Poprzednio…
Nie ma ich.
Dziś wieczorem mieszkańcy Wayward Pines zjedzą prawdziwe jedzenie.
Miasteczko zaczyna wracać do formy.
Możesz mi opowiadać różne historyjki o tym miejscu.
Ale na pewno nie pogodzę się z dyktaturą.
Wayward Pines potrzebuje nowego pokolenia.
Przypadnie wam zaszczyt bycia rodzicami pierwszego pokolenia
urodzonego w Wayward Pines.
Członkowie Pierwszej Generacji nie mogą się krzywdzić. Tego nas uczono.
Nie skrzywdziłem go.
Tylko wygnałem, skrzywdzili go Inni.
Liczy się to, że tutaj jesteśmy.
Musimy tylko wymyślić, jak przetrwać w Wayward Pines.
Chcę wiedzieć, gdzie jesteśmy. Chcę wiedzieć, o co chodzi z ogrodzeniem.
Czym są te istoty za ogrodzeniem?
I jak to się stało, że nieletni kretyn
tym wszystkim zarządza.
Pewnego razu było sobie miasteczko,
setki kilometrów stąd i tysiące lat w przyszłości.
Wokół miasta ciągnęło się ogrodzenie.
Po drugiej stronie ogrodzenia żyły potwory.
Były straszne.
Wynaturzenie gatunku ludzkiego.
Ale w miasteczku żył sobie mały chłopiec.
Był zbyt młody, by wiedzieć,
jaki jest niezwykły.
JASON HIGGINS
Jak wygląda sytuacja?
Bez zmian.
Odbiór?
Wszystko w porządku.
To tylko jeleń.
To tylko cholerny jeleń.
Przyjąłem.
- Czy już pan słyszał nowiny? - Nie.
Ludzie mówią, że Inni zmyli się na dobre.
Byłoby nieźle, prawda?
Wierzy pani, że tak po prostu uciekli?
Cóż, trzeba mieć nadzieję,
inaczej można zwariować.
Może pójdziemy razem na drinka
do Biergarten?
Kończę o 17.00.
Wiem.
Co dzieje się w Wayward Pines, zostaje w Wayward Pines.
Tak to działa, bo przecież nikogo więcej nie ma.
Nigdzie.
Dosłownie.
- Inni nie odeszli. - Ale się wycofali.
Mario to potwierdził. Od dwóch dni nie forsują ogrodzenia.
Od dwóch dni? Musimy się upewnić.
Czujniki termiczne działają w promieniu 50 kilometrów.
Miotacze ognia są skuteczne.
Cały czas staraliśmy się wymyślić, jak ich zabić.
Nie przyszło nam do głowy, żeby ich wystraszyć.
Mamy możliwość ruchu, to fascynujące. Chcę wiedzieć, co tam jest.
Teraz możemy się przekonać.
Właśnie wysłałeś tam ludzi.
Jeżeli Ben Burke zginął,
to zabiłeś przedstawiciela Pierwszej Generacji.
W mieście mówi się, że te stworzenia odeszły.
- Słyszałaś? - Klientki salonu mówiły.
Po prostu uciekły?
Może Jason wie więcej niż my.
Dlaczego wszyscy tak mu wierzą?
Ponieważ do tej roli go przygotowywano.
Jak jakiegoś księcia?
Czasami trzeba przestać zadawać pytania.
Tego nie potrafię.
Nie jest to łatwe.
Co to było?
Ktoś jest na dole.
- Jason. - Zostań tutaj.
Witaj, Jasonie.
Mały chłopiec
był pierworodnym synem Wayward Pines.
Wychował go dobry i mądry człowiek
wraz ze swoją siostrą.
Kochali go jak własnego syna,
uczyli życia w nowym świecie.
Bardzo jesteś ich ciekaw.
Widzisz tego tutaj? Był księgowym.
Ale w Wayward Pines damy mu mały sklepik,
gdzie będzie robił zabawki dla dzieci.
To go uszczęśliwi.
To jest Emily Martin.
Była przewodniczką po dziczy. Wie dużo o roślinach, zwierzętach
i o sposobach przetrwania w lesie.
Jakie zwierzęta żyją teraz?
Mamy zupełnie inny świat.
- Co zrobią, gdy się obudzą? - Pomożemy im się przystosować.
Niektórzy dadzą radę. Wszystkim się nie powiedzie.
Robimy coś wbrew naturze.
- CJ… - Powinien wiedzieć.
Jeżeli naprawdę chcesz go nauczyć, musi się dowiedzieć wszystkiego.
Będziesz wiedział, co robić.
Bo to jest twój świat.
Dlatego masz do wykonania najważniejsze zadanie.
Właśnie przybyła. Przyjechałem pana zabrać.
Przekonałam go, że może wpuścić starą pielęgniarkę w ciemną noc.
- Mogę zostać. - Nie.
To nie będzie konieczne.
- Prawda, Pam? - Prawda.
Poradzimy sobie.
Za mało śpisz.
Zawsze to poznam.
Co tu robisz?
Mieliśmy umowę.
Ty miałaś zostać w domu, ja miałem cię nie szukać.
Mieliśmy różne zdania na ten temat.
- To był nerwowy czas. - Zabiłaś Pilchera.
Tak.
Rozumiesz, dlaczego?
Dlaczego zabiłam własnego brata?
Kochanie, wszystko widziałam.
Obserwowałam wszystko, co z takim trudem tworzył David.
Przyglądałam się trudnym wyborom, których musiałeś dokonać.
Niedawny bunt, morderstwa.
Sprawę z Benem.
Zapomniałeś,
- jak cię wychowaliśmy? - Nie.
Nie?
Studiowałem plany Pilchera.
Posadziliśmy więcej upraw, zwiększyliśmy bezpieczeństwo i jesteśmy silniejsi.
Jest nas więcej, więc możemy osiedlać się za ogrodzeniem.
Tego zawsze pragnął.
Towarzyszyłam Davidowi, gdy robił te plany.
Znam każdy krok, mogę je powtórzyć z pamięci.
Dasz mi się poprowadzić?
Jak to będzie wyglądało,
jeżeli przyjmę cię z powrotem?
Jak ewolucja wielkiego przywódcy.
Tak, mój chłopcze.
Tak.
Czuć świąteczny nastrój.
Czyja dziś egzekucja?
Kto to?
Podobno zabójczyni Pilchera.
Pam Pilcher?
Jego siostra.
Zabiła własnego brata?
Zrobiła to, żeby uratować miasteczko. To samo, które pomagała zbudować.
Mówi się, że mieszka w tej upiornej ruderze
na obrzeżach miasta.
Wielu z was już wie, czemu się zebraliśmy.
Stara przyjaciółka powróciła.
Niektórzy z was znają ją jako matkę Wayward Pines.
Pam Pilcher zdała egzamin w Dniu Inwazji.
Miała chwilę, żeby podjąć decyzję.
Mimo, że wszyscy opłakujemy stratę naszego przywódcy,
to musimy nieustanie się rozwijać.
Czas leczy rany.
Przed nami nowe wyzwania.
Przeprowadzimy ekspansję poza ogrodzenie.
Przetrwamy zjednoczeni.
Czuję się szczęśliwy, mając u swego boku Pam,
która wspomoże realizację naszego śmiałego planu.
Przebaczam jej.
Powinniście zrobić to samo.
Panno Pilcher.
Dobrze panią widzieć.
Witam z powrotem, Pam.
Umówimy się kiedyś na drinka, Arlene.
Muszę sprawdzić w kalendarzu, czy mam wolny termin.
Dostosuję się.
Mamy tu mnóstwo roboty.
Przynajmniej ja.
Doktorze Yedlin, dobrze pan wygląda.
- My się znamy? - Tak.
Poznaliśmy się dawno temu.
- Będzie tu pani pracowała? - Tak.
Ten szpital jest kliniką.
Może pana czegoś nauczę?
Czego?
Może tego, jakie
mamy podejście do medycyny w Wayward Pines.
Zmuszono panią do izolacji.
Jesteśmy wszyscy w trudnej sytuacji.
Pan nie znał Davida. Nie może pan zrozumieć.
Pana tu wtedy nie było. Nie był pan jeszcze wybudzony.
Podobno wrócił pan do żony.
Nie będzie wam łatwo.
Ale w łóżku pewnie zrobiło się ciekawiej.
Słucham?
Czy to jak pierwszy raz? Minęło 2000 lat.
Konsumpcja jeszcze przed wami, przepraszam.
Nie będzie z was tu pożytku, jeżeli nie…
weźmiecie się za to.
O co pani chodzi?
Wiem, że nie sprowadzono mnie z Hawajów,
żebym spełniał obowiązki małżeńskie.
Hawaje.
Ten barman przyrządzał wyśmienite Mai Tai.
Szeryf Pope i ja ledwo potem rano wstawaliśmy.
Naprawdę myśli pan, że jako jedyny był na Hawajach?
Mam mnóstwo pracy,
więc może pogawędzimy później?
Tak. Z pewnością
Proszę o sprawozdania.
Tak jest, kapitanie.
Chłopiec rósł
i zdobywał wiedzę.
Im stawał się większy,
tym bardziej kurczył się jego świat.
Niebo było bliżej.
Drzewa były mniejsze.
Ogrodzenie ograniczało.
Chciał iść dalej. Chciał czuć odległość.
Chciał odkrywać nowe obszary.
Kawał roboty.
Ale przyjęcie jest tam.
To nie są moi przyjaciele. Kazałaś im tu przyjść.
Sami chcieli przyjść.
Kto nie chciałby świętować dnia twojego przebudzenia?
Nie lubią mnie.
Pewnie, że cię lubią. Dlaczego tak mówisz?
Jasonie, natychmiast wracaj na przyjęcie!
Ona ma rację, wszyscy czekają.
Właśnie to mówiłam.
Chcesz zachęty, kolego? Wiesz, co?
Szeryf Pope przyniesie lody o nowym smaku, specjalnie dla ciebie.
Bedą pyszne!
Pam, wracaj i wszystko przygotuj,
- a my posiedzimy tu jeszcze chwilę. - Dziękuję.
Przykro ci we własne urodziny?
Wiem, jak to jest. Też przez to przechodziłam.
Założę się, że ona nie odpuści?
Racja.
Wiesz co, Jasonie? Zawsze możesz przyjść do mnie.
Możesz zwierzyć mi się, z tego co myślisz
i czujesz. To mój prezent dla ciebie.
Nie ma daty przydatności.
Nie chcę być traktowany inaczej.
Nic z tych rzeczy. To ci się należy.
Jako potomkowi Wayward Pines.
Wszyscy z Pierwszej Generacji są potomkami Wayward Pines.
Ale ty jesteś pierwszy, prawda?
I jesteś ich dzieckiem.
Chwila. Oni są moimi prawdziwymi rodzicami, tak?
Pam i David? Właściwie, tak.
I jakież doniosłe plany mają co do ciebie!
Nie martw się innymi dziećmi.
Są twoimi przyjaciółmi.
I wiedzą, że już niedługo staną przed tobą w równym rządku.
Powzięto decyzję o rozszerzeniu
naszej obecności poza granicami Wayward Pines.
Niesamowite, prawda?
Żeby nasza społeczność była tak silna, jak to tylko możliwe,
najważniejsze decyzje zapadną tutaj. Wy je podejmiecie.
Zgadza się.
Zajmijmy się prokreacją na poważnie.
Coś wam to mówi?
Zaczniemy od litery „K”.
Cudownie.
Tak, skarbie?
Myślałam, że zostaniemy dobrani w pracy po ukończeniu szkoły.
Oficjalnie tak. Ale niektórzy
nie mogli się doczekać. Prawda?
Ręce podniosą ci, którzy już wyruszyli w tę drogę.
Zanim zaczniemy, Dana McKinnie, Julie Jackson,
Riley Ford i Lucy Armstrong,
zabierzcie swoje rzeczy i chodźcie ze mną na korytarz.
Dziewczęta, zejdźcie do biblioteki,
tam pani Randolph ma dla was coś do czytania.
- Mamy kłopoty? - Nie, kochanie.
Jeszcze nie zaczęłyście dojrzewać.
Kiedy to się stanie, zaczniecie uczestniczyć w procesie.
Na razie będziecie się uczyć.
Dobrze.
MIŁOŚĆ WE DWOJE, RÓB CO SWOJE!
Imponujące.
Pilcher byłby dumny.
Nie mam pewności, co do procedur dostępu,
zważywszy pani sytuację.
Słyszałeś Jasona. Chce, żebym wróciła.
Chyba nie zamierzasz podważać rozkazów?
- Nie. - Będzie dobrze.
Pam?
Tu jesteś.
Nie wiedziałem, że mamy umówione spotkanie.
Nie mamy.
Jesteś pewna, że możesz tu przebywać?
Nie bądź niemądra. Ja…
Jestem pod wrażeniem, czego tutaj dokonałaś.
Mimo swoich ograniczeń.
To cud, że przeżyłaś.
Tak, to prawda.
Spędzam czas, badając ich zwyczaje.
Szukam słabych ogniw w ich kodzie genetycznym.
To zabiera dużo czasu i jest niebezpieczne.
Oczywiście.
Trudne zajęcie dla hipnotyzerki.
- Jason ci ufa. - Tobie też.
Nie ma z kogo wybierać.
Ciężko być przywódcą w czasie kryzysu. To wyczerpujące.
Megan, wiem ile znaczył dla ciebie mój brat.
Przykro mi, że musiałam to zrobić.
Proszę, postaraj się zrozumieć.
Szanuję to.
Ale nie będę udawała, że miło cię widzieć, jakbyś była jakąś bohaterką.
Myślisz, że spodziewam się gratulacji?
Może szukasz przebaczenia?
U mnie go nie znajdziesz.
Powinnaś już iść.
Trzymaj się, Megan.
Wejdź.
Zrobię z tobą porządek, Theo.
Pam Pilcher.
Co z nią?
Mówiła, że była na Hawajach, kiedy nas zabrali.
Niektórzy są tu z własnego wyboru.
- Ci, którzy uwierzyli. - A ci, którzy nie wierzyli?
Gdzie twoja obrączka?
- Co? - Twoja obrączka.
Nie dali mi jej.
Powiedziała też, że… nie tylko ja byłem na Hawajach.
Dla mnie też przeszłość jest niejasna.
Wróciła. Spadamy!
MORDERCZYNI
A więc tak będzie.
Nie spodziewałam się pana.
No, tak. Chodzi o szpital.
Mamy rozpaczliwe braki kadrowe.
Możemy to omówić jutro w szpitalu.
To był długi spacer.
Koniecznie chce pan przeprowadzić wizytę domową.
Jakie to uczucie,
błagać dziecko o wybaczenie?
Bo w ten sposób pani wróciła, prawda?
Być może złamała pani zasadę, ale postąpiła po ludzku.
Budowałam to miejsce od podstaw.
Miała pani powody, żeby wtedy tak postąpić.
W Dniu Inwazji? Tak na to mówicie?
To nie była inwazja.
David ich wpuścił i to była decyzja…
niezbyt mądra.
- Podobnie jak moja. - Żeby go zastrzelić?
Własnego brata? Dlaczego pani to zrobiła?
Poddał się. Jego umysł źle funkcjonował…
Coś jeszcze, doktorze?
Tak. W sprawie Hawajów. Powiedziała pani, że…
- Nie ja byłem powodem pani obecności. - Tak powiedziałam?
To musiał być niełatwy proces doboru.
Tak długo wybieraliście ludzi…
potem po prostu wzięliście nas.
I jesteście tutaj, żywi.
Mieliście jakieś wytyczne, prawda?
Kogo będziecie potrzebowali i dlaczego.
Spośród setek lekarzy w Bostonie, wybraliście mnie.
Każdego wybrano z określonego powodu.
Przypadkowy lekarz?
I architektka?
Dziękuję za wizytę, doktorze.
Coś znalazłeś?
Co to variola maior?
Tego brakuje?
Chyba jednej ampułki.
Przelicz jeszcze raz. Wzywam doktora Yedlina.
Jak wiecie, plan Pilchera jest bardzo dokładny.
Opisał sposób opanowania doliny,
zabezpieczenia źródeł wody pitnej na północy
i zwiększenia obwodu ogrodzenia.
Ale ważny jest główny cel.
Na szczęście jest z nami Pam, która opowie o szczegółach.
- Niedługo się tu pojawi. - Dlaczego?
Bo chcę, żeby tu była.
Chcę wysłać grupę w przyszłym tygodniu.
Ambitnie.
Pam. Usiądź.
CJ, jak to wygląda, jeżeli chodzi o uprawy?
Za pierwszym razem minęło dużo czasu, nim znaleźliśmy żyzne ziemie.
Zwiększymy zasięg,
- być może to się sprawdzi. - Dobrze.
Mario, czy masz w drużynie kogoś…
Doktorze, to zamknięte spotkanie.
Wstaniecie powoli i opuścicie pomieszczenie.
Nie dotykajcie niczego i nikogo.
Pani, niech się nie rusza.
O co chodzi?
Ukradła ampułkę ospy. Znalazła ją w laboratorium.
Tak chce pani chronić to miasteczko?
Dobrze. Przeprowadzimy badanie.
- Ja o tym zdecyduję. - Jedno badanie, na obecność ospy?
Poddamy panią narkozie i nałożymy kwarantannę.
To nie będzie konieczne.
Jeżeli sobie to wstrzyknęła, zagraża innym.
Chce zabić nas wszystkich.
Wayward Pines miało być zbawieniem rodzaju ludzkiego.
- Jest nim. - Nie, to koniec.
To sabotaż.
Tak się to musi skończyć.
Zrozumiałam to po śmierci brata.
Zabiłaś swojego brata!
On zabił Bena Burke’a i wielu innych.
Zwracamy się przeciwko sobie. Jesteśmy pełni nienawiści.
CJ, wiesz o tym najlepiej.
Widziałeś, co zrobiliśmy.
Co się stało z marzeniem?
Kochanie, to mój dar dla ciebie.
Wychowałam cię na przywódcę
i błagam, żebyś poprowadził swoich ludzi do spokojnego końca.
Wpuściłem cię.
I teraz musisz sobie ze mną poradzić.
Zabrać ją.
Inni już nam nie zagrażają.
Dobrze.
- Zwyciężyliśmy. - Naprawdę?
Tak.
Pozbyliśmy się zdrajców.
Zająłem się zamachowcami Kate i jej współpracownikami.
Gdzie jest Pilcher? Też musi to usłyszeć.
Jasonie.
Nie.
- Do tego mnie przygotowywałaś. - Nie.
Miałaś rację. Ich życie jest w moich rękach.
Nie okazali wdzięczności. Musiałem ich zabić. Wszystkich.
- Nie. - Klęczeli i patrzyli, jak giną inni.
To, co zrobiłem…
co zrobiliśmy, przejdzie do historii.
Nie tego dla ciebie chcieliśmy.
O co ci chodzi? Jak ta społeczność ma funkcjonować,
skoro nie wszyscy stoją za mną?
Jak śmiesz?
Jest nas mało, strata jednostki jest tragedią.
A ty chcesz to świętować?
Stać się legendą? Nie.
Nie tak cię wychowaliśmy.
W zabójstwie nie ma człowieczeństwa.
Wiedziałaś od początku?
O czym, skarbie?
O tym, że jego plan się nie uda, że tak skończymy.
Nie chciałam w to wierzyć.
Dlatego tu trafiłaś.
Wciąż możesz podjąć słuszną decyzję.
Jaką?
Pozwolić wszystkim umrzeć?
Wiesz, że mówisz, jak wariatka? Chciałaś zabić nas ospą.
Myślisz, że pozwoliłbym na to? Jestem synem Wayward Pines.
Jesteś nie tylko synem Wayward Pines.
Kim jeszcze?
Jesteś mój.
Moim synem.
Jesteś nieustępliwy, jak ja.
Najważniejsze to naprawić nasz błąd.
Nie przestanę. Znajdę sposób.
Więc, kochanie…
możesz dać umrzeć mi na ospę
albo mnie zabić.
Nie zaraziła nikogo.
Wirus jeszcze się nie rozwinął.
Doktorze Yedlin, ocalił pan miasteczko.
Jest pan bohaterem.
Może pana za to docenią.
Możemy już podać antidotum.
Nie pan podejmie tę decyzję.
Pamiętasz bajkę, którą ci opowiadałam?
Historię Wayward Pines.
Twoją historię.
Nigdy nie opowiedziałaś zakończenia.
Jest jakieś?
To bez znaczenia.
Bajki nie są prawdziwe.
Opowiadałam tylko o swoim wyobrażeniu tego miejsca.
Nie o grozie rzeczywistości.
Dobrze.
W porządku.
Chłopiec dorósł.
Spojrzał na miasto
i zrozumiał, że może zrobić z nim, co zechce.
Ludzie chcieli więcej ziemi.
Ale ona należała do potworów.
Kiedy to zrozumiał, poczuł się samotny.
Stał się bardzo smutny.
W smutku przypomniał sobie o swojej wyjątkowości.
Zamknął więc oczy
i życzył sobie…
łaski.
Po wszystkim?
Musimy ustalić, kto pójdzie w pierwszej grupie.
Nie chcę tracić wartościowych jednostek,
ale muszą iść eksperci.
CJ bardzo chce iść.
Przyda się inżynier.
- I więcej wojska. - Jasonie.
Chcesz porozmawiać o tym, co się wydarzyło?
Cześć.
Wszystko dobrze?
Nie.
Ciągle szukam zegarka.
Chociaż czas nie ma tu znaczenia.
Nigdy w życiu nie dostałem prezentu od ojca.
Żadnych prezentów z okazji Bożego Narodzenia, urodzin. Nic.
Pamiętam, że kiedy zmarła mama…
po pogrzebie poszedłem uścisnąć jego rękę.
Zdjął swój zegarek,
który dostał po przepracowaniu 40 lat w dokach…
„Spotkajmy się w pubie o 17.30”.
Nigdy nie byłem z ojcem na piwie.
Więc się spotkaliśmy.
Wzięliśmy po piwie.
Zaczęliśmy spotykać się w każdy czwartek o 17.30.
To był nasz termin.
Zastanawiam się, jak to było w pierwszy czwartek…
o 17.31.
Pewnie zadzwonił z komórki, którą mu dałem,
nienawidził jej
Oczywiście, nie odebrałem, bo…
zniknąłem.
Czy zadzwonił na policję? Jak długo czekał?
Czy przyszedł w następny czwartek?
Wiem, że nie powinienem o tym myśleć, bo to mnie zniszczy.
Sprawi, że odechce mi się żyć.
Ale wiedz, że…
nigdy o tym nie zapomnę.
Napisy: Karolina Fryszkowska