Jest 4032 rok.
Destrukcyjny wpływ człowieka na środowisko doprowadził
do powstania ewolucyjnych aberracji, zwanych Innymi…
które władają Ziemią.
Był człowiek, który przewidział tę katastrofę.
Stworzył arkę dla gatunku ludzkiego.
Jego wybrańcy przespali 2000 lat,
by ludzkość nie wymarła.
Otoczeni górami i chronieni przez ogrodzenie pod napięciem,
ostatni ludzie, żyjący na Ziemi
robili wszystko, by przetrwać w miasteczku Wayward Pines.
Poprzednio…
Pilcher wysłał grupę Nomadów
za ogrodzenie w różnych kierunkach.
Adam wrócił jako jedyny.
Nie ma ich.
Mamy nowe możliwości.
Skoro Inni wycofali się, możemy pracować bez obaw.
Chcę jechać z wami. Pozwól mi znaleźć syna.
Jak już choć jedna rzecz staje się tu logiczna,
pojawiają się dwie kolejne pozbawione sensu.
Każdy członek naszej społeczności ma obowiązek
zapewnić przyszłość ludzkiej rasie.
Lucy ma wybór.
Właściwie to nie, Rebecco.
Nie chcę zostać mamą.
Frank, pomóż mi, chodzi o twoją siostrę.
Powiedziałeś jej.
Innych już nie ma, doktorze.
Mamy okazję zabezpieczyć swoją przyszłość.
- Wyznaczyć nową ścieżkę. - Nie doceniacie ich.
Nie idź do pracy.
Przepraszam, ale muszę.
Powinniśmy wyjechać.
Galapagos, Machu Picchu.
Nawet nie wiem, czy mówisz poważnie.
Pewnie. To prawdziwe miejsca.
I bardzo odległe.
Theo, co powiesz na plażę?
Hawaje?
Kochanie, jedziemy na Hawaje.
Pokażesz mi szacunkowe koszty projektu dla Petersona?
Przepraszam, ale kazano mi przekazać materiały Alexowi.
Alexowi? Przecież nie został wprowadzony.
Chyba wybrali jego propozycję.
Czyli ukradną mi moje zlecenie?
Przykro mi.
Poprzesuwaj terminy. Rozmowa konferencyjna z całym zespołem.
W pani biurze czeka jakiś pan.
Nie chciał przy recepcji.
Rebecca Yedlin?
David Pilcher.
Czy to Piers Park?
Tata zabierał mnie tam na żaglówkę.
- Panie Pilchner… - Pilcher.
- Jasne. - Słyszała pani o mojej książce?
Nadchodzący kryzys. Adaptacja człowieka do presji środowiska naturalnego.
Czego pan oczekuje?
Już mówię.
Chcielibyśmy, żeby rozważyła pani ambitny projekt
o wadze historycznej.
O jakim budynku mówimy?
Może opowiem przy kolacji?
Montrachet.
Najszlachetniejszy z białych burgundów.
Kalifornijskie Chardonnay prezentuje się od otwarcia butelki.
Natychmiastowa gratyfikacja dla amerykańskiego podniebienia.
Ale liczy się to, co się starzeje…
co przetrwa.
Moja praca naukowa z Harvardu.
Nie widziałam jej od lat. A pan myślał, że pański tytuł jest słaby.
Jak pan do niej dotarł?
Otaczam się ludźmi,
którym świetnie idzie zdobywanie tego, czego chcę.
To robi wrażenie.
Rozumiem, że jest pani fanką Henry’ego Clubba.
On sprawił, że zostałam architektką.
W 1856 roku
- zbudował osadę o nazwie… - Oktagon. Tak, wiem o tym.
I poniósł porażkę.
Rzeczywiście.
A gdybyśmy tak mieli drugą szansę?
Żeby zacząć od nowa…
z niewielką, oświeconą wspólnotą,
która stopniowo rośnie.
Aż staje się kluczową, najważniejszą społecznością,
jaką świat widział.
Chciałaby pani mieć w tym udział?
- Jak każdy. - Zdziwiłaby się pani.
Myślę, że zbliża się powódź, pani Rebecco.
Ona przyniesie odnowę.
Potrzebna nam arka.
Pani ją zaprojektuje.
- Pańska propozycja wydaje się… - Szalona. Tak, wiem.
Przyzwyczaiłem się, że ludzie patrzą na mnie jak na wariata.
Jak na fałszywego proroka.
To bywa obciążające, każdy by to przyznał.
Ale jak się w coś naprawdę wierzy,
to się o to walczy.
Chciałam powiedzieć, że pańska propozycja będzie droga.
Zapłacę, ile będzie trzeba.
Jestem gotów wydać na to ostatni grosz.
Szukam marzycieli, takich jak ja.
Czy jest pani marzycielką, Rebecco?
Czy skorzysta pani z szansy…
żeby wybudować miasto pani marzeń?
Takie dziedzictwo nie ma sobie równych.
Jednostki w drodze.
- Zamknąć główną ulicę. - Tak jest.
- Nikt nie może tego zobaczyć. - Robi się.
Jak się przedostał?
- Jest ich tu więcej? - Jeszcze nie wiemy.
Dlaczego nie atakuje?
Jak już go zabijemy, przeszukamy teren.
Szybciej!
No dalej!
Chcesz to zabić?
Nie powinniśmy, różni się od pozostałych.
Spójrz.
To pierwsza samica, jaką widzieliśmy.
To jest miasteczko.
Z prawdziwą główną ulicą.
ULICA GŁÓWNA
- Czy to pub Biergarten? - Tak.
Teraz już wiem, dlaczego nie śpisz do czwartej rano.
Przez ogródki piwne.
Zaprojektowane, by dać radość.
Ty dbasz o wnętrzności, ja o to, co na zewnątrz.
Obydwoje zbawiamy świat.
Trochę się tylko martwię.
Dlaczego?
Pan Wszechwiedzący wręcza ci w biurze złoty bilet,
gigantyczną prowizję i prosi…
o projekt idyllicznego miasteczka. Według mnie to nie ma sensu.
Nie chcę, żeby stała ci się krzywda.
Oboje wiemy, że utopia nie może istnieć.
Zostawisz mnie samą? Chcę popracować.
Cześć, Frank.
Hej, czujesz w powietrzu miłość? Pokonałeś Innego.
Właściwie to…
Wszystkie dziewczyny w szkole się zakochały.
Od przyjazdu jest podejrzanie pasywna.
Nie ma śladów niedożywienia, rentgen niczego nie wykazał.
Ale dopiero zaczynamy.
Czekamy, aż środek uspokajający
przestanie działać, zanim zrobimy badanie krwi.
Pozostali Inni znacznie się uspokoili, kiedy do nas trafiła.
Jest coś jeszcze.
Co to?
Nie mamy pewności.
Znak nie jest naturalny. To też nie blizna po walce.
Takie widzieliśmy u samców.
Być może ma to wymiar antropologiczny.
Antropologiczny?
To nie jest zaginione plemię, tylko zwierzęta.
Sprawdzę jeszcze w badaniach Pilchera.
O samicach za dużo nie pisał, prawda?
Wszyscy Inny, którzy przedarli się do nas w Dniu Inwazji, byli samcami.
Oczywiście wiedzieliśmy, że samice muszą tam gdzieś być,
jak w każdym gatunku, ale one są inne.
Nie wiemy tylko, w jakim stopniu.
Może odnajdę coś, co nam pomoże.
Zrozumieć je?
Zabić je.
Raz i na zawsze.
Informujcie mnie na bieżąco.
Margaret dobrze to wszystko znosi.
Margaret? Nadałeś jej imię?
Jak wszystkim moim Innym.
Ten duży to Dennis.
Taki tyran.
Ten tutaj to Max, też lubił nękać.
- Nienawidził szkoły. - Zupełnie, jak ja.
Miałem dziewczynę, która tylko się gapiła, gdy przepraszałem.
Stąd imię Margaret.
Wybacz, Margaret.
Zakończyliśmy przeszukanie. Nie znaleźliśmy więcej Innych.
- To dobrze. A ogrodzenie? - Jest zabezpieczone.
Możesz wyjaśnić, jak samica Innych
- znalazła się na karuzeli? - Może była tu już wcześniej?
Jest łagodna, mogło jej nie wykryć.
Może przeszła, gdy otworzyliśmy bramę?
- Albo ktoś jej pomógł. - Kto by tak zrobił?
Pracujcie nad tym.
Mógłbyś pomóc tym dwóm pobrać próbki wody,
jeśli łaska.
Może masz łopatę? Zacznę kopać groby.
Po to wróciłeś?
Żeby wieścić koniec świata?
Żadne z nas nie chce tu umrzeć.
Jak przyjdą, będzie to
bez znaczenia.
Sosny żyją ponad 5000 lat.
To okropne, przeżyć wszystko wokół, prawda?
Przyroda bywa okrutna.
Nie wrócę tam, CJ.
Nie mamy pewności, czy Inni się wycofali.
Wróć tam, gdzie jest bezpiecznie.
Podjęłam już decyzję. Zostaję tutaj.
Bezpieczniej jest w miasteczku.
Gdzieś tutaj jest Ben.
Nigdy więcej nie zostawię swojego syna. Jestem jego matką.
Nie potrzebuję twojej ochrony.
Jemu będziesz musiała powiedzieć to samo.
Przez niego nie żyje cała moja rodzina.
To prawda. Ale dzięki niemu ty żyjesz.
Pierwszy raz w Idaho?
Tak, jest pięknie.
Tutaj.
Tutaj wybudujemy nasze jutro.
Niestety wszystkie drzewa będzie trzeba wyciąć, oprócz sosen.
Lepiej się starzeją.
Tam już jest jakieś miasto.
To się wkrótce zmieni.
Chciałbym, żeby poznała pani resztę zespołu.
Moi drodzy…
Poznajcie naszą architektkę, panią Rebeccę.
- Cześć. - Jestem Megan.
Podoba mi się twój projekt.
Umieściłaś auta i garaże
na tyłach domów, bardzo wytwornie.
Wszystko i tak będzie blisko, nie będzie trzeba jeździć.
To doskonały sposób, by zachęcić do szukania towarzystwa.
Wielki szacunek.
Dziękuję.
Czy to tam powstanie baza całej operacji?
Już powstaje.
Po drugiej stronie góry.
Będzie miała pani czas na eksploracje po dzisiejszej kolacji.
IMPERIUM LODÓW MCCONIGLE’ÓW
- Cześć, Jason. - Rebecca. Pewnie słyszałaś,
że Inny na głównej ulicy był sam.
- Dobre wieści. - Ty zaprojektowałaś miasteczko.
Potrzebuję twojej pomocy.
Jestem odpowiedzialny za bezpieczeństwo.
- Czy ogrodzenie jest niezawodne? - Jest bezpieczne.
- Co jeśli się mylisz? - Wtedy wszyscy zginiemy.
Problemem nie jest mój projekt, Jasonie.
Jak się układa z mężem?
Dobrze.
To dobrze.
Świetnie.
Czyli o wszystkim mu powiedziałaś.
Lepiej nie mieć tajemnic, Rebecco.
KOSMETYCZKA
AKADEMIA WAYWARD PINES
Chciałbym zmienić termin.
Szafka numer cztery. Pokój prokreacyjny numer dziewięć.
Czy w pokojach są kamery?
Są kamery.
Pokój prokreacyjny numer dziewięć.
ZAPEWNIAMY PRZYSZŁOŚĆ RODZAJU LUDZKIEGO
- Cześć, Frank. - Meadow, hej.
Kładziemy się do łóżka czy jak?
Tak.
Wiesz co, Frank?
Pewnie pójdzie lepiej, jak zdejmiemy szlafroki.
Jasne.
Dobra.
Zapomniałem o całym…
Zaczyna się od „C”, czyli całusa. Potem jest „J”…
Tam masz ściągę.
Jasne.
Dobra, pora na „C”.
Przepraszam.
- Wybacz. - Wszystko dobrze?
Tak, tylko trochę się denerwuję.
Jak chcesz, możemy od razu przejść do „P”.
Nie. Chodzi mi po prostu o tę całą otoczkę.
Poczekaj.
Daj spokój.
O co chodzi?
Łapię aluzję. Nie podobam ci się.
Nie. Znaczy, nie o to chodzi…
Więc o co?
Masz rację. Nie pasujemy do siebie.
I tak wolę blondynki.
A może ty do nikogo nie pasujesz?
Nie martw się, powiem im.
Zastałam go?
Tak, jest u siebie.
Ale jest bardzo zajęty.
Niestety nie przyjmujemy więcej pacjentów z ulicy.
Chciał się pan ze mną widzieć.
Doszły mnie słuchy, że złapaliście jedną z tych istot w środku miasta.
To prawda. Mamy ją w laboratorium.
- Żywą? - Tak.
Skąd wiecie, że to „ona”?
Nie trzeba być ginekologiem, doktorze Yedlin.
Macie prawdziwe laboratorium?
W górze, zgadza się.
Studiowaliśmy wcześniej samców, teraz mamy prawdziwą szansę.
Nie złapaliśmy wcześniej samicy.
Nawet ani jednej nie widziałam.
Jeszcze odrobinę w lewo.
A kto kieruje tym zespołem badaczy?
Skoro uważacie, że ktoś tu ma odpowiednią wiedzę,
- to jeszcze go nie poznałem. - To też nie pańska dziedzina.
Chyba, że skończył pan też weterynarię, a ja o tym nie wiem.
Potrzebny wam ktoś, kto rozumie procedury i etykę zawodu.
O ile nie należy ona do starych zasad, od których stroni Wayward Pines.
Cóż, wiele kwestii zostawiliśmy za sobą z radością.
Ale w tym przypadku stare zasady obowiązują.
Cudownie. W takim razie chcę kierować badaniami.
- Potrzebny wam ktoś wykwalifikowany. - Mogłabym to załatwić.
Ale jak poprę tę inicjatywę, a ona ruszy, nastąpi pan wielu osobom na odcisk.
Doskonale.
Muszę tylko wiedzieć, kiedy chciałby pan zacząć, przedstawię pana.
Doktor Yedlin, zapraszamy.
Przechodzimy właśnie do pobrania płynu rdzeniowo-mózgowego.
Chciałby pan popatrzeć?
Dlaczego nie jest pod narkozą?
Badamy przy okazji reakcję na ból.
Chcemy wiedzieć, czy ból może ich odstraszyć.
Możecie ją obserwować, ale nie wolno wam jej dotykać.
Doktor Yedlin dołączy do waszego zespołu, Megan.
Zgodziliśmy się, że będę nim kierował.
Czy Jason o tym wie?
Jason się zgadza.
Doktor Yedlin to światowej klasy chirurg,
nagradzany członek wielu towarzystw naukowych.
Chcemy uczyć się
jak najwięcej i jak najszybciej. To dobre dla Wayward Pines.
Zostawię was przy pracy.
Jestem pewna, że światowej klasy chirurg i wybitna hipnotyzerka
mają wiele do omówienia.
- Nazwała panią hipnotyzerką? - To było dawno temu.
Od tamtej pory wiele się nauczyłam, przeprowadziłam liczne badania.
Wrócę jutro rano. Ustalimy procedury.
Wspaniale. Nie mogę się doczekać.
Rób swoje.
Po pierwsze,
chciałbym podkreślić, że jestem zachwycony wykonaną przez panią pracą.
Przy pierwszym spotkaniu powiedziała mi pani,
że ma ochotę wysadzić ten świat i zacząć od nowa.
Proszę mi uwierzyć…
jest pani na dobrej drodze.
Pani projekty są niesamowite.
Dziękuję panu, Davidzie.
Dziękuję.
Ale muszę wyznać coś jeszcze.
Ważne, żeby rozumiała pani pełen zakres naszych planów.
Doskonale.
Realizacja i budowa pani projektów
nie nastąpi w najbliższym czasie.
Mówimy o roku?
Pięciu latach?
Wino, które pijemy, to Nerello.
Pochodzi z Etny.
To moje ulubione wino z winogron rosnących na wulkanie.
Ale co czyni je tak wyjątkowym?
Owoce, a może producent albo klimat?
Nie, to kwestia gleby.
Efekt dziesiątek, setek erupcji na przestrzeni tysięcy lat.
Bezustannych zmian, zachodzących w chemicznym i mineralnym
składzie gleby.
A jednak po tych wszystkich trudnościach i przeszkodach,
po aktach przemocy i destrukcji,
natura daje nam cudowny i pyszny trunek.
Czas, miejsce…
mają kluczowe znaczenie.
Kolejny kataklizm czai się tuż za rogiem.
Jedyny sposób, żebyśmy przetrwali,
to katapultować się przez to wydarzenie.
Wybrana grupa ochotników,
którzy wierzą w naszą sprawę,
zostanie umieszczona w kapsułach kriogenicznych w tym budynku.
Tutaj prześpimy
jakieś 2000 lat.
Nasze algorytmy wskazują, że po tym czasie zagrożenie już minie.
Wtedy zbudujemy swoją Utopię.
Utopię, którą dała nam pani.
Ziemia będzie gotowa, by zacząć od nowa.
Pani Rebecco,
pewnie chciałaby pani zadać tysiące pytań
na ten temat.
Z chęcią wyjaśnimy każdy szczegół,
ale, według mnie, to ważne, żeby na tym etapie…
szybko panią wprowadzić.
Mam nadzieję, że będziemy współpracować,
stając się świadkami narodzin nowego świata.
Ja…
Sporo informacji na raz.
Oczywiście jestem zaszczycona udziałem.
Nie mogę się doczekać.
To naprawdę…
Bardzo śmiały plan, zdumiewający.
Jak poszło?
Nie chcę gadać.
Bec, powiedz mi.
Co byś zrobił, gdybyś źle ocenił sytuację? Wysłuchaj mnie.
Co, gdybyś popełnił błąd
i nie wiedział, jak się z tego wyplątać?
Czyli nie mówił poważnie?
Chciałabym.
Obawiałem się, że tak to się skończy.
Żałuję, że się w to wplątałam.
Czuję, że poniosłam porażkę.
To żadna porażka. Po prostu powiedz im, że się wycofujesz.
Jak będą robili problemy, zajmę się tym.
Szpital.
Muszę wracać.
Damy sobie radę, zaufaj mi.
Miałam wczoraj sen.
Wróciłam do miasteczka,
weszłam do domu, a tam czekał Ben.
Podbiegł i wtulił się w moje ramiona…
Ethan był wściekły,
ale ucieszył się, że jestem w domu.
W miasteczku nic już na mnie nie czeka.
Thereso.
Nie powinnaś była za nim jechać.
Zadbałbym o ciebie,
a tak skończyłaś tutaj.
Razem z Benem.
Musiałem jechać za tobą.
Co masz na myśli, Adamie?
Chciałem, żeby Ethan zniknął.
Wiem, że to niewłaściwe. Nie oczekuję, że mi przebaczysz.
Przepraszam.
Byłem w pokoju prokreacyjnym
z Meadow.
Skończyliśmy na „C”.
Nie miałem ochoty.
To się zdarza.
Meadow, Ashley.
W obu przypadkach nic z tego.
Sam nie wiem.
Umieszczają nas w tym dziwnym pokoju, każą zapamiętać kolejne etapy.
Myśli pan, że po prostu zapomniałem jakie są kolejne kroki?
Może jest coś…
A może jesteś gejem?
Na pewno nie jestem.
Jestem przeciwieństwem geja.
Czuję się zupełnie nie jak gej.
Chyba nie do końca wiesz, co oznacza to słowo.
Czy ktoś z wami o tym mówił?
O czym?
O pociągu do tej samej płci.
Panie doktorze, proszę.
Wszystko z tobą w porządku.
Powiem im po prostu, że coś od pana dostanę.
Może mi pan przepisać tabletkę albo leczenie?
- Uspokój się. - Nie, proszę.
To znaczy…
Proszę im powiedzieć, że następnym razem zrobię to.
Zapamiętam wszystkie kroki, obiecuję.
- Frank, nie wymagasz leczenia. - Są zasady.
Reprodukcja to mój wspaniały obowiązek.
Jeśli jestem chory, a oni się dowiedzą, że nie mogę…
zabiją mnie.
Nie dopuszczę do tego.
Rebecca?
Powiedz mu.
Co tutaj robisz?
Powiedz mu.
Xander i ja jesteśmy małżeństwem.
To mój mąż.
Zostałam porwana
i uśpiona.
Kiedy się obudziłam, ciebie nie było.
Zostałam zupełnie sama.
Nie rozumiałam tego miejsca
ani jak tu przetrwać.
Sądziłam, że nie żyjesz.
Więc wyszłaś za mąż?
- Oni tu dobierają w pary, my nie… - Nie odzywaj się.
Ile to trwa?
Rok.
Ale nie byliśmy razem od sześciu miesięcy.
Niech to szlag!
Theo, postaraj się zrozumieć.
Co takiego?
Że poślubiłaś innego, jak byłem mrożonką?
Czy to, że oszukujesz mnie, odkąd się obudziłem?
Nie kłamałam. Nie chciałam, żebyś poczuł się przytłoczony.
Ale zaciągnęłaś mnie do łóżka, które dzieliłaś z nim.
To nie jej wina, człowieku.
Theo!
O Boże! Nic ci nie jest?
Czyli tutaj się ukrywasz.
Chyba nie wyskoczysz, co?
Bardzo zabawne.
Zastanawiasz się czasem, co tam jest?
Ciągle.
Mówią nam, żeby o tym nie myśleć.
I staram się o tym nie myśleć.
Ale czasem widzę je w swoich snach.
Miejsce, gdzie nikt nie mówi nam, jak mamy żyć.
Gdzie nie spędzę reszty życia,
myjąc ludziom włosy.
Przynajmniej masz pracę.
Mnie jeszcze nie przydzielili.
Masz szczęście.
Jakoś wątpię.
- Przykro mi, Luce. - Wiem.
Mnie też nie jest teraz łatwo.
Obronię cię, Frank.
Jesteś moją młodszą siostrą.
To ja powinienem cię chronić.
Obronię cię.
Dziękuję.
ZAGROŻENIE NIE PODCHODŹ
Nie martw się. Na razie koniec badań.
Jeszcze i tak nic nam nie powiedziały.
Coś mi się wydaje, że przekonamy się obie
jutro rano, jaką pewien ktoś ma dla nas niespodziankę.
Mieliśmy się nie poznać.
Wiedziałaś o tym?
Pilcher sądził, że jak się obudzimy,
was już tutaj nie będzie.
I Ziemia znowu będzie należała do nas.
Pamiętam, jak obudziłam się na szpitalnym łóżku…
Wcześniej zostałam zaatakowana,
stratowana,
pozostawiona na śmierć.
Zanim zmarł mój mąż,
starał się mnie poskładać.
Tęsknię za nim.
Widzisz, nadal mam jakieś uczucia.
Dlaczego ja do ciebie mówię? Przecież i tak mnie nie rozumiesz.
Jesteś tylko zwierzęciem.
Prawda, Margaret?
Mogę sobie pójść.
Nie, zostań.
Przypomniałam sobie dzień narodzin Bena.
Pojawił się…
taki rozkrzyczany.
Spojrzał mi prosto w oczy.
Uniósł swoją maleńką dłoń…
i zdzielił mnie w policzek.
Oto pierwsze, co zrobił.
Nie mogę przestać o nim myśleć.
Jest tutaj sam, przerażony.
Matka nie powinna żyć dłużej niż dziecko.
Wiem, dlaczego nie chcesz wrócić do Wayward Pines.
Jesteś tutaj, bo chcesz umrzeć. Przerabiałem to.
Każdego dnia powtarzałem sobie: „to już koniec, tak umrę”.
Ale pogodziłem się z tym.
Nie mam już więcej pytań.
Wracając tutaj powiedziałem wszystko, co chciałem.
Pragnę tylko, żebyś mi wybaczyła.
Utknęliśmy tu wszyscy razem.
Mogę z tobą rozmawiać. Tyle mogę.
Ale przenigdy ci nie wybaczę.
Rebecca Yedlin.
Cześć, jestem Xander.
YEDLIN, REBECCA RZECZY OSOBISTE
Pójdziesz ze mną.
Nic z tego nie rozumiem.
Wiem.
Można się pogubić.
Straciłaś przytomność w czasie sztormu.
Wkrótce wszystko stanie się jasne. Obiecuję.
Piękne, prawda?
IMPERIUM LODÓW MCCONIGLE’ÓW
Nie.
Napisy: KF