Poprzednio…
Powinniśmy mieć dziecko.
Znaleźliśmy uraz.
Mógł powstać po ataku Innego albo wcześniej.
- Nie mogę mieć dzieci. - Jesteś pewna?
Otoczyli nas. Z każdą minutą jest ich więcej.
Eksperyment skończony.
Zastanów się. Jak ją zabijesz, wszyscy zginiemy.
Mogła uciec dwie minuty albo dwie godziny temu.
Dokopała się od zewnątrz do sieci kanalizacyjnej.
Zabiją nas wszystkich.
Abigail to dobra dziewczyna. Znakomita.
Ojciec senator.
Matka prowadzi organizację charytatywną.
Chcieliby to załatwić delikatnie i po cichu.
Może grać w badmintona?
To mało urazowy sport.
Na razie najlepiej zachować pozory. To nawet nie trzeci miesiąc.
Jest tam. Ta blondynka.
Kto jest ojcem?
Gra w lacrosse. W zeszłym roku brał udział w mistrzostwach w Chamberlain.
Studiuje na Harvardzie.
Dziecko ma urodzić się w grudniu?
- Tak. - Dobrze.
Pod koniec roku planuję długą wycieczkę.
Oby sprawy się do tej pory rozwiązały.
Najważniejsza jest odpowiednia pora.
Mogą ich być tysiące albo nawet więcej.
Po co się gromadzą?
Wygląda jak Margaret.
Być może wróciła do reszty samic, ale…
Musisz to zobaczyć.
Ona chyba umiera.
To nie jedyna samica.
Jeśli jest ich przywódczynią i umrze, wybiorą następną.
Jak wysadzimy ich tunele, wykopią sobie następne.
- Na jej śmierci zyskamy czas. - Ile czasu, Kerry?
Jest tylko jedno wyjście.
Poproś CJ’a i doktora Yedlina.
IMPERIUM LODÓW MCCONIGLE’ÓW
ZAMKNIĘTE
Daj spokój.
Dokonała wyboru, stary.
Nie potrzebny mi twój kolejny wykład.
Nie po to przyszedłem. To już przeszłość.
Gratuluję.
Możecie mnie zaprosić na imprezę z okazji rocznicy.
Narodzin dziecka.
Posłuchaj, nie wiem, ile czasu nam zostało.
Być może kilka dni albo godzin. W każdym razie
nie zamierzam ich przeżyć z Jasonem u władzy.
Dlatego chcę poznać twoje stanowisko.
- Ja się nie liczę. - To akurat prawda.
Ale chcę, żeby sprawy przebiegły gładko. Ty możesz mi w tym pomóc.
Chociaż bez ciebie też to zrobię.
Nie będę stwarzał problemów.
Ale nie rozumiem planu.
Oni właśnie odzyskali przywódczynię.
Wszyscy uważają, że jest ich z milion.
Potrafią kopać tunele, robić drabiny.
Nie ma wątpliwości, że zaatakują. Pozostaje pytanie, kiedy.
Masz moje wsparcie. Zmiana władzy, pewnie, piszę się na to.
Ale jaki masz plan, Theo?
Masz jakąś tajemną strategię albo magiczną pigułkę, która leczy
ze wszystkich problemów?
A może walczysz już tylko o zmianę napisu na nagrobku?
Doktorze Yedlin.
Chce się z nami widzieć w górze.
Jedzenia starczy na miesiąc.
Nie mamy lekarstw.
Za ogrodzeniem są tysiące Innych.
Teraz wróciła do nich przywódczyni.
Mogą zaatakować w każdej chwili.
My możemy zaakceptować swój los.
Powiedzieć prawdę mieszkańcom.
Zyskają czas na uporządkowanie życia.
Zbliżą się do siebie. Pożegnają, będą czekać na nieuniknione.
Albo możemy walczyć.
Mamy jeszcze jedną przewagę.
Pilcher.
On wierzył.
Jego wiara sprowadziła tu nas wszystkich.
Nie ten czas, ale idea słuszna.
Kapsuły?
Wrócimy do góry, gdzie wszyscy się narodziliśmy…
- Jak najszybciej. - Nie.
Zapadniemy znowu w sen, wszyscy.
Trzy lata.
Staraliśmy się w sposób tradycyjny wiele lat.
Być może winny jestem ja, być może ona. Kto wie?
Oczywiście obecnie, gry zawodzi natura, są do dyspozycji inne metody.
Aż chciałoby się być młodszym.
Dlatego właśnie tu jestem.
Sam.
Chcę coś po sobie zostawić.
Nie majątek czy tytuły.
Chodzi o dziedzictwo służby i przywództwa przyszłości.
Dziedzictwo miłości.
Miłości bezwarunkowej.
Do ludzkości.
Witaj, Abigail.
Jest pan starszy, niż sądziłam.
Jak się czujesz?
Wiadomo.
Coraz trudniej mi się poruszać.
Rozmowa w Princeton musi poczekać.
Ale jakoś wytrzymuję.
- Folwark zwierzęcy? - Tak.
Klasa maturalna, letnie lektury. Kazali przeczytać.
Wyobrażam sobie gorsze przymusy.
„Tam wysoko, towarzysze!
Tam wysoko, za tą ciemną chmurą, którą właśnie widzicie,
leży Raj Zwierząt, szczęśliwa kraina, w której my,
biedne zwierzęta, będziemy na zawsze odpoczywać przez wieki po trudach”.
„Zwierzęta patrzyły to na świnię, to na człowieka,
potem znowu na świnię i na człowieka,
ale nikt już nie mógł się połapać, kto jest kim”.
To właściwie dość idealistyczna książka.
Na początku. Dokończył ją pan?
Czasem zasady są dobre. Nawet konieczne.
- To alegoria. - Czyli nic nie znaczy?
Może 20 lat temu znaczyła albo znowu będzie za kolejne 20 lat,
20 000 lat, ale…
mojego świata nie opisuje.
Jeszcze nie.
Cóż,
miło było cię poznać, Abigail.
Dziękuję, że poświęciłaś mi czas.
Jason.
Tak mu dam na imię.
Dzień dobry.
Jako przywódca tego miasta, pełniłem wiele ról.
Ale na jednym zależało mi szczególnie.
Na szczerości.
Szczerze mówiłem wam, czym jest to miejsce,
gdzie jesteśmy, kim jesteśmy. Teraz też będę z wami szczery.
Wróg jest coraz bliżej.
Takiej liczebności jeszcze nie widzieliśmy.
Nie wiemy, co planują.
Ale musimy zakładać najgorsze…
że inwazja jest nieuchronna.
Dlatego natychmiast rozpoczynamy ewakuację
Wayward Pines, dla własnego bezpieczeństwa.
Na szczęście mamy plan.
Jak tylko zakończy się nasze spotkanie,
rozpocznie się proces powrotu mieszkańców Wayward Pines
do wnętrza góry,
gdzie wszyscy zaśniemy, by przeczekać zagrożenie ze strony Innych.
To bezpieczne. W pełni bezpieczne.
To jedyne wyjście.
Na jak długo?
Na sto lat? Sto tysięcy lat?
Tego jeszcze nie postanowiliśmy.
- Co będzie dalej? - Idziemy wszyscy do góry.
Nie.
Jest was ponad tysiąc. Trzeba zachować porządek.
Wracajcie do domów i czekajcie na polecenia.
Przyjdziemy po was.
Pilcher i jego naukowcy doskonalili proces przez dziesięciolecia.
KRIOPREZERWACJA
Dzięki użyciu gazu z niską zawartością siarki,
który zabija bakterie, proces jest bezpieczny.
- Będziemy tam w środku martwi? - Nie.
Wyłączymy was. Żeby potem was włączyć.
Będę przy tobie, żebyś był bezpieczny. Twoja siostra też.
Będę przy was wszystkich, przez cały czas.
Niektórym z was może się to wydać dziwne.
Tutaj się urodziliście.
Znacie tylko Wayward Pines.
Ale ja zamrażałem się i rozmrażałem
częściej niż ktokolwiek inny. Częściej niż Pilcher.
CZAS LECI!
Spałem, budziłem się, budziłem się i spałem.
I spójrzcie na mnie. Nic mi się nie zepsuło.
Ma się tam sny?
Czasami.
Mamy problem.
- Przeprowadziliśmy rano kilka prób. - I jak?
Możemy zaczynać.
Zostało kilka wolnych kapsuł na pomysły z ostatniej chwili.
Mamy jeszcze dziesięć dni. Dziękuję, Christopherze.
Została już wybrana pozycja?
Przepraszam.
Halo?
Przy telefonie.
U Abigail pojawiły się komplikacje.
Co to znaczy?
Zaczęła rodzić wcześniej.
Poród nie przebiegał gładko.
Kiedy?
Ostatniej nocy.
Dziecko nie przeżyło, ale cieszymy się, że udało się uratować ją.
Oczywiście.
Będziemy w kontakcie.
Rozumiem.
Cieszę się, że nic jej nie jest.
Proszę przekazać moje ukłony Abigail i jej rodzicom.
Senatorze, przykro mi.
Zmieniamy datę wyjazdu czy trzymamy się planu?
Davidzie?
Mamy jeszcze kilka dni.
On był pomostem.
Był idealny.
Przykro mi.
Wszystkie dzieci są idealne, o ile odpowiednio się je uczy.
Znajdzie się następne.
Kończy się czas.
Jesteś pewien?
Puste kapsuły trzeba naładować.
Potroiliśmy napięcie w ogrodzeniu.
Cała superkonstrukcja i całe miasteczko czerpią energię z tego reaktora.
Tutaj nic nie dociera.
Nie są w ogóle naładowane?
Część jest.
Ale niektóre nie są dostatecznie naładowane.
Ludzie, których do nich wsadzimy,
nie przeżyją.
Dlaczego tego nie sprawdziłeś? Powiadomiłem mieszkańców.
Rozpocząłem próby, gdy tylko mogłem.
Ile mamy kapsuł?
Ile z nich działa? Ile żyć możemy uratować?
Mamy 571.
Dzień dobry.
Jesteśmy gotowi.
Nie rozumiem.
Możemy już zasnąć.
Wracajcie do domu, przyjdziemy po was w swoim czasie.
Nie ma potrzeby, zaczekamy.
Doktorze Yedlin.
Próbuję znaleźć w tej stercie coś, co pomoże.
Powiedz mi, zastanowiłeś się już,
na jak długo chcesz wszystkich uśpić?
A może zamierzasz ich wysłać na chybił trafił?
Doktorze Yedlin, nie ma teraz na to czasu.
Mam dla pana inne zadanie.
Potrzebne mi oceny stanu zdrowia mieszkańców Wayward Pines.
- Oceny? - Tak.
Na podstawie kart pacjentów.
Wszystkich w tym mieście?
Proszę szukać istniejących chorób.
Przyda się też prosta skala, od jednego do pięciu.
Oczekuję wyników za kilka godzin.
Proszę się postarać. Bez tego nie zaczniemy ewakuacji.
Wszyscy się nie zmieszczą, co?
Chcesz poznać ich stan zdrowia,
żeby wiedzieć, kogo zabrać, a kogo zostawić na śmierć.
Nie wszystkie kapsuły działają.
Nie możemy zabrać wszystkich mieszkańców, tylko trochę ponad połowę.
Wie o tym jeszcze CJ.
Muszę dokonać selekcji.
Nie.
Trzeba urządzić loterię. To jedyne sprawiedliwe i etyczne wyjście.
Niektórzy ludzie są nam niezbędni, doktorze.
Jak, na przykład, pan.
Co jeśli loteria pana wykluczy?
Zaakceptuję to.
To szkodzi wyższemu dobru.
Zabieramy całą Pierwszą Generację.
Ale potrzebni nam też fachowcy.
Z umiejętnościami, żeby odbudować cywilizację.
Żadnych buntowników ani chorych.
Tak.
Skoro to takie proste, nie potrzebujecie mojej pomocy.
Mnie to też nie bawi, doktorze Yedlin.
Czy ci z Pierwszej Generacji są wartościowi,
bo są młodzi? Chodzi o młodość?
A może oceniasz intelekt?
Fizyczne możliwości, rozmiar?
Żadnych buntowników, to oczywiste.
Jeśli chciałby pan powołać komisję i złożyć raport za trzy miesiące,
proszę bardzo. Wszyscy do tej pory zginiemy.
Tymczasem decyzję podejmę sam.
Upośledzeni i chorzy.
Tych zostaw.
Ta kategoria obejmuje pewnie
niepełnosprawność ruchową i intelektualną.
W twojej kalkulacji, decyzja jest pewnie prosta.
Tylko że…
jeśli ktoś nie chce
albo nie może się rozmnażać,
to też jest chory.
Proste, prawda? Czarno-białe.
Ktoś może albo nie może.
Chyba że, oczywiście,
chorym jest ktoś, kogo kochasz.
Pilcher by jej nie zabrał.
Ona nie może wypełnić swojego obowiązku.
Zostawiłby ją tutaj na śmierć.
Może nie umrze w męczarniach?
Rebecca prosi o spotkanie.
Skończyła już inwentaryzację zapasów,
ma przewidywania, co zastaniemy po przebudzeniu.
Świetnie.
Wszystko w porządku?
- Udało się coś znaleźć? - Jeszcze nie.
Kerry.
Mają problem z kapsułami.
Możemy zabrać tylko połowę mieszkańców.
Jason musi dokonać selekcji.
Porozmawiam z nim. Nie można zwlekać z ewakuacją.
Po prostu ją w pewnej chwili przerwiemy.
Zabezpieczymy wejścia do góry i tyle.
Zrobisz wszystko, co konieczne, prawda?
- Co to da, że wszystkim powiemy? - Powinni znać prawdę.
Prawdę? Komu prawda coś dała?
To kwestia życia bądź śmierci, doktorze.
Nie zabierze chorych.
Tak powiedział?
- Czy on… - Próbowałem wyjaśnić,
że jesteś wartościowa, ale znasz go.
On nikogo nie słucha.
Skaże cię na śmierć. Nie możesz spokojnie czekać.
- Poradzę sobie z nim. - Pozbądź się go.
Nie mogę.
Nie chcę.
Smutna ironia Wayward Pines.
Umrzeć z głodu albo dać się zjeść żywcem.
On mnie kocha.
Pilchera bardziej.
Zostanie część fundamentów,
ułatwią rozplanowanie miasta.
Ale istnieje setka innych zmiennych.
Zmiana klimatu, ewolucja istot.
Dobrze się czujesz?
Przepraszam.
Mam dużo na głowie.
To zrozumiałe.
Trzeba tu wszystkich sprowadzić i rozmieścić.
Tysiąc ludzi do przemieszczenia.
Ponoć spodziewasz się dziecka.
To prawda.
Wspaniale, Rebecco.
To najlepszy sposób, żeby się przyczynić.
Jeden ze sposobów.
To oczywiście ważne, ale nie najważniejsze.
- Przecież zasady… - Daj spokój zasadom, Jasonie.
Nikt nie przystawia ci broni do głowy i do niczego nie zmusza.
Czasem trzeba podążać za sercem.
Masz rację.
To prawda.
Dokończę i wrócę później.
Powinnaś iść do domu.
Choć na chwilę. Żeby się pożegnać.
Z miasteczkiem.
Dziękuję, Rebecco.
Dziękuję, że zrodziłaś taki projekt.
Byłaś niezwykle produktywną mieszkanką Wayward Pines.
Na razie, Jason.
Szpital docenia pańską hojną wpłatę, doktorze.
Oczywiście szpital publiczny ma wiele potrzeb.
Jak rozdysponować środki?
Brakuje nawet podstawowego sprzętu.
Róbcie, jak uważacie.
- Doktorze Pilcher… - Muszę podpisać dokumenty.
Chcę zakończyć sprawę dziś.
Dobrze.
Wiem, że część członków zarządu chciałaby…
Nie mam już czasu.
Przykro mi.
Mam napięty grafik.
Rozumiem.
Jego matka chciałaby pana poznać.
Wiem. Obiecałem, że to nie zajmie długo.
Ale to młoda kobieta,
oddaje tak wiele, doktorze.
Chciałaby mieć pewność, że syn jest w dobrych rękach.
Ona śpi.
Wrócę później.
Nie śpię.
Dobry wieczór.
Witam.
David.
Kerry.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Wie pan…
Pewnie myślałaś, że jestem młodszy.
Bez obaw, ja…
Jestem zaangażowany…
To nie ja będę jego ojcem. Nie będę go wychowywał.
Jest pewna para w Teksasie.
Już się cieszą.
Nie zastanawiałam się nad tym.
Choć to zaskakujące, jak teraz o tym pomyślę.
Chyba byłam skupiona tylko
na byciu w ciąży i na porodzie.
Nie jesteś z Boise, prawda?
Niech zgadnę. Omaha?
Missoula?
Pewnie ma pan sieć salonów samochodowych albo coś takiego.
Nie jestem z Boise.
To moja pierwsza tutaj wizyta.
Ma pan fart.
Ja pochodzę ze Scotch Flats, to niecałe 50 kilometrów stąd.
Tam się wychowałam.
Małe miasteczko, pewnie pan o nim nie słyszał.
Zwykła kropka na mapie.
Nie ma dokąd uciec.
Znam w pobliżu tylko jedno miasteczko.
Nancyville? Mają tam galerię handlową.
Mówię o innym.
Nie miej mi za złe, ale chciałbym
spytać o ojca.
- Przepraszam. - Nie, w porządku.
Poznaliśmy się, gdy miałam siedem lat.
Ale okazało się, że wcale go nie znałam.
Skrzywdził cię?
Nie.
Próbował mnie skrzywdzić.
Jak mój przyrodni brat, jak mój ojciec.
Ale im nie pozwoliłam.
Bez obaw, żaden z nich nie jest ojcem.
Jesteśmy z Idaho, ale nie jesteśmy aż tak pokręceni.
Nie rozmyślaj o przeszłości, Kerry.
Nie mówmy nawet o niej.
Ważne, że jesteś silna.
Słyszę, że jesteś bystra.
Mądrość ulicy.
Ale nie wiem, czy jestem silna.
Umiem przetrwać.
Ale to chyba nie to samo.
Żeby przetrwać, trzeba być silnym.
Za to do skromnych będzie należeć świat.
To jeszcze kwestia otwarta.
Przejdźmy do kwestii pieniędzy.
- Nie musimy… - To ważne.
Na co chcesz je wydać?
Stambuł.
Wielki Bazar.
Usłyszeć modlitwy dobiegające z meczetu.
Albo Boliwia. Pustynia solna.
Krople deszczu, wciągane przez ziemię.
Ale zacznę od Paryża.
- Boże! Był pan tam? - Byłem.
Czytaliśmy Prousta, zna pan?
Trochę nudny. Napisał ze 12 tomów,
opisywał chyba wszystko, ale jak mu się uda…
Zaczął od kęsa ciastka.
- Magdalenki. - Tak.
Musiałam sprawdzić, co to jest.
Ale w końcu wspomnienia…
przytłoczyły go.
Wszystko za sprawą kęsa magdalenki.
Tak.
Też chcę mieć takie wspomnienia.
Żeby wyparły te, które mam.
Muszę mieć jakieś życie.
Może będziesz miała.
Może nawet zupełnie inne.
A może nigdy nie wyjadę poza Idaho.
Przeszłość zabiera się ze sobą wszędzie.
Bez względu na to, co się zrobi.
Nie ma od niej ucieczki.
Nie można jej kontrolować.
Ja zawsze będę mną.
Tak już zostało zapisane.
W księdze życia.
Zaufaj mi.
Możesz być kimś innym.
Mieć inne życie.
Nie wierzę w to.
TAJNE I POUFNE WYŁĄCZNY DOSTĘP PILCHERA
MIESZKANIEC CLARKE DAVID
MIESZKANIEC CAMPBELL KERRY
DANE WRAŻLIWE I POUFNE
NAZWISKO: KERRY CAMPBELL
Urodziła dziecko 27 sierpnia 2013 roku w szpitalu w Boise
Co takiego?
3700 gramów, chłopiec
Transfer do kapsuły zakończony sukcesem
Nadane imię: JASON HIGGINS
Cześć.
Wszystko w porządku?
Nie. Nic nie jest w porządku.
Sytuacja jest trudna.
Ale znaleźliśmy wyjście.
Inni gromadzą się, ale wprowadzimy wszystkich do góry.
Zaśniemy.
Będziemy bezpieczni.
Jason, co się stało?
Nie możemy zabrać wszystkich.
Tylko połowę.
Nie mogą się dowiedzieć.
Trzeba przyprowadzić wybranych
do góry, jak najszybciej.
Mów, jak mam pomóc.
Cieszę się, że wszystko wiesz.
Nie jest mi łatwo, wiesz?
Każdy z tych ludzi…
Muszę zdecydować, kogo zostawić, wybrać im los.
To trudne.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tobie mogę powiedzieć wszystko.
Nie ma między nami tajemnic. Całkowite zaufanie, prawda?
Tak.
Zawsze.
Więc zastanawiam się, dlaczego mi nie powiedziałaś.
O czym?
Że urodziłaś dziecko.
Doktor Yedlin nie był pewien, że to…
Czyli to prawda?
Dziecko pojechało do Teksasu. To było 2000 lat temu.
Pilcher mnie zechciał. Dostrzegł coś we mnie. Wybrał mnie.
- Co jeszcze przede mną ukrywasz? - Nic!
- Co jeszcze jest kłamstwem? - Nic!
Liczy się to, kim jesteśmy tutaj.
Dziecko niby trafiło do Teksasu?
- Co? - Jesteś pewna, że pojechało do Teksasu?
O czym ty mówisz? Skąd ten pomysł?
- Skąd pewność? - Pilcher tak powiedział.
Jason, co się dzieje? Jestem twoją partnerką we wszystkim.
Porozmawiajmy!
Przeszłość zabiera się ze sobą wszędzie.
Bez względu na to, co się zrobi.
Nie ma od niej ucieczki.
Nie można jej kontrolować.
Ja zawsze będę mną.
Tak zostało zapisane.
W księdze życia.
To będzie ona.
Potrzebuję takiej silnej partnerki.
Miło cię poznać.
Jestem Jason Higgins.
Cześć, jestem Jason Higgins.
Kerry.
Kerry Campbell.
Jestem Jason Higgins.
Cześć.
Miło cię poznać.
Gdzie ja jestem?
- W Chicago doszło do wypadku. - W Chicago?
Ja wiem.
Posłuchaj, przykro mi.
Ja…
Wiem, że to pogmatwane.
Wszystko wkrótce nabierze sensu. Obiecuję.
Przepraszam.
Wybacz. Zwykle nie zajmuję się tym etapem.
Tylko że…
Jesteś taka piękna.
Chciałem, żebyś moją twarz zobaczyła po przebudzeniu jako pierwszą.
Powoli, trochę cię z nami nie było.
Jak długo?
Dojdziemy i do tego.
Mamy czas.
Ile tylko zechcemy.
Opowiedz mi wszystko.
Tak zrobię, Kerry.
Opowiem ci wszystko. I wszystkiego cię nauczę.
Teraz już będzie dobrze.
Jesteś bezpieczna.
I zawsze już będziesz.
Zaufaj mi.
Na przygotowaniach…
Dobrze cię wyszkolili.
Napisy: Karolina Fryszkowska