A quen lle esmago as pelotas?
A min.
Non é o que parece.
ANTERIORMENTE
Estás fóra. Recolle e lisca.
- Os Boys son meus. - Di un moribundo como último engano.
Os Sete van ser aínda máis fortes. Un aplauso para Petarda!
Que che fixen para que me odies tanto?
Non te lembras, ou?
E Irmá Sabenza!
Fascista!
É a persoa máis lista do mundo.
Estás moi bo.
Ti lembras a Colin Hauser?
E que pasará cando saiba que mataches a súa familia?
Meu pai tivo un ictus.
- Síntoo moito, Hughie. - Mamá?
Cambiarei a A-Tren.
Está aí, está listo.
Abonda!
Nunca vas ser ti mesmo se non fas transcender a túa humanidade.
Tes que volver ao inicio.
Tes que ir para a casa.
PATRIOTA 1987
Marty?
As cámaras de arriba non se ven.
SEN SINAL
Phil, recíbesme?
Phil?
Hai alguén aí?
Chama a Vought. Temos problemas.
Non hai liña.
CARVEL O XEADO MÁIS FRESCO DOS EUA
Ola a todos.
- Ola. - Ola.
- John? - Patriota.
Chamádeme Patriota.
Ola, Marty. Alédame verte.
- O mesmo digo, Patriota. - Si.
Vállame Deus, isto é surrealista.
Nunca pensei que volvería aquí.
Cantos recordos.
Trouxen unha Balea Fudgie.
Faime un favor. Traes prato e garfos?
Moitas grazas.
Vexo caras novas.
Pero moitas que recoñezo. Frank.
E o asistente de director, Marty?
Lembro cando che fixeron limpar os colectores de mostras fecais.
Lémbraste?
Si.
Onde está Barbara?
- Cría que aínda era directora. - Hoxe non vén.
Tráea, por favor. Quero falar con ela.
Dille que é un reencontro.
Estupendo! Moi ben, xente. Atacade.
Non sexades tímidos. Vaise derreter.
FOGAR, DOCE FOGAR
Veña, vide. Toma.
Que fas?
Veña, levanta.
Carniceiro, o mundo non acaba só porque acabe a túa vida de merda.
Levanta.
Estás de broma?
Síntoo, pero o seu pai presenta morte cerebral.
Non o parecerá, pero é o máis humano.
Humano? Ídeslle quitar a sonda para que morra de fame.
Hughie, era o que quería.
Canto tardará...?
Un par de días máximo.
Mamá.
Non o fagas.
Síntoo.
Hughie?
A exposición V52. Ven coñecer os Sete
e ver en exclusiva Adestrando...
Esta tarde, ás 20:00, en Toda a verdade...
Tras o sanguinario ataque no campus,
Marie Moreau e os catro de Godolkin
parece que se meteron nun enorme buraco negro...
Coa súa nova lexislación antisuperheroes,
Bob Singer demóstralles aos americanos quen é realmente:
un fascista chalado e cacholán que dirixirá...
Debería oír o que din de min.
Os superheroes xoga...
Deixádenos.
Srta. January, o único que quero oír é:
"Atopamos a maneira de matar esa fulana."
- Isto vai ser breve. - Precisa a miña axuda, señor.
Lin o borrador do proxecto de lei.
A ver se adiviño: é perfecto, pero vostede sabe amañalo.
Se a aproban, é unha estaca no corazón de Vought.
Sácaos do corpo militar e da policía, funde accións e pon centos de demandas.
Ve? Parece que non necesito a súa axuda.
Pero iso sería se a aproban.
Que necesita? 50 milllóns de votantes que pidan ó Congreso que os deixe en paz?
Non se ofenda, pero os Relacións Públicas fano moi mal.
Pois xa aprobei moito gasto en márketing.
Si, os anuncios durante CSI: Las Vegas convencen máis
que o de deixar a tele posta porque están mortos.
Entón...
Que suxire?
Podo facer que a xente de todo o país saia á rúa.
E pedirán que se aprobe a lei.
- Faino como Luz Estelar? - Si.
Ata farei outro maldito...
supertraxe se cómpre.
E que obtén vostede disto?
Unha promesa.
Prometa que rematará o que comezou.
Dunha vez por todas...
acabará con Vought.
Amour, que é isto?
Ai, non, quen é o inculto agora?
Ray Charles. Na súa fase de country.
O meu pai poñíao sempre no coche
mentres eu durmía atrás.
Nunca me falas deles.
Da túa familia.
É que...
non é o meu tema preferido.
Non, chérie, non pasa nada.
Non, quero facelo.
Cando non me amolaba polas notas,
miña nai era xuíza federal.
Levaba os casos máis violentos, os peores de todo.
E había unha especie de mafia rusa en Brighton Beach.
A xefa era unha muller
e miña nai ía dar exemplo con ela.
Entón, deron exemplo con miña nai.
Entrou un tipo e atopou primeiro a meus pais
e despois a miña irmá.
Estabas alí?
Os disparos espertáronme.
Oíno achegarse polo corredor e escondinme baixo a cama.
Só lle vin o nocello.
Tiña unha especie de cicatrices ou queimaduras.
Tiven moitos pesadelos.
Síntoo.
Almorzamos?
Ola, que tal?
Ola, Janet.
Ola, rapaces. Chamade a Stacey e a Mark.
Temos que preparar un anuncio.
Que?
Que están a facer?
A VERDADE CON PETARDA
A QUE LOITA POLA LIBERDADE INFANTIL
Vaia puta.
A VNN leva o lanzamento do programa de Petarda,
que sairá en todas as redes de Vought.
As fábricas de troles xa sacan contido contra Luz Estelar
e estano facendo viral.
Os cancelos "Xihad progresista de Luz"
e "Feminismo arrogante branco" son os mellores.
Que o algoritmo busque usuarios receptivos
e coloque os artigos nas súas redes.
Ata que 100 millóns de persoas odien
a Luz Estelar sen saber o motivo.
Bárbaro.
Heroes, tedes os vosos temas.
Todo o mundo a traballar.
- Oe, podemos falar? - Non.
Estiven pensando mentres comía
que podemos pedir uns cogombriños fritos.
Ou pasar ao especial de linguado grande.
Dásme tanto noxo que non sabería dicirche canto.
E son a puta ama cuantificando, así que...
Ben, gran día.
Lista?
Non o sabes ben.
- Levo toda a vida agardando. - Última peza do crebacabezas.
Suxíroche este gran final.
Sabes o que? Cando te coñecín, parecíchesme arrogante,
pero es das boas.
Somos as nenas novas dos Sete.
Temos que coidarnos.
EUA!
Ola, patriotas!
Xa sei que moitos de vós me coñecedes do meu podcast,
pero a VNN deume as próximas seis horas para contarvos
a verdade sobre Luz Estelar e a súa casa do terror.
Tedes as mochilas?
Querida, deixas isto. Toma.
Sacaremos os nenos por detrás.
Estás segura disto?
Si. Dille a Sasha que non se pasen co servizo de habitacións.
Case non quedan fondos.
- Vale. - Grazas.
Están chegando os amigos famosos de Petarda.
Vin a Jon Voight.
Que carallo fai el aquí?
Volve connosco.
Non. Non confío nel.
Non. E ti estás tolo se confías nel, vale?
E ti podes beber ata morrer no furado escuro do que saíches.
- Boa idea. Vou facer iso. - Ben.
Vale, un momento. Agarda, Carniceiro.
Eu tamén teño problemas con el. Os dous os temos.
Pero é importante.
Iso do que falan Patriota e Sabenza
é algo moi serio.
Ao equipo fáltalle un cretino e precisamos ese cabrón.
- Leite... - Annie, é cousa miña. Xa está.
Vale, moi ben.
Todo solucionado.
¿Pode explicarme alguén
por que es a gran inimiga de Petarda?
- Nin idea. - O carallo.
Non o sei.
Que facemos agora?
Dáme 50 000 da empresa e, en tres horas,
terei todo o que cómpre sobre a Srta. Armas e Munición.
Carniceiro, non penso perderte de vista con 50 000 dólares.
Vale, pero avísote:
non che vai gustar.
E Kanye West!
Pero, primeiro, un sermón de Ezekiel.
O pastor de Luz Estelar antes de que descarrilase.
Volvemos agora con iso. Non marchedes.
EUA!
Oe, Frank. Ven aquí.
E se encestamos na papeleira?
Como?
O primeiro de tres. E fareino interesante.
Se gañas, podes marchar e ir ver a familia.
Vale.
Estupendo. Empezo eu.
Aprendín a xogar a isto contigo, Frank.
Non o entendo.
Unha vez lanzaches algo á papeleira.
E encestaches e...
E non te lembras.
- Non. - Moi ben.
Pois eu si.
Si, estabas aí sentado e eu estaba onde este forno de aquí.
E ti tiraches e celebraches co puño,
e despois subiches a temperatura para intentar queimarme.
Lembras iso, verdade?
Tócache.
Por certo, aínda que a pel non se vise chamuscada
doeume moito.
Moitísimo.
Si, eu estaba alí
chorando de dor,
e as miñas bágoas evaporáronse.
Si.
Lembro que había
xente aquí tomando notas,
pero, detrás, vinte a ti lanzar.
Lanzaches moi ben, Frank.
Era o meu traballo.
Pero é que eu teño pesadelos con ese momento
e ti nin te lembras.
É gracioso, verdade?
A xente pode ter recordos moi diferentes
do mesmo momento.
Depende da perspectiva, supoño.
Oe, Frank.
Este é o último tiro. E se o ves desde alí?
- John, e se...? - Patriota.
- Métete no forno, Frank. - Por favor.
Métete ou meto a túa familia contigo.
- Por favor, non fagas isto. - Marty.
Grazas.
Síntoo.
Síntoo moito.
Que o sentes?
Agora?
Por que?
Só facías o teu traballo, ou?
Non! Por favor! Axuda! Non!
E seguro que ías gañar.
Ai, Deus.
Perdóote.
onde está o teu contacto?
Non sei, debería estar a chegar.
Grazas, por certo, por vir protexerme.
Este sitio é un asco. Cheira a rito de peixe.
A PITO. A PITO DE PEIXE!
Si.
Que carallo é isto?
E o da perilla coas cadeas de ouro?
Tranquila. Chameite eu.
Estás tolo?
Sabenza mírame coma se fose a cea.
Paréceche ben que nos vexan xuntos?
Preciso unha dose de Composto V para hoxe.
Iso é todo? E para que?
Impórtache?
Patriota ten todos os viais de V no seu piso.
Ten centos. Non se tocan.
Non o notará se falta un. Tes que entrar.
Non. É demasiado perigoso.
E unha merda! Débesme unha.
Que che debo unha? Salveiche a puta vida!
Todo o malo e retorcido que me pasa e que nos pasa a todos
foi culpa túa!
Quitáchesme a alguén que quería.
- E vasme devolver alguén a quen quero. - Que?
O meu pai vai morrer.
Só o V pode salvalo.
É a oportunidade...
que tes para compensarme.
Por que me ía importar?
Non o sei. Dimo ti.
Se fago isto...
estamos en paz?
Para sempre?
Si.
Que?
Non dixeches que iamos ver a A-Tren. E queres V?
Non aprendiches nada?
Kimiko, síntoo, pero é meu pai. Que vou facer se non?
Síntoo, pero deberías deixalo morrer
Que carallo pasa?
Merda!
Que cona pasa?
Quen carallo son eses?
Non, non podo. O nocello.
Non! Ai, Deus!
Quen carallo son eses?
Luz. A verdade? Luz... A Liberación da Luz?
Por que nos seguen?
Matei uns cantos
Merda.
E que facemos?
Fuxir. Métete na furgoneta.
Non. Non podo fuxir. Non podo...
Non sei.
Amodo. Vale.
Vale.
Xa está.
Queres salvar a teu pai? Ou loitas ou morres.
O amor elévanos ao noso lugar.
Onde choran as aguias
nunha montaña...
PERIGO - NITRÓXENO LÍQUIDO NON TOCAR - EXTREMADAMENTE FRÍO
Non lle digas a Mallory
o dos 50 000 e o que pasou, mamón.
Directos á noxenta araña de Tecerredes.
As lavativas de heroína non son baratas.
Non podo esquecer esa merda.
Pero eu aviseite, ou?
En fin, tanto ten. Temos o que precisamos e listo.
Vasme contar algún día o da tallada da cara?
Por favor, un aplauso para...
Leite, teño que pedirche un favor.
Cres que podes pedir un favor?
Se non remato o traballo antes de...
Quero que apartes a Ryan de Patriota.
Ai, Carniceiro.
Teño que ser realista.
Ás veces non me teño en pé, hostia.
Sácao de alí. Edúcao.
Educalo?
Es o mellor pai que coñezo.
Mellor que calquera.
É do máis bonito que me dixeches.
E se Ryan non quere marchar?
Pois obrígao.
Aí vén a porcallada branca esa.
Bonito programa, guapa.
Queres que nos axeonllemos ante a cruz ou que a queimemos?
Sodes os mamóns que mataron o meu amigo.
Si, unha vergoña.
Pero, se te consola,
está no ceo con Deus, papando cos santos, mentres falamos.
Vouche romper a puta cara.
Vale, reláxate, guapa.
Só queremos leriar contigo.
- O carallo. - Xa.
¿Lembras aquel verán máxico cando tiñas 28 anos
e estabas de mentora
no campamento de Capas por Cristo en Florida,
e coñeciches un adorable rapaz de 15 anos
que che fixo tremer o corazón e algo máis?
Sóache?
Esta é a foto da policía do condado de Broward
que podes gardar para masturbarte.
Ti e o Bieber tendo un orgasmo
atrás no teu Rav4 no aparcadoiro de Buca di Beppo.
Aínda que os teus avogados te liberasen dos cargos,
isto interesaralle á túa audiencia evanxélica.
Vasnos contar todo o que sabes
sobre Sabenza e o seu gran plan
ou doulle a este botón para publicar.
E se lle dou eu?
Ide tomar polo cu.
Luz Estelar. Luz ten tres letras.
Multiplicado por dous, dá seis.
Annie January. Doce letras. Ou outros dous seises.
Seis, seis, seis. Que máis probas queredes?
Síntoo. Teño que interromper. Perdón.
Teño que confesar algo.
Confesar?
Debo confesar os meus pecados.
Non penso ocultalo máis. Tiven...
relacións inapropiadas
cun marabilloso rapaz.
Vaites, que sorriso.
Pero ese rapaz
tiña 15 anos.
O momento desa debilidade
foi o que me levou á miña eterna salvación.
Volvín nacer
e rediminme dos meus pecados
grazas ás bágoas do Seu amor.
Loado sexa o Señor.
A ver, eu creo que o noso o Señor, Xesucristo,
puxo ese home na miña vida
para levarme polo camiño da rectitude.
Vállame Deus.
Tes que escoller e ir cara á luz do Seu amor.
Iso é o que non fixo Luz Estelar.
Todos coñecedes a súa primeira salvación.
Tiña só 13 anos
cando un home armado entrou no súper e colleu reféns.
Luz Estelar entrou dunha luzada.
Pero o que non vos contan
é que deixou cego un dos reféns aquel día,
unha nai de tres nenos que só quería mercar cereais para os seus fillos.
Pero Luz Estelar
seguiu adiante, sorrindo para as cámaras...
coma se non pasase nada.
Luz Estelar non é unha heroína.
Non o foi nunca.
Aínda estaba aprendendo a controlar os meus poderes...
Mademoiselle Annie.
Non sei o que fixestes.
Parece que non funcionou.
Para o carro, Frenchie.
As chaves do seu tráiler.
Vai darlle un cambio, vale?
A-Tren,
que carallo fas aquí?
Collendo V, verdade?
- Que carallo fas ti aquí? - Nada.
Deixaches un zurullo no baño?
Estaba cando cheguei.
É a vinganza máis triste que vin na miña vida.
E se Patriota o soubese, sería a túa última cagada.
Si? Se Patriota soubese que colliches V, esfolaríate vivo.
Ambos temos un problema.
Iso parece.
E que facemos?
178 CM - PATRIOTA 16 ANOS
- Marty, ven un momento. - Si?
Quero pedir perdón.
Polo de Frank.
Supoño que me cabreei de máis.
E síntoo.
Perdóasme?
Claro.
Estas cousas... pasan moito.
Grazas.
Sempre fuches dos máis amables.
- Claro, John. - Patriota.
Patriota. Somos amigos.
Sempre fun bo contigo.
Si, é certo.
Case sempre.
Pero lembras o alcume que me puxeches?
En serio?
Chorriño.
Si. Chamábasme Chorriño, parvo.
Lembras por que?
- Non. - Vale, Marty.
Pero si que lembras que me deixaban aquí
durante horas, ou incluso días,
totalmente só, non si?
Pero nunca estaba só de verdade, ou?
O Gran Irmán vixía sempre.
Ti sempre me vixiabas, verdade, Marty?
Pero...
os adolescentes teñen certas necesidades, digamos.
Eu cría, cando facías as roldas nocturnas,
que tiña un par de minutos para min para...
En fin, facer o que fan os rapaces.
E ese era o único momento do día no que me sentía ben.
E houbo unha noite que non acabei a tempo
e pilláchesme cos pantalóns baixados,
e rícheste de min ata caer de cu.
Lembras?
E déchesme o alcume de Chorriño.
Dígoche a verdade, Marty.
Aquilo doeume moito.
Síntoo moito.
O pasado, pasado é.
Máis que esquecido.
Agarda aí un momento.
Agora quero que te fagas unha palla diante de nós.
Rapaces, vide aquí.
Veña. Si.
Imos rirnos todos de ti, vale?
Si.
Así saberás o que se sente e seguro que eu me sinto mellor.
Patriota...
Síntoo moito.
Xa o sei.
Grazas.
Non sexas tímido. Baixa os pantalóns.
Xa.
Así se fai.
Marty, parece que estás desenvaiñando un cogomelo pequeniño.
Pobre cousiña.
Animádeo, veña.
Chorriño!
Non comezamos ben.
Vouche dar algo de motivación.
Se non se che pon dura xa, arráncocha co láser.
Vale?
Tes algo polo que competir.
Úsaa ou pérdea, Marty.
Tes a vida nas túas mans, literalmente.
Veña, Chorriño.
Si! Máis saliva, Marty.
Con máis saliva, funcionará.
Vamos, esfórzate, rapaz.
Non podo.
Veña, Marty.
Mira, síntoo.
Vale, non pasa nada.
O certo é que lles pasa a moitos.
É verdade. A min non me pasa, claro.
Iso é un chorriño, Marty.
Mánchasme as botas con sangue.
Para, John.
Barbara.
Creo que se derreteu a torta.
Acaba coa súa penuria.
Perdóote, Marty.
Falamos en privado?
Moi boa idea.
Coñezo o lugar ideal.
A miña oficina é máis cómoda.
Non, aquí é mellor.
Kimiko!
Hostia puta.
Merda.
Hostia.
Lémbraste?
Despois de ofrecerme xeado,
metíchesme nun maleteiro.
Leváchesme ao campo
e arrastráchesme ata a zona de loita.
Podía loitar
ou morrer.
E fixéchesme isto.
Ódiote.
Kimiko.
Se credes que os fieis me seguen,
vós credes?
Crede!
Xa oístes esta noite quen é Luz Estelar realmente,
pero aínda non coñecedes o monstro tras a máscara.
A verdade...
é moito peor do que imaxinades.
Ai, non.
Hai seis meses, Luz Estelar foi a unha clínica,
pero non para unha revisión.
Que cona di?
Soubo que estaba embarazada.
E abortou.
Iso son os meus rexistros médicos?
Criárona como cristiá.
Coñecía a diferenza entre o ben e o mal.
Sabía exactamente o que estaba facendo.
¿E agora ides dicir que eses adolescentes
están a salvo con ela? Cunha matabebés?
Annie, agarda.
Que cres que fas?
Síntoo, creo que me perdín.
- O carallo. - Quen es?
Frenchie.
Que vergonza. Son o maior fan de Petarda.
Só buscaba o seu traxe...
Oe!
Puido dalo en adopción.
Pero non, matouno.
Por fin vés...
Iso por arrogante, Petarda.
Para.
Mira.
Luz Estelar vólvese TOLA e malla a Petarda en directo!
Veña.
A primeira pedra que cae.
Marchamos.
Vamos.
Levanta.
Billy, levántate!
Veña, Billy.
Non podes renderte.
Levanta!
Hostia puta.
- Que carallo pasou aquí? - Merda.
Frenchie!
Vállame Deus. Frenchie.
- Que carallo pasou? - Veña, liscamos de aquí.
Vale.
Que carallo pasou?
Ten graza. Recordo isto moito máis grande.
Sabías que lle chamaba a Sala Mala?
Só é unha sala, John. Non é boa nin mala.
Iso dilo desde o outro lado da porta.
Pero...
Viñeches só a atormentar esa xente?
¿Iso non é un pouco...
un pouco ruín?
Só seguen ordes. As do doutor Vogelbaum,
- as de Stan e as miñas. - Si. Pero eles seguíronas.
Ningún tivo valor para plantarse e dicir: "Isto está mal".
- Porque tiñan medo. - Era un neno.
Tiñan medo.
Sabes o que?
Estiven presente o día que naciches.
Inseminaron por 2000 $ a unha pobre rapaciña que fuxira da casa.
Pero abríchela desde dentro co láser.
Saíches flotando aínda co cordón umbilical,
coma unha criatura mitolóxica.
Ou un pesadelo.
Mataches tres médicos e unha enfermeira.
E todo foi costa abaixo desde aquela. Si.
Si, todos che tiñan moito medo desde que naciches.
Pero ti non?
Non temos poder físico. Nunca o tivemos.
Podías saír de aquí cando quixeses.
Non poderiamos pararte. Pero non o fixeches.
Porque non soportabas a idea
de decepcionarnos.
Necesitabas aprobación e amor...
Vought trouxo os mellores psicólogos do mundo.
Desenvolveron o protocolo perfecto para crearche esa necesidade
e que foses obediente.
En moitos aspectos, ese foi o noso maior logro.
Iso xa non o preciso.
Tanto ten o que me fagas a min ou ao resto do persoal.
Necesitas amor desesperadamente.
É humano e nunca poderás superar iso.
Niso estás equivocada.
Non son humano e o meu fillo tampouco.
E vouno educar para que saiba o que é.
Sabes o que?
Quero contarche por que lle chamo a isto a Sala Mala.
RESISTE #LUZESTELAR
Oe.
Benvido de novo. Estás ben?
Pasamos tanto tempo xuntos que terei que pagar o alugueiro.
- Colin, por favor. - Vale, levántate. Veña.
Colin, bon. Deixa de tratarme tan ben!
Fun eu.
O que fuches ti?
Fuches ti?
Síntoo.
Es un puto psicópata.
Veña.
Faino.
Se volves achegarte a min...
mátote, hostia.
Si, querías verme?
Pedinche uns cogombriños fritos e salsa de Flavortown.
- Pides perdón? - Necesito un favor.
Non te entendo, tía. Para nada.
Ao principio, puteábasme.
Despois disme que son un ser superior,
que me gustou, e que queres sexo,
- o cal aceptei. - Xa.
En moita xente,
o cerebro medra ata os 25 anos e logo para para sempre.
O meu non. Rexenérase constantemente.
Se me dás no corazón, morro.
Se me apuñalas no cerebro, o moi mamón volve medrar.
Quero que me metas isto.
É o peor consolador que vin...
Non. No ollo. Aquí.
Estou disposto a moitas cousas, pero...
É temporal.
Faime unha lobotomía frontal
para non ter que ser eu un par de horas.
Iso dá moito noxo.
Déixoche darme polo cu co vídeo de Kim e Ray J.
Onde teño que poñelo? Aquí? Senta.
Pero evita o ollo, que non quero quedar cega.
Usa o martelo.
O martelo? Hostia.
Dálle.
Outra vez.
- Vale. - Moi ben.
Deixa o martelo. Agora...
- raspa. - Que raspe?
Ráspame o cerebro.
Que desagradable.
Basta. Podes quitalo.
Vállame Deus. Estás ben?
Oe.
Teño outra comida para ti.
- A miña cona. - Si.
FLAVORTOWN FEITO POR GUY FIERI
NEUMAN REACCIONA AO ATAQUE DE LUZ ESTELAR
Os eventos de hoxe confirman sospeitas:
aínda que respecto o presidente electo Singer,
desanima moito velo asociarse a Luz Estelar.
Esta persoa está desbocada.
O que é un problema aínda maior
é que consideraba amiga a Luz Estelar, pero...
TERAPIA DA FALA, REHABILITACIÓN DA AFASIA CADERNO ESTRELA
TERAPIA DA FALA
Ola.
Vaites. Que che pasou na perna?
Nada. Estou ben.
Oe, xa vin o de Petarda. É unha fulana!
Non debín perder a cabeza.
Como non ías perdela? Iso era algo moi privado
entre nós e non debeu publicalo así.
- É unha violación. - Hughie, isto non axuda.
Tes razón. Perdoa. Síntoo.
Atormentoume moito aquela decisión.
Moitísimo. E...
Xa o sabes. Non estaba preparada.
Xa, eu tampouco.
E agora, cando a xente me mira como apoiándome,
xulgándome ou enfadada...
teño que revivilo.
Unha e outra vez. E miña nai...
Falaches con ela?
Non contesta o teléfono.
Ven aquí.
Non é asunto seu, vale?
Este asunto é só teu.
Merda. Perdoa, vou coller.
Vale.
Eu vou por algo para meu pai.
- Xa falamos. - Si.
- Quérote. - E eu.
Diga?
Os amigos din a verdade e...
A Lei de Control de Súperes ía ser sobradamente aprobada.
Pero despois do de hoxe...
podería chamarse Lei da Psicópata Luz Estelar Matabebés.
Hai alguén aí?
Perdón.
Iso non recupera todos os votos republicanos que perdemos.
Non poden relacionarme con vostede.
Era mentira, ou?
Non me vas perdoar.
Xa me parecía.
Agarda.
Tes razón.
Ía mandarte á merda.
Pero cambiei de idea.
Estamos ben.
Fillo de puta.
Por Deus, canto tempo levas aí?
O bastante.
Como puideches?
Non o fixen por el.
Non quero odiar a ninguén.
Que vas facer con iso logo?
Seguramente sexas o único que o entenda,
pero ía darllo a meu pai.
Ai, Hughie.
Xa o sei. Sei que é unha loucura e parece terrible
pero que vou facer se non?
Calquera outra cousa, parvo.
¿En serio dis
que non o tomarías se foses el?
Porque estás case coma el. Hai dabondo.
Podes salvarte.
Será mellor cá morte por cancro cerebral.
Xa o tomei.
Saqueillo a Frenchie hai catro meses.
Pensei que me curaría.
Xesús.
Tes poderes?
Non. Só conseguín lembrar o gran día.
Avísote: déixao mentres poidas.
Só empeorarás as cousas.
Que me pasou a min aí?
- Ola. - Ola.
- Estás ben? - Si. Tropecei.
Como está?
Pois...
o doutor di que pode ser xa.
Non.
Vou...
Necesito aire.
Toma.
Que carallo pasa?
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Abraham Díaz López