Jest 4032 rok.
Destrukcyjny wpływ człowieka na środowisko
doprowadził do powstania ewolucyjnych aberracji, zwanych Innymi…
które władają Ziemią.
Był człowiek, który przewidział tę katastrofę.
Stworzył arkę dla gatunku ludzkiego.
Jego wybrańcy przespali 2000 lat,
AKADEMIA WAYWARD PINES
by ludzkość nie wymarła.
Otoczeni górami i chronieni przez ogrodzenie pod napięciem,
ostatni ludzie, żyjący na Ziemi,
robili wszystko, by przetrwać, w miasteczku Wayward Pines.
Poprzednio…
Mamy problem, panie Pilcher.
Żona Ethana Burke’a może go szukać.
- Chcę to odwołać. - Za późno, Adamie.
Musicie to zobaczyć. To Adam Hassler.
Jest 15 września. Ani śladu ocalałych.
Zobacz. Nie ma Innych.
Witaj, Jasonie.
Mieliśmy umowę.
Ci, którzy łamią zasady, nie zasługują na kompromis.
Rebelia zakończona.
Jason wyrzucił Bena za ogrodzenie.
Nie!
Jest tam kto?
Ben!
Dzień dobry, Wayward Pines.
Wstało słońce, a wraz z nim nowy dzień.
Celebrujmy swoje szczęście
i żyjmy dalej normalnie.
Dzień dobry, Wayward Pines.
Już 25 z naszych ciąż wkracza w trzeci trymestr.
Drugi w 34 przypadkach, a pierwszy w 19.
Mamy dziewięć kobiet, które mogą zacząć starania.
Doskonale. Jak idą badania w laboratorium?
Przekażę aktualne wieści pod koniec tygodnia.
Doktor Yedlin mógłby przy tym pomóc.
Nie wydaje mi się, żeby miał tego rodzaju wiedzę.
Badania nad Innymi wymagają
lat znajomości gatunku i konkretnego zaplecza biomedycznego.
Myślę, że szybko się uczy. Może go wprowadzisz?
Dobrze, zgoda.
Trzeba też zaplanować z doktorem Yedlinem
szkolenie rezydentów.
Może ma jakiś pomysł, jak przyspieszyć ten proces.
Dobra myśl. CJ?
Sądziłem, że będziemy rozmawiać o zbiorach.
O zabezpieczeniu stałych źródeł pożywienia i wody.
Omawiamy problemy Wayward Pines. Jest ich sporo.
Wszystkie nieważne, jeśli nie mamy ludzi czym wykarmić.
Jesteśmy tu przez ciebie, CJ.
Tyle wiemy.
Zostań, proszę.
Jasonie, w miarę jak Wayward Pines rośnie, muszą rosnąć nasze zapasy jedzenia.
Trzeba dobrze wybrać pole.
Może blisko miejsca pierwszych zbiorów, a może trochę dalej.
Na pewno trzeba zbadać glebę, zmierzyć naświetlenie.
Ustalić, które nasiona, z tych, które zostały w banku, wzejdą.
Trzeba zadbać o irygację i dodatkowe źródło wody.
Myślałam, że chodzi tylko
o zasadzenie kilku dodatkowych rządków kukurydzy.
Mamy teraz inne możliwości.
Inni wycofali się, więc możemy pracować bez strachu.
Podjąć co do upraw przemyślane decyzje, które przysłużą się wszystkim.
Ryzyko nadal istnieje.
Nie wiemy, dokąd się przenieśli ani na jak długo.
Kerry ma rację. Plan brzmi zbyt ambitnie.
Być może powinniśmy się skupić na uprawach wewnątrz Wayward Pines?
Nie.
To, co proponuje CJ, ma sens.
Mówię tylko, że musimy brać pod uwagę, czego chciałby Pilcher.
- Nie wolno nam zboczyć z kursu. - Chciałby, żebyśmy przetrwali.
I snuli śmiałe plany, jak on.
Gdybym nie zarządził zasiania trzy lata temu,
- umarlibyśmy już z głodu. - To prawda.
Jak możesz być przeciwna zabezpieczeniu kwestii żywności?
Środki ochrony będą takie same, jak podczas zbiorów albo większe.
Wrócą, jak zostanie ukończona pierwsza transza badań.
Daleko nie odejdą.
Rozumiem twoje obawy, Megan.
Ale trzeba to zrobić.
Tylko spokojnie.
- Jesteś z Wayward Pines? - A skąd miałbym być?
Jesteś Nomadem?
Kim? Nomadem? Nie.
- Kto cię przysłał? Pilcher? - Nie, człowieku. On nie żyje.
A ty, kim jesteś?
Mógłbyś trochę wyluzować z tym nożem, stary?
Jeśli nie zauważyłeś, nie jestem mutantem.
Jesteśmy po tej samej stronie. Przysięgam.
Kto przejął władzę? Pam?
Nie, to ona go zabiła.
Przynajmniej tak słyszałem. Dawno jej nie widziano.
Rządzi teraz taki jeden dzieciak.
Ma na imię Jason.
Pokochałbyś go.
Gdzie my, u diabła, jesteśmy?
Obudziłem się w jakimś dole.
Wrzucają ludzi do dołów?
Robią wiele rzeczy.
Dokąd idziesz?
Czyli Pilcher cię tu wyrzucił? Co mu zrobiłeś?
Nic takiego.
Wysłano naszą grupę na zwiady, mieliśmy złożyć raport.
Szukać innych społeczności.
- Innych ocalałych. - I co znaleźliście?
Ciebie.
Poproszę Lucy, żeby umyła ci włosy.
Lucy.
Kochanie, to nic złego.
Pamiętam swój pierwszy raz.
Też się bałam. Rozumiem to.
Ale przyzwyczaisz się.
Ile miała pani lat, gdy przydzielono pani parę?
Dawniej było inaczej.
Wiesz co?
Poznasz kilku chłopaków.
Jeden z nich będzie bardzo miły.
Nie chcę być mamą.
Lucy.
Nie jestem na to gotowa. Niech pani nie każe mi wracać.
- Przykro mi. - Nie.
Musisz tam wrócić.
Skarbie, jeśli tego nie zrobisz, domyślą się, że coś jest nie tak.
Przytul się.
Na pewno już poszli?
Nigdy nie ma pewności.
Miło to słyszeć.
Zwykle wysyłają zwiad.
Trzeba złapać szpiega zanim im doniesie.
Wtedy ma się szansę uciec.
Można ich rozpracować.
O ile się wcześniej nie zginie.
Opowiedz o sobie.
Należę do grupy B.
Obudziłem się w raju… jakieś pięć lat temu.
- Przed Dniem Inwazji. - Nie o tym mówię.
Dlaczego tu jesteś?
Nie mieściłem się w ryzach.
Surowa kara.
Też tak uważam.
Ale…
przynajmniej teraz odzyskałem wolność.
Zależy.
Ja idę do domu.
Muszę się z kimś zobaczyć.
Ale kto wie?
Może znowu cię wyrzucą.
Jestem niezły.
Kier.
Dobra.
Inni?
To nie mogą być oni. Nie ta sygnatura.
Idziemy pod ogrodzenie.
- To Xander i ktoś jeszcze. - Otwierać bramę!
Do broni!
- Czy to Hassler? - Możliwe.
Kim jesteś?
Doktor Yedlin.
A ty?
Skąd się tam wziąłeś?
Dokąd zaszedłeś?
Czy jesteśmy sami?
Czyli tego nadal nie wiemy.
Wiemy.
Oni nie są naszymi wrogami.
Mogą nas zastąpić.
Co to w ogóle znaczy?
Coś cię boli?
Połóż się.
Adam Hassler.
- Jak on się czuje? - Sam go zapytaj.
Nie chce z nami rozmawiać.
Dlatego pytam ciebie.
Jestem jego lekarzem, więc też nic nie mogę powiedzieć.
Chodzi o taki szczegół, przysięga Hipokratesa.
Żyjemy w innych czasach.
Część starych zasad nie ma zastosowania.
Jego stan jest stabilny?
Psychicznie.
Nie zrozumiałeś, co mówiłem?
Rozumiem takie stanowisko.
Ale Adam Hassler jest bohaterem.
Pilcher wysłał dziesiątki Nomadów
w różnych kierunkach, za ogrodzenie.
Mieli składać raporty.
Adam powrócił jako jedyny.
To ważna sprawa dla Wayward Pines.
Musimy się dowiedzieć, co widział.
Co wie. Każda informacja…
W takim razie, zapytaj go.
Ludzie przychodzą do ciebie w chorobie.
Prawda, doktorze Yedlin?
Opiekujesz się nimi.
Wtedy cię niepokoją. O ile niepokoją.
Przy twoich manierach, trudno stwierdzić.
Jestem odpowiedzialny za tych ludzi.
Są dla mnie jak dalsza rodzina.
Coś jak Pam Pilcher?
Nic o tym nie wiesz.
Wiem, że nie żyje.
Martwię się o nich.
Nie śpię po nocach.
Jestem gotów zrobić wszystko, żeby ich chronić.
Podejmować trudne decyzje.
A ty?
Panie Hassler.
Pociągnęłam za kilka sznurków,
żeby umówić pana na darmowe strzyżenie.
Miałam trochę szczęścia, więc będzie też depilacja woskiem,
manicure i pedicure.
Może w takim przypadku… powinniśmy zmienić termin.
Strzeżcie się! Oto ziemia,
na której zbuduję społeczność.
Wyprowadzę ludzkość z ciemności.
Gdy obudzimy się ze snu i powrócimy do świata,
Pierwsza Generacja poprowadzi nas i sama założy swoje rodziny.
Marzenie o ponownym zaludnieniu Ziemi nadal żyje.
Ma swoje początki tutaj, w miasteczku Wayward Pines, gdzie rosną sosny.
Sosny, drzewa co przetrwają wszystko
Sosny nie mówią o przeszłości
Wasze igły przebijają nasze serca
Sosny dały nam nowy początek
Wasz zapach taki piękny
Palimy drewno z was
Cień dajecie nam
Plany zrobione już
Więc wątpliwości nie będzie nigdy znów
Sosny
Lucy.
SOSNY! MUZYCZNE ŚWIĘTOWANIE
Lucy, skarbie.
Czy wszystko w porządku?
Zauważyłam, że ostatnio częściej wychodzisz do łazienki.
Coś mi zaszkodziło.
Rozumiem.
Czego chciała Jasna i Surowa?
Co się stało?
Ona wie.
Nie martw się. Nikomu nie powiem.
Adam?
To naprawdę ty.
Gdzie Ethan?
Nie żyje.
Bena wyrzucono za ogrodzenie.
Widziałeś go? Czy on żyje?
Nie widziałem go.
Ty sukinsynu.
Wysłałeś tu Ethana.
Od początku wiedziałeś, prawda?
Współpracowałeś z Pilcherem.
Wiedziałeś o tym miejscu, a jednak nadal to robiłeś.
Przez ciebie nie mam już rodziny.
Zaufaliśmy ci.
Dzień dobry!
Nie mogłam się doczekać porannej porcji.
Mogłem zmienić zamki.
Mam klucze. Pasują do wielu zamków w tym miasteczku.
Dzieci się ucieszą, że wróciłeś.
Jaki mamy smak dnia?
- Kukurydziany. - Serio?
Stawiałam na „skruchę”.
Hassler nie chce gadać, a Jason jeszcze się zastanawia, co z tobą zrobić.
Wie o broni i granatach, które ukradłeś.
A także, że twoja lojalność wobec Pierwszej Generacji była…
elastyczna.
Zasługiwałeś na karę.
Ale przetrwałeś, więc stałeś się bohaterem.
Wszystko wraca do normy.
Nie będę sprawiał kłopotów.
- Jak długo? - Nie wiem.
Dopóki nie zabraknie lodów?
Nie żartowałabym na twoim miejscu, Xander.
Dajemy ci drugą szansę już chyba dziesiąty raz.
Rozumiem. Nie będę wszczynał walki.
To jak się rozerwiesz?
Jak ci się udało stamtąd wyrwać?
- Hassler ci pomógł? - Przyjrzałaś mu się?
Szedł w tym kierunku, ale to on ma szczęście, że spotkał mnie.
Wiesz…
to nie są głupie zwierzęta, Kerry.
Można je rozpracować.
O ile wcześniej się nie zginie.
Dowiedziałeś się czegoś o nich?
Czegoś, co może nam pomóc?
Złożę raport Jasonowi.
Mogę też pogadać z Adamem, jeśli chcesz.
Nawiązaliśmy więź.
O ile uważasz, że to poprawi moją sytuację w miasteczku.
One mogą nas zastąpić?
- Tak powiedział. - Adam Hassler?
Theo, powinieneś zareagować.
Pilcher nazwał ich Innymi, bo nie są tacy jak my, to aberracje.
Nie powinni być przyszłością planety.
Teraz wysyła się ludzi za ogrodzenie.
Powinieneś powiedzieć Jasonowi.
Nie powierzę mu swojego losu.
Nie chodzi tylko o twój los.
Świeża, ciepła krówka to symbol Wayward Pines.
Dzięki za spotkanie, Frank.
Wiem, że nikt w twoim wieku nie chce być widziany z nauczycielką.
Nic nie szkodzi.
Wiesz, dlaczego cię tu zaprosiłam?
Nie? Żeby przypomnieć ci
o największym darze Davida Pilchera.
Ogrodzeniu?
Życiu.
Jest takie cenne i potrzebne. Zgadzasz się?
Każdy z nas musi wnieść swój wkład.
Chciałam ci przypomnieć o czymś jeszcze, Frank.
Jedna z zasad Akademii głosi, że żaden sekret
nie może stanąć między członkami Pierwszej Generacji.
A już na pewno nie można mieć tajemnic przede mną.
Mamy na siebie donosić?
To takie brzydkie słowo. Raczej dzielić się informacjami.
Pozostawać szczerzy z samymi sobą i z innymi.
Frank, pomóż mi, chodzi o twoją siostrę.
- Nie wiem, o czym pani… - Frank! To ja.
- Ona nie jest gotowa. - Ta decyzja nie należy do ciebie.
Obiecałem ją chronić. Nie chcę…
Właśnie ją chronisz, podziwiam to.
Szczególnie po tym wszystkim, co waszą dwójkę spotkało.
Ale ona dorasta, Frank.
Rozkwita jak kwiat.
Staje się kobietą,
a to należy świętować.
A my zachęcamy jedynie
do życia w zgodzie z naturą, bez ograniczeń.
Ona ma szansę przysłużyć się wyższemu celowi.
Wiem, że chcesz dla niej jak najlepiej.
Ale teraz obydwoje musicie zrobić to, co dobre dla Wayward Pines.
Inni zniknęli, doktorze.
Może nie na zawsze.
Miasteczko nadal może być zagrożone.
Rozumiem pańskie obawy.
Ale mamy szansę zadbać o swoją przyszłość
i wyznaczyć nową ścieżkę.
Dobra, rozumiem, jestem tutaj nowy.
Ale widziałem, jak robią drabinę ze zwłok.
Wykazują umiejętności rozwiązywania problemów i społeczne.
Są gotowi na poświęcenia.
Nie doceniacie ich i narażacie swoich ludzi.
Ile pan tu spędził, doktorze? Tydzień, dziesięć dni?
Proszę sobie wyobrazić, że minął rok,
pięć lat, dziesięć lat.
Proszę sobie przypomnieć dawne życie,
ludzi, których pan zostawił.
Wspomnienia zaczynają blednąć.
Odwiedza pan w głowie te, które dawały ukojenie,
ale to zaczyna przypominać składanie kwiatów na grobie.
Nasza praca jest ważna, to prawda.
Ale wcale nie chodzi o wodę, kukurydzę czy próbki gleby.
Jutro wyjdziemy za ogrodzenie i za nim zostaniemy.
Nie chodzi nawet o nas.
Tylko o ludzi, którzy tu zostaną.
Tych, którzy nie mogą iść z nami.
Zgadza się.
Naszymi oczami zobaczą horyzont.
Dzięki nam poczują nadzieję.
- Wolno im wyjść? - Ekscytujące, prawda?
Zaczekaj!
- Theresa? - Jadę z wami.
CJ, pozwól mi odnaleźć syna.
A co z nim?
Nie moje zmartwienie.
Jedziemy.
Wszystko w porządku?
Jasne. Wiesz…
Nadal tu jestem.
- To już coś. - Tak.
Widziałem, że wybudzili twojego męża.
Czy tam rozmrozili.
- Dał ci spokój? - Twój mąż?
Nie, mam na myśli Jasona.
Jasne. Tego jeszcze nie wiem.
Powiedziałem mu, że mam nowe informacje o Innych.
- A masz? - Coś wymyślę.
Xander, staraj się być grzeczny.
Staram się przeżyć.
Jak my wszyscy.
Na koszt firmy.
Ale ze mnie szczęściara.
Chyba nazwę tę przekąskę
„Delikates Wayward”.
Genialny pomysł.
- Przyznaj, że śmieszny. - Ma swój urok.
Megan.
- W czym mogę pomóc? - Rozmawiałam właśnie z Lucy.
Zorientowałam się. O czym?
Skoro musisz wiedzieć, to przypominałam Lucy o jej obowiązkach.
- Obowiązkach? - To takie ekscytujące, prawda?
- Lucy, musisz iść ze mną. - Proszę, nie.
Możesz nas zostawić, Lucy?
Spróbuj, bardzo smaczne.
Każdy członek naszej społeczności ma obowiązek
zapewnić przyszłość rasy ludzkiej.
Oczywiście zdarzają się porażki, jak w twoim przypadku.
Właśnie dlatego zachęcamy Pierwszą Generację,
by jak najszybciej rodziła dzieci.
Rozumiem.
Ale możecie chyba chronić ludzkość,
jednocześnie jej nie niszcząc.
Zdajesz sobie sprawę, że każecie dzieciom rodzić dzieci.
To strategia przetrwania, znana w wielu społeczeństwach.
Prymitywnych społecznościach, Megan. Te dziewczynki powinny mieć wybór.
Lucy go ma.
Właściwie to nie, Rebecco.
Mam ci wyjaśnić, jak to działa?
Nie pozwolę wam jej skrzywdzić.
Nikt nie jest ponad zasadami. Nie pozostawiasz mi wyboru.
Za pół godziny widzę się z Jasonem.
Rozumiesz, że będę musiała to zgłosić.
Niby co takiego?
Rebecca Yedlin nie przestrzega zasad.
Rebecca Yedlin wymaga kontroli. Osądzenia.
Na pewno chcesz rozpocząć tę walkę, Megan?
Bo nie jestem pewna, czy masz szanse na wygraną.
Działasz autodestrukcyjnie, Rebecco.
Szkoda, że tego nie dostrzegasz.
Lucy, chodź.
Wieczorem pójdziesz ze mną do domu. Rano odprowadzę cię do szkoły.
Nasz świat.
Nadal jest piękny.
Rozstawiamy namioty.
Dlaczego wróciłeś?
Chodzi o mnie? Próbujesz mi pomóc?
- Tak. - W porządku.
Żniwiarze widzieli Bena.
Wiem, jak to jest.
Zobaczyć coś, czego nie umie się opisać.
Nikt ci nie wierzy.
Czujesz, że wszystko skończone.
- Widziałeś go? - Tak.
Lucy zostanie na kilka dni u nas.
Prysznic jest po lewej.
Za chwilę przyjdę, żeby pokazać ci, gdzie śpisz.
Dobrze.
- Gdzie jej rodzice? - Zginęli w Dniu Inwazji.
Mieszkają z bratem w Akademii z resztą sierot.
Teraz ja się nią zajmę.
Kilka dni temu dostała pierwszą miesiączkę.
Chcieli ją włączyć do programu płodności.
Tę dziewczynkę?
- Ma najwyżej 11 lat. - Wiem.
Jak to tutaj działa?
Dochodzi do inseminacji?
Łączą ich w pary.
Umieszczają w pokojach prokreacyjnych w Akademii.
Chyba robią to tradycyjnie.
„Tradycyjnie” byłoby…
gdyby wypili po parę piw i pożyczyli auto brata.
Woda kolońska ojca, radio w tle…
Kto ich dobiera w te pary?
Nie mam pojęcia. Chyba nie jedna osoba.
Na podstawie wyglądu, inteligencji?
Może rozmiaru?
To eugenika, dobrze o tym wiesz.
Jestem po twojej stronie, Theo. Zgadzam się.
Robię wszystko, żeby chronić ją przed tym
jak najdłużej.
Dlatego ją tutaj przyprowadziłam.
CJ wyjawił, dlaczego wychodzą.
Nie chodzi o jedzenie.
Twierdzi, że o nadzieję.
Na jakimś poziomie ma to sens.
Ale za każdym razem, jak coś zaczyna tu być racjonalne,
pojawiają się dwie inne sprawy, pozbawione sensu.
Wtedy rozmawiamy.
Staramy się dostrzec sens.
Celem tych rozmów jest przetrwanie, nie prawdziwe życie.
To nie jest życie.
Pracuj wytrwale. Bądź szczęśliwy. Ciesz się życiem w Wayward Pines.
Na razie.
Lucy. Gdzie byłaś?
Wiem, że to ty.
Co takiego? O czym ty mówisz?
Ty jej powiedziałeś. Może ja powinnam opowiedzieć jej o tobie?
- O czym? - Nienawidzę cię!
JESTEŚMY PRZYSZŁOŚCIĄ
Napisy: KF