na porannej sesji, 20% przez ostatnie 15 minut.
-Przy 19 odkupuj. -Dobrze.
Jezu. A farmaceutyczne?
Pfizer zarzuca nam brak etyki.
Pozew, naruszenie powiernictwa, zatajenie.
Oszustwo, napaść, powodowanie obrażeń fizycznych,
okrojone polisy, brak ubezpieczenia.
Mamy dwie opcje.
Pierwsza - zaprzeczać.
Wysokie ryzyko, duży zysk.
Ale jak zaprzeczymy, a nas przyłapią,
a jest wiarygodny informator, to nie będzie powrotu.
Bankructwo, zarzuty, od 10 do 15 lat dla każdego z nas.
Opcja druga - bijemy się w piersi.
Giełda zdecydowała.
Obrót wstrzymany.
Stan.
Musimy wydać oświadczenie.
Która opcja?
Stan.
Napój energetyczny?
Cholerny idiota z ciebie.
Próbowałem jej pomóc.
-Gdzie twoi kumple? -Nowy układ. Dostarczacie go.
Jesteśmy pięć kilometrów od brzegu.
Rozwaliliście policyjny helikopter. Trudno to nazwać nierzucaniem się w oczy.
Dobra. Dokąd mamy płynąć?
Do kryjówki CIA, Hazlet. Bądźcie tam za pół godziny.
-I, Rzeźnik... -Tak?
Bądź ostrożny.
Będę.
Ja pierdolę.
Zostaw numer i wiadomość po sygnale.
Hej, Annie, to znowu ja.
Widziałaś kiedyś ten teledysk
do piosenki Billy'ego Joela You're Only Human?
Chłopak wdrapuje się na most
i zamierza się zabić.
Ale zjawia się Billy Joel z organkami,
i każe mu przestać,
i czekać na drugi oddech.
Czuję się teraz jak ten chłopak,
jakbym miał utonąć i...
I, dzięki Bogu, złapałem drugi oddech, bo jesteś nim ty.
Jesteś moim drugim oddechem.
Wiem, że fajnie jest niszczyć Vought,
być jak James Bond i w ogóle.
Ale musisz uważać, bo takie rzeczy mogą się szybko spieprzyć.
Kończy się na tym, że krzywdzisz tych, których kochasz.
Jak ja skrzywdziłem ciebie.
W każdym razie to wszystko, co chciałem powiedzieć.
Drugi oddech.
Kurwa.
Dzięki, pa.
Wiem, że za rzadko przychodzę na 99.
Przepraszam za to.
Ale taki czas jak ten, ma to do siebie, że daje nam jasność.
Wy i ja jesteśmy w końcu partnerami.
Symbiotyczną częścią większej całości,
żywym tworem zwanym Vought.
I tak też przez to przejdziemy,
razem, jako Vought.
Proszę pana...
Chcę powiedzieć...
Nie wiedzieliśmy o tym całym Związku V.
Nikt z nas.
Doprawdy?
Cóż, wszyscy jesteśmy ofiarami, A-Train.
Ale dotrzemy do sedna, obiecuję.
W tej chwili złapanie tego superterrorysty...
Złoczyńcy.
Superzłoczyńcy.
Jasne, nieważne.
To musi być nasz priorytet, a to zmienia narrację.
Chce pan nas tam wysłać?
Teraz?
Musi nas przygotować dział prawny i PR.
-Zjedzą nas tam żywcem. -Nie ma czasu.
Przykro mi, ale nie musimy naprawiać tego, co spierdoliliście.
Słuchajcie, wystarczy.
-Musimy współpracować. -Dziękuję, Homelander.
Nie ty.
My.
Siódemka.
Nieważne, kto nas zrobił i jak tu trafiliśmy.
Rzecz w tym,
że tu jesteśmy.
Razem.
W rodzinie.
Wy...
Jesteście moją prawdziwą rodziną.
Ten gość...
Jemu na nas nie zależy.
Nie ma nas za partnerów, tylko za produkt.
Kogo obchodzi, czy Vought spłonie do gołej ziemi?
Pomyśl, nim powiesz coś, czego nie chcesz.
Ach tak?
My to nie Vought.
Firmy powstają i upadają, ale talent...
Talent jest wieczny.
Świat nadal potrzebuje superbohaterów.
A my, rodzino, nimi jesteśmy.
Chodźmy więc tam i zróbmy swoje.
Załatwmy tego skurwysyna.
Jebać Vought, co?
Tego się po tobie nie spodziewałam.
Może nie znasz mnie tak dobrze.
Może.
-Daleko jeszcze? -Mila. To tam.
-Co to, kurwa, było? -Co to było?
Przejmij ster.
Wysiadł silnik.
Wszyscy z łodzi, teraz.
Francuz, wyciągarka.
No już, szybko!
Wskakujcie! Szybko, jazda!
Kurwa!
Szybko!
Francuz, odpalaj!
Jazda!
Patrzcie, tam! Kieruj się na burzowiec!
Cholera.
Rzeźnik! Co robisz?
Cholernie diaboliczne.
Gdzie Hughie?
Jezu.
Nic ci nie jest?
Chodź, synu. Musimy spadać.
Deep tu jest, Siódemka musi być niedaleko.
Wiesz co?
Wy idźcie. Mnie tu dobrze.
Co?
Posiedzę i poczekam, jeśli pozwolisz.
Na co, kurwa, czekasz?
Na drugi oddech.
Dobra, synu, chodź...
Zabieraj te łapy ode mnie!
Rany.
Dobra, świetnie. Jak sobie chcesz.
W porządku, chodźcie, idziemy.
Nie możemy zostawić młodego.
Pinokio zostaje.
Próbuj.
Hej, młody.
Co ty tu robisz?
Jak ty nie idziesz,
ja też nie.
Oni zaraz tu będą.
Pewnie tak.
Dupek.
Właśnie.
Tędy.
Francuz.
Rzeźnik.
Petit Hughie?
Chłopak się sypie. Wiesz o tym.
Dziwisz się? To zasrany cywil.
Nie chodzi tylko o niego.
Chodzi o nas wszystkich.
Ruszaj nogami.
Ruszaj nogami. No już.
Rusz się.
Gonimy resztkami sił.
Skaczemy sobie do gardeł.
A ty naciskasz i naciskasz,
-jakbyś... -Tylko do mety.
Musimy wytrzymać jeszcze odrobinę dłużej.
Tak?
Przekażemy im tę pizdę, ja dostanę Beccę, a ty swoje dziewczyny.
-Jesteśmy u celu. -Rzeźnik!
Hughie nie da rady.
Potrzebujesz tego chłopaka.
Bardziej niż kogokolwiek z nas.
To twój kanarek.
Mój kanarek?
Jak dasz swojemu kanarkowi umrzeć,
kto ci powie, że posuwasz się za daleko?
Ja pierdolę.
Co za stek bzdur.
Próbowałem. Jasne?
Młody nie chce mnie znać,
jebać go.
Chodźcie.
Obiecuję, że pozyskamy twój tłuszcz.
-Jezu. -Ofiarujemy...
Deep...
Homelander.
-Co się stało? -Zabili ją.
Zabili ją, kurwa.
-Co? -Próbowałem pomóc.
Dostałem informację.
Chciałem ich zablokować, staranował ją.
Tak mi przykro.
Próbowałem ich zatrzymać, odciąć im...
Dobra. Czyli mówisz, że z terrorystą są jacyś ludzie?
Skup się. Mówisz, że nie jest sam?
-Tak myślę. -Dobrze.
-Przyjrzałeś im się czy... -Nieszczególnie.
Za bardzo martwiłem się o Lucy.
Jezu. Racja. Lucy.
Ale chyba weszli do burzowca.
Nie mogą być daleko.
Kto właściwie cię zaprosił?
Starlight.
To, co zrobiłem, było niewybaczalne.
Zrobię wszystko w mojej mocy, żeby odnowić swoje światło.
Dla ciebie i wszystkich kobiet, które obraziłem.
Odnowić swoje światło?
Należysz do Kościoła Kolektywu?
-Może. -Jesteś idiotą.
Uważaj z tym prześladowaniem za wiarę, nowa.
Może pewnego dnia przywitasz mnie z powrotem w Siódemce.
Ale moja droga jest długa i trudna.
Mówisz poważnie?
Mowy nie ma, żebyś wrócił, kurwa.
-Nie ma powodu do takiego języka. -Wystarczy.
Nie mamy na to czasu.
Popieram cię, siostro,
ale najpierw musimy złapać terrorystę.
Wszyscy do tuneli.
-Wszyscy do tuneli. -Nie ty.
Jak zobaczycie cel, pamiętajcie, że on jest mój, jasne?
Złap go.
Noir.
A ty trzymaj się jeszcze trochę na uboczu.
-Dobrze? -Dobrze.
Musisz popracować nad paniami, ale będzie dobrze.
-Wrócisz, ani się obejrzysz. -Serio?
Jasne.
Jeszcze jedno.
Rozdarła ci się kamizelka.
-Co? -Widać skrzele.
Zasłoń czymś.
To obrzydliwe.
No dalej.
Dalej.
W porządku?
Tak, muszę tylko odzyskać formę.
Nic mi nie będzie.
Tak.
Wiem, A-Train.
Dostałaś moją wiadomość.
Annie, ja...
No nie. Jaja sobie robisz.
Ten gość?
Znowu?
-Nie wiedziałam... -Cicho.
Masz, kurwa, siano w głowie?
Chodź tu.
Dobra.
Chciałbym, żebyś coś dla mnie zrobiła.
Zabij go.
On jest poszukiwany.
Nie powinniśmy przekazać go policji?
Owszem, jest. I powinniśmy.
Zabij go teraz.
Laski, co, Hughie?
Na litość boską, no już. To proste.
Ręce w górze, jakby ci nie zależało.
Zabij go.
Zrób to.
Zmotywować cię? Dobra.
Zabij go albo zabiję was oboje.
Zrób to.
Ej, pizdo.
William?
Co za niespodzianka.
Jadłem dziś dobre śniadanie z twoją żoną.
Naleśniki.
Pyszności.
Tak.
Zjedz to, skurwysynu.
Proszę.
Nie.
Chodź, Hughie.
Zanim pizda się wygrzebie.
Chodź.
Proszę.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Cześć wam.
Faul.
Tato!
Tato, nic ci nie jest?
Tato!
Już nie możesz robić swoich czarów rączkami?
Dlaczego?
Otwórz oczy.
Lubię patrzeć, jak gaśnie światło.
Jebany żółtek.
Powiedziałem, że jest mój.
Kto pierwszy, ten lepszy, dziadku.
Wiem, że wiadomość o Związku V zszokowała wszystkich.
Jak się domyślacie,
to był bardzo ciężki dzień dla rodziny Vought.
Naszym priorytetem będzie teraz poznanie prawdy.
Jak mówiłem,
prowadzimy energiczne śledztwo w sprawie Związku V.
Ale chcę podkreślić,
że nie miałem o niczym pojęcia.
Uważamy,
że to była robota małej grupy zniechęconych naukowców
kierowanych przez byłą pracownicę Vought, Madelyn Stillwell.
Ale niestety
w tej chwili są ważniejsze sprawy.
Wszyscy w Vought
kierują myśli i modlitwy
do rodzin, które dziś ucierpiały.
SUPERTERRORYSTA ATAKUJE USA 59 OFIAR
Trzeba pamiętać,
że to tragiczne wydarzenie mogło skończyć się o wiele gorzej.
Dzisiejszy atak pokazuje,
jak poważnym zagrożeniem stali się superterroryści.
W takiej chwili Ameryka
potrzebuje swoich bohaterów jeszcze bardziej.
ŻÓŁTY DOM W STYLU RANCZA DUŻE SOSNY, BRAK CHODNIKA
Żyjemy w niebezpiecznym świecie.
Nasi dzielni bohaterzy są gotowi walczyć z superterrorystami za granicą.
Ale teraz Amerykę czeka wojna na nowym froncie, we własnym domu.
Wróg nie cofnie się przed niczym,
by przekroczyć granice i zaatakować naszych obywateli.
Nasi superbohaterzy są ostatnią linią obrony.
I dziś liczba ofiar byłaby dużo większa,
gdyby nie odważne działanie naszej najnowszej bohaterki Stormfront,
która powstrzymała terrorystę, zanim zabił więcej niewinnych ludzi.
Nie chcę nawet myśleć, co by było,
gdyby nie zjawiła się Stormfront.
Na szczęście patrolowała nowojorski port,
gdy usłyszała wołanie o pomoc dochodzące z jednego z bloków.
Bez wahania
wkroczyła do akcji i naraziła się na szwank,
w pojedynkę unieszkodliwiając terrorystę...
Ameryka ma wielkie szczęście, że ją mamy.
Panie i panowie, Stormfront.
Dziękuję.
Ale wszyscy wiemy, kim są prawdziwi bohaterzy w tej grupie.
To ludzie, których widzicie za sobą,
ludzie, którzy walczą na co dzień.
Nagródźmy ich brawami.
Stormfront, skąd wiedziałaś, co robić?
Stormfront, tutaj, proszę.
-Jak wyglądała walka? -Stormfront, tutaj.
Napisy: Arleta Walczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Mariusz Arno Jaworowski