Jest 4032 rok.
Destrukcyjny wpływ człowieka na środowisko
doprowadził do powstania ewolucyjnych aberracji, zwanych Innymi,
które władają Ziemią.
Jeden człowiek przewidział katastrofę.
Stworzył arkę dla gatunku ludzkiego.
w której grupa wybrańców
zasnęła na 2000 lat. Uratował ludzi przed wyginięciem.
AKADEMIA WAYWARD PINES
Otoczeni górami i chronieni przez ogrodzenie pod napięciem,
ostatni ludzie żyjący na Ziemi
robili wszystko, by przetrwać, w miasteczku Wayward Pines.
Poprzednio…
- Gdzie jestem? - W Wayward Pines.
Szlag! Zatrzymaj się!
Będzie chciał to z tobą obgadać.
Robię to, co zrobiłby Pilcher.
- Jason! - Chcesz przestać zabijać, więc jesteśmy.
Brać ich.
- Pierwsza Generacja nigdy… - Nie skrzywdzę Bena.
A Theo? To lekarz.
Posłuchaj, Rebecco. Musisz jak najszybciej wyjechać.
Coś tu jest nie tak.
Jasne zasady, surowe kary.
- Jasne i surowe. - Co jest za ogrodzeniem?
Mario! Co ty wyprawiasz?
Mario, wracaj!
Kto dołączy do nas w tej przygodzie?
W tej podróży w przyszłość?
Mielibyśmy za zadanie odbudować nie samo miasto,
ale całą ludzkość.
Mamy wybrać najbystrzejszych i najlepszych w społeczeństwie?
Nie.
Oni już mieli swoją szansę…
Niemal zniszczyli naszą planetę.
Zamiast tego
wybraliśmy rolników, nauczycieli,
lekarzy i policjantów.
Mężczyzn i kobiety, którzy nie boją się pracy.
Bo pracy szykowało się dużo.
Ale ci, którzy łamią zasady, nie zasługują na kompromis.
Muszą publicznie ponieść konsekwencje swoich czynów.
Żeby każdy to zobaczył.
Dokąd oni idą? Zmień kamerę.
Co się dzieje?
Co oni robią?
Dlaczego to robią?
Podejdź, Mario.
- Co oni robią? - Nie wiemy, proszę pana.
Wyślij tam oddziały.
Samochody mają czekać. Już idę.
- Też pojedziemy. - Tak jest.
- Jason… - Nic nam nie będzie.
Musimy sprawdzić, co się tam dzieje.
Odetnij materiał.
- Nie chcę, żeby ludzie panikowali. - Tak jest.
Włączcie to z powrotem!
Proszę, tam jest mój mąż.
Musimy wiać.
- Tam nie jest lepiej. - Trzeba się rozdzielić.
Nasze szanse wzrosną, jak się rozproszymy.
Dobra.
Jedna grupa pójdzie na północną stronę ogrodzenia.
Druga na południową.
Kerry!
Nie. Potrzebny tu lekarz!
- Zrób coś! - O Boże!
Trzeba ją zawieźć do szpitala.
Łącz się ze szpitalem, uprzedź, że jedziemy.
- Tak jest! - Trzymaj się, Kerry.
Mają się przygotować do operacji?
Dowódco?
Podajemy jej płyny.
Ma rany szarpane i pewnie obrażenia wewnętrzne.
Nie mam wystarczającego doświadczenia. Przepraszam.
Mario. Poszukaj doktora Yedlina.
Kamery uchwyciły go przy szóstej sekcji ogrodzenia.
- Przy uprawach? - Tak, pospieszcie się.
Szybko, jedziemy!
Otworzyć ogień!
Zastrzelić ich!
Jest pan cały?
Doktorze Yedlin! Chodzi o Kerry.
Straciła dużo krwi, bo zaatakował ją Inny.
- Krwotok wewnętrzny… - Nie ignoruj moich pytań.
- Nie pora na… - Chcę odpowiedzi!
Gdzie moja żona?
Zapomnij o żonie. Teraz robisz to!
Nie ruszę palcem, póki…
Póki nie dostanę wyjaśnień.
Chcesz umrzeć? O to chodzi?
Ty, Kerry, twoja żona, my wszyscy.
Każdy z nas umrze.
Nie masz pojęcia, co się tam czai.
Czyli kto będzie operował? Ty?
A może któraś z ciężarnych dwunastolatek?
Macie przyprowadzić tutaj Rebeccę
i wyjaśnić wszystko, co się dzieje.
I to już.
- O mój Boże. - Rebecca.
Dzięki Bogu nic ci nie jest.
- O Boże. - Wystarczy. Idziemy, doktorze.
Dopiero etap pierwszy za nami.
Ona tam leży. Jak jej stan będzie stabilny,
- wtedy pogadamy. - Nie wierzę ci.
- Doktorze… - Gdzie, tak naprawdę, jesteśmy?
O co chodzi z tym ogrodzeniem?
Czym są te istoty za ogrodzeniem?
I jakim cudem jakiś nieletni kretyn dowodzi tym całym cyrkiem?
- Theo, nie. - To twój obowiązek.
Mam błagać? O to chodzi?
Zostaliście porwani na Hawajach i wprowadzeni w stan hibernacji.
Ludzkość wymarła, bo zniszczyła środowisko naturalne.
Planetę przejęły ewolucyjne aberracje.
Ogrodzenie
nas przed nimi chroni.
Mieszkańcy miasteczka są ostatnimi ludźmi.
Na całej Ziemi.
- Mów prawdę! - Na miłość boską…
Proszę, przestańcie.
- Mario! - Proszę, nie.
- Rebecco, powiedz mu. - Theo.
- Ona umiera! - Posłuchaj, Theo.
Zrób, co trzeba, żeby ją ratować.
Postaraj się.
Puśćcie go.
Wyjdziesz z tego.
Masz szczęście. Tak powiedział lekarz.
Inni.
- Przeszło ich więcej? - Nie.
Użyliśmy granatów, więc uciekli.
Zabezpieczyliśmy ogrodzenie. Jest dobrze.
A co z uprawami?
Jak przywieziemy jedzenie?
Co z rebeliantami, którzy poddali się z Benem?
Nie chcę, żebyś się teraz tym martwiła.
Odpoczywaj.
- Dziękuję, że się mną zająłeś. - Nie ma sprawy.
- Zawsze możesz na mnie liczyć. - Gdzie doktor Yedlin?
Jemu też powinnam podziękować.
Nie musisz mu dziękować.
Wykonywał swoją pracę.
O tyle, o ile.
YEDLIN
Kto tu mieszka?
Jesteś głodny?
Pewnie tak.
Co my tu mamy? Pewnie niewiele.
Racje żywnościowe docierają tu we wtorki.
Ze względu na ciebie, pewnie dostarczą podwójne.
Racje żywnościowe?
Są coraz mniejsze.
To jeden z powodów rebelii.
Ale podobno niedługo mają być zbiory.
Wiem, że ci ciężko, Theo.
Ale im też nie jest łatwo.
Trudno ocenić, ile informacji to za mało, a ile już za dużo.
Po przebudzeniu, gdy się wyjdzie z kapsuły kriogenicznej…
Chyba nie wierzysz w to wszystko.
Na początku nie wierzyłam.
Sama nie wiedziałam, w co wierzyć, a w co nie.
- Z czasem to zaakceptowałam. - „Z czasem”?
W jeden dzień to zaakceptowałaś?
Jestem tutaj od trzech lat, Theo.
Mieszkam tu.
Przyjdziesz na spotkanie?
Nie na temat wojny.
Rebelia skończona.
Dzięki Jasonowi wszystko wróciło do normy.
Jesteś jednym z protegowanych Pilchera.
Myślałem, że się ucieszysz.
Cieszę się. Nie widać?
Jason chce zebrać plony.
Są gotowe, prawda?
- Na takie wyglądają. - Tak.
I tak już zbyt długo zwlekaliśmy z powodu rebelii.
- Nie powinniśmy czekać. - Tylko co z Innymi?
Wspinają się po zwłokach, żeby się tu dostać.
Część ochoczo się poświęca.
W badaniach Pilchera nie ma o tym ani słowa.
W Wayward Pines tego wcześniej nie było.
Uprawy są na zewnątrz, bo nie było innego wyjścia.
Bo poziom chemikaliów w glebie wewnątrz się zmienił.
Czyli możemy zebrać plony,
o ile uda nam się chronić zbierających.
CJ, wiesz, że ci ufam.
- Jesteś tego pewny? - Będziemy chronić zbierających. Musimy.
- Jak? - Mamy miotacze ognia.
Jak Inni się zbliżą, przypieczemy ich.
- Ognia nie da się kontrolować. - My potrafimy.
To żywioł. Jest nieprzewidywalny.
Jakbyście chcieli kontrolować wiatr albo słońce.
Zachowanie Innych zmienia się. Nasze też musi.
Czas odeprzeć atak. Jak nigdy dotąd.
Trzeba wierzyć, że to nas nie złamie.
Trzy lata? Przecież widziałem cię trzy dni temu.
Trzy dni temu w domku na plaży.
Pamiętasz ten domek?
- Pamiętasz, co mówiłaś? - To teraz bez znaczenia.
Był sztorm, uderzyłem się w głowę.
- To było dawno temu. - Uraz był poważny?
- Wprowadzono mnie w śpiączkę? - Nie.
- Byliśmy na Hawajach? - Tak.
Serio?
Skąd to mam? Jesteśmy małżeństwem?
Theo, zapomnij o tym.
To nie jest napad padaczkowy, bo…
Posłuchaj.
Słuchasz mnie?
To bez znaczenia. Ważne, że tu jesteśmy.
Musimy wymyślić, jak przetrwać w Wayward.
- Jak inni. - Słucham?
Przecież to wszystko nieprawdziwe, to jakaś halucynacja.
A to było prawdziwe?
Podczas halucynacji nie odczuwa się bólu.
Theo…
ty żyjesz.
Nie ma odpowiedzi.
Cześć, Nancy. Wszystko w porządku?
Trey ma duszności.
Już od kilku dni. Mówi, że odczuwa ból.
Coś jest nie tak.
Przykro mi.
- To jakieś szaleństwo… - Wiem.
Ponoć w mieście pojawił się lekarz.
Pan jest lekarzem, prawda?
- Tak. - Pomoże nam pan?
Dzień dobry, Wayward Pines.
Wstało słońce, a wraz z nim nowy dzień.
Celebrujmy swój łaskawy los
i żyjmy dalej, jak zwykle.
Dzień dobry, Wayward Pines.
DR THEODORE YEDLIN ORDYNATOR SZPITALA
Dzień dobry, doktorze Yedlin.
Jestem Arlene Moran.
Pracuję w rejestracji szpitala.
Chciałam tylko zapewnić, że z przyjemnością
pomogę z wszystkimi kwestiami medycznymi.
To znaczy, nie jestem lekarką ani nic takiego.
Widziałem panią tamtego wieczoru.
- To była pani? - Tak.
To byłam ja. Dostrajali mnie trochę.
Raz na czas to konieczne. Pomagają mi odzyskać pion.
Potem jestem jak nowa. Wiem co i jak.
Gdyby pan czegoś potrzebował…
Doktorze Yedlin.
Ma pan dziś sporo pacjentów. Czekamy na pana.
Chciałbym dodać, że to, czego dokonał pan z Kerry
- było… - Nie trzeba. Dziękuję.
KOSMETYCZKA
Rebecca.
Thereso, jak się masz?
- Wybacz, ja… - Przez Jasona Ben jest za ogrodzeniem.
- Co takiego? - Dowiedziałam się od innych.
Jak to możliwe? Obydwaj należą do Pierwszej Generacji.
- Cały Jason. - Twój mąż też tam był.
- Tak. - I przeżył.
Może Ben też żyje?
To możliwe.
Tak, możliwe.
Powiedz mężowi, jak wróci, żeby do mnie wpadł.
Musi mi powiedzieć, czego się dowiedział.
- Rebecco, proszę. - Thereso, ja…
Rebecca.
Wiem, że też traciłaś bliskich. Ale właśnie kogoś odzyskałaś.
Pomóż mi.
Niezły widok, co? Bez obaw, nic wam nie zrobi. Pamiętajcie.
- Dobry Inny… - To martwy Inny.
Doskonale.
Oto jedno z pięciu szczątków Innych,
które obecnie studiujemy w naszym nowym centrum badań.
Mamy też trzy żywe osobniki.
Nie musicie się bać.
Są w klatkach, mamy wysokiej klasy zabezpieczenia
i uspokajamy ich lekami.
Dzięki zachęcie Jasona i wsparciu
dla naszych projektów, codziennie dowiadujemy się więcej.
A im więcej rozumiemy,
tym większa szansa, że poznamy ich słabości.
Wiem, że nie towarzyszę wam w Akademii tak samo, jak kiedyś.
Jestem zajęta kierowaniem badaniami naukowymi.
- Ale jak macie pytania… - Ma go pani ze sterty?
Robią stos, żeby się tutaj dostać.
Gdzie to usłyszałeś, Frank?
- Znowu będą próbować? - Nie.
Teraz już wiedzą, jak się bronimy.
Pamiętajcie, dzieci.
Wayward Pines działa, o ile działamy razem.
Dopóki jesteśmy zjednoczeni, nie damy się wciągnąć
w nic nieprzyjemnego, w żadne podziały,
które próbują kultywować niektórzy członkowie naszej społeczności.
O ile trzymamy się razem, jesteśmy bezpieczni.
W Wayward Pines nic nam nie grozi.
Ma bardzo spuchnięty język.
Mama mówi, że odczuwasz ból. Pokażesz, gdzie.
Ramiona też.
Stawy?
To są oznaki niedożywienia.
- Jak wygląda sytuacja w domu? - Pierwszy zjada racje.
Rozumiem, że brakuje żywności.
Czy macie dostęp do substancji odżywczych, multiwitamin…
Nie każdy się kwalifikuje, doktorze.
Do otrzymania witamin?
Dobra.
Zaradzimy temu.
Zaintubujemy go i nawodnimy. Wezwać gastroenterologa…
Którego przecież nie mamy.
Sam to zrobię.
Ma pan kolejkę pacjentów, doktorze.
Doktorze Yedlin.
Wiem, że nie jest łatwo.
Ale dzięki pomocy profesjonalisty, rezydenci będą wkrótce wyszkoleni…
Wiecie, w jakim stanie są ci ludzie?
Całe szczęście, że lekarz jest w pracy. Tak powinno być w Wayward Pines.
Wasze działania nie mają żadnego sensu.
Nie pańska sprawa.
Niestety moja, bo wysyłacie do mnie pacjentów.
Nie będzie mi pan mówił, co mam robić.
Ani nawet sugerował.
Złożyłem przysięgę, że będę leczył pacjentów.
Jestem tu jedynym, który to potrafi, nieprawdaż?
Jak się czuje Kerry?
Możecie mi opowiadać różne historyjki na temat tego miejsca.
Powiedzmy, że którąś wersję zaakceptuję.
Ale na pewno nie pogodzę się z dyktaturą.
- W prawdziwym świecie… - Teraz to jest świat.
W takim razie zrobię wszystko, żeby ocalić resztki ludzkości.
Poucza mnie pan.
Nie będzie pan do mnie mówił takim tonem, doktorze.
Myślisz, że nie umiem robić tego, co ty? Niech będzie.
Obaj wiemy, że ty na pewno nie umiesz robić tego, co ja.
Dopiero co się pojawił.
Nie zamierzam słuchać jego rad.
Nie musisz.
Ale on jest lekarzem. Jedynym w miasteczku.
Ludzie będą szukać u niego odpowiedzi.
Na wiele pytań.
Tak na zdrowy rozsądek.
- Jak to powstrzymać? - Nie da się.
Nie będzie zagrożeniem, o ile będzie pod kontrolą.
Pomogę ci.
Wayward Pines już raz przez to przeszło.
Nie ma mowy o frakcjach czy dysydentach.
Rządzi jeden człowiek.
W przeciwnym razie wszystko się rozpadnie i zniknie.
Wiem o tym.
Współpracuj z nim, Jasonie.
Nie chcesz zaczynać takiego konfliktu.
Szkoda twojego czasu.
Masz rację.
Nie jest tego wart.
Żałuję, że go wybudziłem.
Bez niego już bym nie żyła.
Jego arogancja to niska cena za nasze życia.
Nadal tu jestem.
Ty tu jesteś. Tego potrzebuje nasze miasteczko.
On jest trudny, to prawda.
Ale obydwoje wiemy, że konieczny, żeby miasto przetrwało.
Wiem.
HOTEL W WAYWARD PINES
IMPERIUM LODÓW MCCONIGLE’ÓW
Dzień dobry, doktorze.
- Cześć. - Rebecca wyszła godzinę temu.
Rebecca to pańska żona, prawda?
Zgadza się.
- A kim ty jesteś? - Lucy Armstrong. To moja szefowa.
Chodźmy.
Hej.
Nie jesteś już architektką?
Pracujesz jako kosmetyczka?
Taki zawód mi przypisano.
- Tobie też przypisano pracę. - Tutaj?
To kazano mi robić, Theo.
Czasem, żeby przeżyć, trzeba robić, co każą.
Praca była dla ciebie wszystkim.
Na Głównej zauważyłem dzisiaj
lodziarnię McConigle’ów.
Czy to nie nazwisko twojego ulubionego profesora
projektowania z Harvardu?
Zastanawiam się, czy miałaś z tym coś wspólnego.
Dostajesz paranoi.
Tutaj to chyba nic dziwnego.
Tak daleko nie zajedziesz.
Lodziarnia dwa lata temu spłonęła.
Poprosili, żebym pomogła ją odbudować.
I pozwolili wybrać nazwę.
Oto cała tajemnica.
Dziś w nocy będzie pełnia.
Obserwacja będzie prowadzona z góry.
Czyścimy pola,
miotacze ognia rozmieszamy tu i tam.
- Co jeśli ogień ich przyciągnie? - Nie stosowaliśmy wcześniej ognia.
Nie wiemy, czy rozumieją, czym jest.
To dzisiaj zrozumieją.
Żołnierze będą rozstawieni co trzy metry.
Wchodzimy i wychodzimy.
Pamiętajcie, życie mieszkańców Wayward Pines zależy od nas
i zebrania pożywienia.
- Szybciej! - Idziemy!
- Nie zatrzymują się. - Użyć miotaczy ognia.
Wycofują się.
- Na polu czysto. - Zrozumiałem.
Wprowadzamy zbieraczy.
Oczyściliśmy pole kukurydzy B.
Wysyłamy z powrotem sześć pierwszym ciężarówek. Odbiór.
- Weźcie mnie ze sobą. - Ben?
Schowaj mnie w ciężarówce.
Jestem z Pierwszej Generacji! Nie możecie mnie zostawić na pewną śmierć.
Hej!
Nie!
Mówi Ben Burke, jestem na zewnątrz.
To może być moja ostatnia wiadomość.
Powinien pan to zobaczyć.
Mamo, wiem, że nie zawsze byłaś zadowolona
z tego, co robiłem.
- Dlatego przepraszam. - On żyje.
Wiem, że tata nie był ideałem.
Ale nauczył mnie, żeby walczyć za to, w co wierzę.
Obydwoje mnie tego nauczyliście.
Chciałem, żebyście byli ze mnie dumni.
Chciałem dobrze dla ludności Wayward Pines.
Przepraszam, że to nie wystarczyło.
Jasonie, jeśli to oglądasz, to wiedz, że popełniasz błąd.
Wyrzuciłeś mnie za ogrodzenie.
To wyrok śmierci, dobrze o tym wiesz.
- Pilcher mówił, że członkowie… - Wyłącz to.
- …Pierwszej Generacji… - Dowódco?
- …nie mogą się wzajemnie krzywdzić. - Wyłącz to już.
Przynajmniej taka korzyść z tego,
że ludzie zobaczą, jakim tak naprawdę jesteś przywódcą.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Dobra robota.
Widzieliście Bena?
- Widziałeś go. - Nie, przykro mi.
To chyba prawda, co się mówi o Pierwszej Generacji.
Czy to nie pierwsza zasada,
że nie możecie się wzajemnie krzywdzić?
Pani Burke, rozumiem, że pani…
On tam jest, być może żyje.
Dlaczego więc tu siedzicie jak gdyby nigdy nic?
Wiem, że to trudne, ale my tylko wykonujemy rozkazy.
Jak możecie pozwalać Jasonowi na coś takiego?
Proszę, zróbcie coś.
Zróbcie coś.
Proszę was!
- Zabierzcie ją do domu. - Szlag!
Ona ma rację.
To pierwsza zasada.
- Walczył przeciwko nam. - Ale jest jednym z nas.
- Moglibyśmy spytać Jasona… - Nie!
I tak odmówi.
Chodźmy.
Wdech.
I wydech.
Jestem już zdrowa. Muszę wracać do pracy.
Zostaw nas samych.
Wynoś się.
- Nie odczuwasz bólu? - Znam ból. Nic mi nie będzie.
Dziękuję za to, co pan dla mnie zrobił.
Taka moja praca, prawda?
Chyba, że akurat będzie potrzebny fryzjer.
On liczy się z twoim zdaniem.
Robi to, czego chciałby Pilcher. Robi to, co słuszne.
Ale ciebie słucha.
Mam nadzieję, doktorze Yedlin. Jest jakaś puenta?
Nie ma.
Próbuję się tylko zorientować, jak tu wszystko działa.
Pan niech się zajmie szpitalem.
Resztę proszę zostawić nam.
Powinnaś coś zjeść, Kerry.
Postaram się.
Dziś wieczorem mieszkańcy Wayward Pines zjedzą prawdziwe jedzenie.
Ogrodzenie wytrzyma, rebelianci zmiażdżeni.
Miasteczko wraca do formy.
Theresa wypytuje ludzi o Bena.
- Wiem. - Zasady, Jasonie.
Członkowie Pierwszej Generacji nie mogą się krzywdzić.
- Tego nas uczono. - Nie skrzywdziłem go.
Tylko wygnałem.
Skrzywdzili go Inni.
Próbował nas zwrócić przeciwko sobie.
Będziesz to musiał niektórym wytłumaczyć.
To nie będzie konieczne.
Nie był z prawdziwej Pierwszej Generacji.
- Pojawił się później. - To zupełnie jak ja.
To co innego.
Ty jesteś wyjątkowa.
Jesteś lojalna.
Jesteś moja.
Mario, czy to ty?
Gdzie Ben?
Xander, to ja.
Gdzie jest Ben?
Jestem jego matką, do diabła! Gdzie on jest?
Przepraszam, tato.
Choroby zakaźne.
Miałem je gdzieś.
Chyba nigdy nie przyjmowałem porodu.
W każdym razie, nie samodzielnie.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz nastawiałem kość.
Jako rezydent robiłeś wszystkiego po trochu.
Przypomni ci się.
Mój palec wskazujący.
W górach Sierra Nevada.
Gorące źródła White Bear.
Było jak w raju.
Cóż, byliśmy nadzy.
A ten domek na plaży?
Nadal tam jesteś?
Myślami?
Gdy się obudziłam, sądziłam, że nie żyjesz.
A teraz jesteś tutaj,
siedzisz obok, żyjesz.
Bardzo się z tego cieszę.
Ale to wszystko.
Na razie.
Popatrz.
Na co?
Nic nie ma.
Sprawdziłem wszystkie kamery, ani jednego Innego.
- To się wcześniej nie zdarzało. - Czy to możliwe?
Nie ma ich.
Napisy: Karolina Fryszkowska