Wat voorafging:
Ik wil een kind.
Er is beschadiging.
Van toen het wezen je aanviel, of van iets anders.
Ik ben niet vruchtbaar. -Echt niet?
Ze omsingelen ons. Er komen er met de minuut meer.
Dit experiment stopt nu.
Denk na. Als je haar vermoordt, gaan wij eraan.
Ze kan twee minuten of twee uur geleden zijn ontsnapt.
Ze is van buiten naar de afvoerbuis gegraven.
Ze maken ons af.
Abigail is een heel braaf meisje. Een uitstekend meisje.
Haar vader is senator. Haar moeder leidt een goed doel.
Ze willen dit snel en discreet oplossen.
Mag ze wel badmintonnen? -Het is geen harde sport.
Beter maar even de schijn ophouden. Ze is nog geen drie maanden. Daar.
Die blonde.
En de vader?
Speelde lacrosse in het universiteitsteam. Vorig jaar bij Chamberlain.
En nu bij Harvard.
En het kind komt in december?
Ja. -Goed.
Ik ga aan het einde van het jaar lang op reis.
Het is goed voor hem als hij dan al is gesetteld.
Timing is alles, hè?
Er kunnen er duizenden of zelfs meer zijn.
Waarom komen ze samen?
Dat is Margaret.
Misschien is ze terug bij de andere vrouwtjes, maar...
Dit moet je zien. Ze gaat misschien dood.
Ze hebben meer vrouwtjes.
Als hun leider doodgaat, kiezen ze een nieuwe.
Als we tunnels opblazen, graven ze nieuwe.
Als ze doodgaat, hebben wij meer tijd. -Hoeveel?
Er is maar één oplossing. Haal CJ en dr. Yedlin.
IJS EN TOFFEES
GESLOTEN
Kom op.
Ze koos zelf. Ik hoef geen preken meer.
Daar kom ik niet voor. Ik heb me eroverheen gezet.
Gefeliciteerd.
Je mag me uitnodigen op jullie trouwdag. -Babyshower.
Ik weet niet hoelang we nog hebben.
Misschien dagen, misschien uren, maar hoe dan ook...
ik accepteer niet meer dat die knul de baas is.
Dus ik moet weten aan welke kant jij staat.
Ik doe er niet toe. -Nee, totaal niet.
Maar dit moet soepel verlopen. Daar kun jij mee helpen.
Maar ik doe dit met of zonder jou.
Ik zal geen probleem zijn. Maar ik begrijp het plan niet precies.
Ze hebben toch net hun leider terug?
Er zijn er een miljoen. Dat denkt iedereen.
Ze graven tunnels en maken ladders.
Het is niet meer als, maar wanneer.
Dus ik steun je.
Een nieuw regime, ik ben helemaal voor.
Maar wat is het plan?
Heb je een geheime strategie, een magische pil tegen de ziekte...
om alles op te lossen?
Of wil je gewoon iets anders op je grafsteen?
Dr. Yedlin.
Hij wil ons in de berg zien.
We hebben voor een maand eten.
We hebben geen medicijnen voor zieken.
Er zijn er duizenden vlak buiten het hek.
Nu hun leider terug is, kunnen ze ons op elk moment aanvallen.
We kunnen het accepteren.
Het tegen de mensen zeggen.
Ze een kans geven om hun zaakjes te regelen.
Bij elkaar te komen. Afscheid te nemen.
Op het onvermijdelijke wachten.
Of we vechten.
We hebben nog één voordeel.
Pilcher.
Hij geloofde erin.
Door dat geloof zijn we hier allemaal.
Te kort gewacht, maar een goed idee.
De capsules?
We gaan terug naar de berg waar we zijn herboren...
zo snel mogelijk.
We gaan weer slapen, allemaal.
Drie jaar.
We hebben het zo vaak ouderwets geprobeerd.
Het was mijn schuld, haar schuld, wie weet?
Als de natuur faalt, zijn er tegenwoordig...
zoveel nieuwe methoden.
Het doet je naar vroeger verlangen.
Dus hier ben ik.
Alleen.
Ik wil een nalatenschap achterlaten.
Geen rijkdom of titels.
Een nalatenschap van dienstbaarheid en leiderschap.
Van liefde.
Onvoorwaardelijke liefde.
Voor de mensheid.
Hallo, Abigail.
Je bent ouder dan ik dacht.
Hoe voel je je?
Bewegen is best lastig.
En m'n gesprek bij Princeton is uitgesteld.
Maar ik red me wel.
Animal Farm?
Zomerleeswerk voor het examenjaar. Het is verplicht.
Nou, het had erger gekund.
'Daar boven, kameraden.
Aan de andere kant van die donkere wolk...
ligt de Suikersnoep-berg.
Het fijne land waar wij arme dieren eeuwig zullen rusten na ons harde werk.'
'De dieren buiten keken van varken tot mens...
van mens tot varken en weer van varken tot mens...
maar het onderscheid was al niet meer te maken.'
Nou, ja, maar het is heel idealistisch.
In het begin. Heb je het uitgelezen?
Soms zijn regels goed. Zelfs essentieel.
Het is een allegorie. -Dus het betekent niets?
Misschien 20 jaar geleden wel, of over 20 jaar, of 20.000 jaar later...
maar dit beschrijft mijn wereld niet.
Nog niet.
Nou...
Fijn om je te ontmoeten.
Bedankt voor je tijd.
Jason.
Zo noem ik hem.
Goedemorgen.
Als leider van deze stad ben ik veel dingen geweest.
Maar ik streefde vooral naar één ding. Eerlijkheid.
Ik was eerlijk over wat deze plek is.
Waar we zijn, wie we zijn, en nu zal ik ook eerlijk zijn.
Onze vijand is dichtbij...
met ongekend grote aantallen.
En we weten niet wat hun plan is.
Maar we moeten van het ergste uitgaan...
dat er een invasie aankomt.
We moeten dus direct evacueren voor jullie eigen veiligheid.
Gelukkig is er een plan.
Na deze bijeenkomst...
gaan we de inwoners van Wayward Pines naar de berg brengen...
waar we weer gaan slapen tot het abbie-gevaar is geweken.
Het is allemaal heel veilig.
En het kan niet anders. -Hoelang?
Honderd jaar? Honderdduizend jaar?
Dat is nog niet besloten. -En dan?
We moeten nu naar de berg.
Jullie zijn met meer dan duizend. Het moet ordelijk.
Ga naar huis en wacht op instructies. Jullie worden opgehaald.
Pilcher en z'n team hadden decennia nodig om het proces te perfectioneren.
Maar met de vulkanische zon en zwavelgas om bacteriën te doden is het veilig.
Dus je bent dood als je erin zit? -Niet dood.
We zetten je uit. We kunnen je weer aanzetten.
En ik zorg dat je veilig bent, je zus...
iedereen, altijd.
Ik weet dat dit vreemd lijkt.
Jullie zijn hier geboren.
Jullie kennen niets anders dan Wayward Pines.
Maar ik heb langer in de capsules doorgebracht dan wie dan ook.
Zelfs Pilcher.
DE TIJD VLIEGT
Slapen, wakker, wakker, slapen.
En kijk mij. Ik ben toch niet beschadigd?
Droom je?
Soms.
We hebben een probleem.
We hebben vanochtend tests gedaan. -En?
En we kunnen.
We hebben zelfs nog lege capsules, voor als je nog ideeën hebt.
Tien dagen voor tijd. Bedankt, Christopher.
En zijn de posities al bepaald?
Sorry.
Spreek je mee.
Hoe bedoel je?
Wanneer?
Natuurlijk.
Gelukkig is ze in orde.
Wens Abigail en haar ouders het beste.
Vertrekken we eerder, of houden we ons aan de planning?
We hebben nog een paar dagen.
Hij was de brug.
Hij was perfect.
Vervelend.
Alle kinderen zijn perfect. Als we ze goed onderwijzen.
Je vindt wel een andere.
De tijd dringt.
Weet je het zeker?
We moeten de lege capsules opladen. Het hek krijgt driedubbele spanning.
Het complex, het hele stadje draait op de reactor.
Er gaat niets hierheen.
Dus ze zijn niet opgeladen. -Een aantal wel.
En een aantal heeft te weinig energie.
Als we daar mensen in laten slapen, overleven ze het niet.
Waarom had je dit niet gecheckt? We hebben het aangekondigd.
Ik was direct begonnen. -Hoeveel zijn er?
Hoeveel capsules werken? Hoeveel levens kan ik redden?
571.
We zijn klaar.
Pardon? -Om weer te gaan slapen.
Ga naar huis, jullie worden opgehaald.
We wachten wel hier.
GRIEP
Ik probeer iets te vinden wat helpt. -Mag ik iets vragen?
Heb je al nagedacht over hoe lang je iedereen wilt laten slapen?
Of draai je gewoon aan een knop en zie je het wel?
Je moet stoppen met waar je mee bezig bent en iets voor me doen.
Ik heb medische beoordelingen van alle inwoners nodig.
Keuringen? -Ja.
Neem al je dossiers door. -Van iedereen?
Zoek chronische aandoeningen.
Misschien een eenvoudige score van één tot vijf, zoiets.
Binnen een paar uur.
Doe je best. Anders kunnen we niet evacueren.
Niet iedereen kan mee, hè?
Je wil weten hoe fit ze zijn om te beslissen wie je achterlaat.
Niet alle capsules werken.
We kunnen net meer dan de helft meenemen.
Alleen jij en CJ weten het.
Ik moet kiezen.
We moeten loten. Alleen dat is eerlijk en ethisch.
Er zijn mensen die essentieel zijn.
Jij, bijvoorbeeld. Stel dat jij niet mee mag.
Dan accepteer ik het.
Dat raakt iedereen.
De Eerste Generatie gaat mee.
Maar we hebben mensen met vaardigheden voor de wederopbouw nodig.
Geen lasposten, geen zwakken.
Als het zo simpel is, heb je mij niet nodig.
Ik zeg niet dat dit leuk is.
Is de hele Eerste Generatie waardevol omdat ze jong zijn?
Of beoordeel je ze op intellect?
Op kracht, lengte?
Geen lastposten.
Je mag een commissie vormen en een rapport indienen.
Dan zijn we al dood.
Ik kies intussen zelf wel. -Zwakken.
Vergeet de zwakken niet.
Je doelt natuurlijk op...
mensen met lichamelijke of geestelijke beperkingen.
Dat is voor jou het handigst kiezen.
Maar...
iemand die zich niet kan of wil voortplanten...
is zeker weten zwak.
Simpel, toch? Dat is zwart-wit.
Je kunt het, of niet.
Tenzij die zwakke persoon iemand is van wie je houdt.
Pilcher zou haar niet meenemen. Ze kan haar plicht niet vervullen.
Hij zou haar laten sterven.
Maar misschien is haar dood niet zo pijnlijk.
Rebecca wil je spreken.
Ze heeft de inventaris van de bouwmaterialen af...
en grove projecties van wat er kan zijn als we wakker worden.
Mooi.
Is alles oké?
Gelukt? -Nog niet.
Er is iets met de capsules.
We kunnen maar de helft meenemen.
Hij gaat nu kiezen wie.
Ik ga met 'm praten. We moeten volgens plan evacueren.
En dan stoppen we op een gegeven moment.
Dan sluiten we de berg af.
Koste wat het kost, hè? -Wat heb je aan het bekendmaken?
Ze verdienen de waarheid. -De waarheid?
Wat heb je hier aan de waarheid? Het is leven of dood.
Hij neemt geen zwakken mee.
Zei hij dat?
Zei hij...
Ik zei hoe waardevol je bent, maar je kent hem.
Hij luistert niet, hè?
Hij veroordeelt je ter dood. Je moet iets doen.
Ik kan wel... -Schakel hem uit.
Dat kan ik niet.
Dat wil ik niet.
De ironie van Wayward Pines.
Verhongeren of worden verslonden.
Hij houdt van me.
Hij houdt meer van Pilcher.
Er zullen nog funderingen zijn om de stad in te delen.
Maar er zijn 100 andere variabelen.
Zoals klimaatverandering en de evolutie van wezens.
Gaat het, Jason?
Sorry.
Ik heb veel aan m'n hoofd.
Natuurlijk.
Iedereen hierheen halen, een plek geven.
Duizend mensen verhuizen niet vanzelf.
Je bent in verwachting.
Ja. Klopt. -Wat fijn.
Het is de belangrijkste manier om bij te dragen, hè?
Eén van de manieren.
Wel een belangrijke, maar niet de belangrijkste.
Maar de regels... -Hou op over de regels.
Niemand dwingt je iets te doen.
Soms moet je gewoon je hart volgen.
Je hebt gelijk.
Het is zo.
Ik maak dit af en kom terug. -Ga naar huis.
Even.
Neem afscheid van hem.
Van de stad.
Bedankt, Rebecca.
Bedankt dat je dit creëerde.
Dat je zo productief was.
Dag, Jason.
Het ziekenhuis waardeert uw gulle donatie.
Een openbaar ziekenhuis heeft natuurlijk veel nodig...
dus we kunnen het over de naam hebben, maar we komen ook basisapparatuur tekort.
Wat jij het beste vindt.
Maar... -Ik moet de papieren tekenen.
Doe wat nodig is, als dit maar vanavond geregeld is.
Een aantal bestuursleden wil... -Ik heb geen tijd.
Het spijt me.
Er is een strakke planning.
Ik begrijp het.
Maar z'n moeder wil u ontmoeten.
Ik weet het. Het duurt niet lang, maar ze is jong.
Ze geeft alles op en ze wil weten dat haar zoon in goede handen is.
Ze slaapt.
Ik kom later terug. -Nee, ik ben wakker.
David.
Kerry.
Voel je je oké?
Nou...
Je dacht dat ik jonger zou zijn.
Geen zorgen, ik...
Ik ben betrokken bij...
Ik word z'n vader niet. Ik breng hem niet groot.
Er is een stel in Texas.
Ze zijn enthousiast.
Ik had er niet echt over nagedacht...
wat verrassend is, nu ik erover nadenk.
Ik was bezig met...
zwanger zijn en bevallen en zo.
Je komt niet uit Boise, hè?
Laat me raden. Omaha?
Missoula?
Je bent vast eigenaar van een keten autodealers.
Ik kom niet uit Boise.
Ik ben hier nu zelfs voor het eerst. -Bofkont.
Ik kom uit Scotch Flats, 50 kilometer van hier.
Geboren en getogen.
Het is een klein stadje. Je kent het niet.
Een stip op een kaart.
Als je vlucht, vinden ze je.
Ik ken hier maar één klein stadje.
Nancyville? Die hebben een groot winkelcentrum.
Een andere.
Sorry, maar...
De vader?
Het spijt me. -Nee, het is prima.
Ik ken hem sinds ik zeven was.
Maar ik kende hem niet echt.
Deed hij je pijn?
Nee.
Dat probeerde hij.
Net als m'n stiefbroer, en m'n vader.
Maar ik liet het niet toe.
Geen zorgen, zij waren het niet.
Dit mag dan Idaho zijn, maar zo ziek zijn we niet.
Nou, laat het verleden achter je.
Praat er niet eens over.
Het gaat erom dat je sterk bent.
Je bent slim.
Door de wol geverfd.
Ik weet niet of ik sterk ben.
Ik kan overleven.
Ik weet niet of dat hetzelfde is.
De sterken overleven.
Maar de zachtmoedigen zullen het land bezitten.
Dat is nog niet zeker.
Goed, over het geld.
We hoeven niet... -Nee, het is belangrijk.
Waar wil je aan uitgeven?
Istanboel.
De Grote Bazaar.
De gebedsoproep van de Blauwe Moskee horen.
Of Bolivia. De zoutvlaktes.
Regendruppels in de aarde gezogen.
Maar eerst Parijs.
O, mijn god, ben je er geweest? -Ja.
We lezen nu Proust. Ken je hem? Supersaai.
Het zijn twaalf boeken en hij beschrijft alles...
maar als hij op dreef is...
is het de hap van het koekje dat alles in gang zette.
De madeleine. -Ja.
Die moest ik opzoeken.
Maar de herinneringen.
Ze overweldigen hem.
Door een hap van een madeleine.
Ik wil zulke herinneringen.
In plaats van die ik nu heb.
Ik heb eerst een leven nodig.
Misschien krijg je er een.
Een ander leven zelfs.
Misschien kom ik Idaho nooit uit.
Het verleden...
draag je bij je, waar je ook bent.
Wat je ook doet.
Je kunt er niet van vluchten. Je hebt er geen controle over.
Ik zal altijd mezelf zijn.
Het is al geschreven.
Het boek van het leven.
Geloof me. Je kunt iemand anders zijn.
Een ander leven.
Dat geloof ik niet.
STRIKT GEHEIM ALLEEN VOOR PILCHER
GEVOELIGE EN VERTROUWELIJKE INFORMATIE
KIND GEBOREN, 27 AUGUSTUS 2013 IN ZIEKENHUIS TE BOISE
Wat?
IN CRYOGENE SLAAP GEBRACHT
GEGEVEN NAAM: JASON HIGGINS
Gaat het?
Nee, het gaat niet.
Onze situatie is moeilijk.
Maar er is een oplossing.
De abbies verzamelen zich, maar we halen iedereen naar de berg.
We gaan slapen.
We zijn allemaal veilig.
Wat is er?
We kunnen niet iedereen meenemen. De helft maar.
Ze mogen het niet weten.
We moeten de gekozen mensen...
zo snel mogelijk hierheen halen. -Zeg wat ik moet doen.
Ik ben blij dat het eruit is.
Dit is niet makkelijk.
Elke persoon...
kiezen wie achterblijft, en wat hun lot zal zijn.
Het is moeilijk.
Ik hou van je.
Ik ook van jou.
Jij bent degene met wie ik alles kan delen.
Wij vertrouwen elkaar toch volledig? -Ja.
Altijd.
Waarom vertelde je het me dan niet?
Wat?
Dat je een kind had.
Dr. Yedlin wist niet zeker... -Dus het is waar?
De baby ging naar Texas. Het was 2000 jaar geleden.
Pilcher wilde me.
Hij zag iets in me.
Hij koos me. -Wat heb je nog meer verzwegen?
Niets. -Waar heb je over gelogen?
Niets. Het gaat om wie we hier nu zijn.
Hoe weet je dat de baby naar Texas ging? -Wat?
Waar heb je het over?
Hoe weet je het? -Dat zei Pilcher.
Wat gebeurt er? Ik ben je partner in alles. Praat met me.
Je draagt je verleden altijd bij je.
Wat je ook doet.
Je kunt er niet van vluchten. Je hebt het niet in de hand.
Ik blijf altijd mezelf.
Het is al geschreven.
Het boek van het leven.
Dat is ze.
Precies de sterke partner die ik nodig heb.
Heel leuk je te ontmoeten.
Ik ben Jason Higgins.
Kerry.
Kerry Campbell.
Ik ben Jason Higgins.
Heel leuk je te ontmoeten.
Waar ben ik? -Er is een ongeluk gebeurd in Chicago.
Chicago?
Ik weet het.
Luister, sorry.
Ik...
Ik weet dat het verwarrend is. Binnenkort snap je het. Beloofd.
Sorry.
Sorry. Ik doe dit meestal niet.
Je bent...
Je bent zo mooi.
Ik wilde de eerste zijn die je zag.
Rustig, je hebt lang plat gelegen.
Hoelang?
Dat komt nog.
Er is tijd. We hebben alle tijd.
Vertel me alles.
Doe ik.
Ik zal je alles vertellen. Ik zal je alles leren.
Het komt goed.
Je bent veilig.
Je zal altijd veilig zijn.
Vertrouw me.
Walcott-academie.
Je bent goed opgeleid.
Ondertiteling: Brian Winter